توسل به اهل بیت (علیه السلام) و عنايت امام حسين(عليه السلام) یکی از نکات برجسته در سیره علمای شیعه بوده است و این بزرگان همواره در تمام امور علمی و عملی به در خانه اهلبیت (علیه السلام) بالخص حضرت سید الشهدا (علیه السلام) می رفتند و با عنایت ویژه آن حضرات مواجه می شدند.

ادامه در لینک مطلب

از جمله این بزرگان علامه آیت الله العظمی «سيد محمد شفيع جاپلقی» است که از ابتداي كودكي تا آخر عمر خود هيچ‏گاه دست خود را از دامان اهل‏بيت (علیهم السلام) كوتاه نكرد و همچون كودكي كه در مشكلات به دامان مادر پناه مي‏برد اين عالم بزرگ نيز به قلعه محكم اهل‏بيت(عليهم السلام) پناه برده بود و در اثر شدت اتصال به خاندان امامت و ولايت توانست قله‏هاي ترقي را بپيمايد و در اعلي درجه علم و دانش تكيه زند و در كنار كسب علم و دانش به خودسازي و تهذيب نفس اهميت كامل مي‏داد كه مورد عنايت خاص اهلبيت(عليهم السلام) قرار مي‏گرفت و چنان در روح عرفان و معرفت قرار گرفت كه همه تاريخ نويسان و معاصران و اساتيدش او را صاحب نفس قدسيه مي‏دانستند.

سيد در تمام آثار خود به اين نكته شريف تكيه كرده است.از جمله وقايع مهم و آينده‏ساز كه نقش اصلي را در زندگي سيد به اعتراف خود داشته است توسل به امام حسين(عليه السلام) است؛ خود بعد از شرح حال مختصر خود و كسب حضور اساتيد كاشان در اصفهان مي‏نويسد:

«خداوند مرا موفق كرد تا به زيارت مولايم حسين  مشرف شدم و به حرم مطهّرش متوسل شدم و كمك خواستم به‏خاطر دستوري كه جد بزرگوارش خاتم‏الانبياء(صلي الله عليه و آله) به من بعد از آنكه از او علم طلب كردم درخواب مرا امر داد كه به حرم شريف امام حسين(عليه السلام) تمسّك بجويم پس آن حضرت مرا زيادي بخشيد كه در محضر درس جمعي از علماء اعلام برسم»

فرزند ايشان در شرح حال پدر اين داستان درس‏آموز را به طور مفصل ذكر نمودند كه مي‏تواند الگوي بسيار مناسبي براي تمام دانشجويان و مؤمنين باشد:

«زماني كه به درس اساتيد كربلا حاضر شدم بسيار خود را دور و نا آشنا به مطالب احساس مي‏كردم و قادر به جمع‏بندي مطالب درس نبودم و نتيجه نهايي را نمي‏توانستم به دست آورم و فقط جملات متفرقه‏اي را درك مي‏كردم. در اين مدت؛ بسيار مهموم و متأسف و ناراحت بودم به حرم مطهر رفتم و به بقعه شريفه حسين(عليه السلام) متوسل شدم و زيارت نمودم و ضريح مقدس را طواف نمودم و بعد شروع به دعا خواندن كردم و كشف علوم سخت و غامض را طلب نمودم و بسيار گريه كردم تا آنكه حوصله‏ام شديداً كم شد و قلبم شكست. پس وداع كرده و به حجره‏ام بازگشتم و با حال ناراحتي و غم فراوان بعد از مطالعه خوابم برد. در خواب جمال سيد المرسلين و خاتم انبيا(صلي الله عليه و آله) را ملاقات نمودم بسيار نوراني بود و به خدمتش مشرف شدم به او سلام كردم جوابم را داد.

در نزد او خاضع و خاشع ايستادم و به التماس و التجا افتادم. فرمود: «هر آنچه را كه مي‏خواهي اجابت مي‏كنم» به او گفتم: ‏اي مولاي من «اطلب منك العلم»، پس او به من دستور داد به توسل به حرم مطهر، با دست مباركش اشاره كرد به سوي آنجا يعني قبّه سيد الشهدا(عليه السلام) آنگاه متنبّه و بيدار شدم و پس از آن هرگاه به درس حاضر مي‏شدم. روز به روز بر فهم و دقت من بيشتر شد تا شش ماه و تا آنجا كه درس استاد «شريف العلمای مازندرانی» را در اول وهله مي‏فهميدم. پس به من اجازه اجتهاد و بي نيازي از درس داد اما بعد از صدور اجازه مدت سه سال يا دو سال نيم آن درس را ادامه دادم.

غالب مسائل اصول خارج را نزد او قرائت نمودم و تقريرات درس را نوشتم، در آن مدت كه به تحصيل مشغول بودم مخارج زندگي را نداشتم و در كمال سختي زندگي مي‏كردم، با اين حال هيچ تغييري نكردم و در علاقه و شوق من به درس و مباحثه كم نشد بلكه به شوق من اضافه‏تر مي‏شد و اين از عنايات و افاضات پروردگار است. ذلك فضل‌الله يؤتيه من يشاء»

آري علما و بزرگان در سختي‏ها و مشكلات توانستند قله‏هاي علم و ايمان و معرفت را حاصل كنند.

________________________________________

منبع: بر آستان خوبان (شرح حال علما و فرزانگان الیگودرز و ازنا)، سید مهدی موسوی، ص212.

نویسنده: سید مهدی موسوی، گروه حوزه علمیه تبیان