ﻗﺎﻟﯽ ﺑﺰﺭﮔﯽ ﺍﺳﺖ «ﺯﻧﺪﮔﯽ»
ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﯽﺑﺎفی
ﻭ ﻣﻦ ﻣﯽﺑﺎﻓﻢ
ﻭ ﺍﻭ ﻣﯽﺑﺎﻓـﺪ،
ﻣﯽﺑﺎﻓﯿﻢ ﻭ ﻧﻘـﺶ ﻣﯽﺯﻧﯿﻢ …
ﺩﺍﺭِ ﺍﯾﻦ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺧُـﺪﺍ ﺑﻪ ﭘﺎ ﮐﺮﺩ،
ﻫﺮ ﮐﻪ ﺁﻣﺪ ﮔﺮﻩﺍﯼ ﺗﺎﺯﻩ ﺯﺩ ﻭ ﺭنگی ﻭ ﻃﺮﺣﯽ،
ﺁﻣﯿﺰﻩﺍﯼ ﺍﺯ ﺯﯾﺒﺎ ﻭ ﻧﺎﺯیبا،
ﺳﺎﯾﻪ ﺭﻭﺷﻨﯽ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺛـﻮﺍﺏ ...
ﮔﺮﻩ ﺗـﻮ ﻫﻢ ﺑﺮ ﺍﯾﻦ ﻗﺎﻟﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ،
ﻃﺮﺡ ﻭ نقشت ﻧﯿﺰ …
ﻭ ﻫـﺰﺍﺭﻫﺎ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺁﺩﻣﯿﺎﻥ ﺑﺮ ﻓﺮﺷﯽ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺯﯾﺴﺖ ﮐﻪ ﮔﻮﺷﻪﺍﯼ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺗﻮ ﺑﺎﻓﺘﻪﺍﯼ!
ﮐـﺎﺵ ﮔﻮﺷﻪﺍی ﺭﺍ ﮐﻪ "ﺳﻬـﻢ" ﺗﻮﺳﺖ، "سهم" من است را
«ﺯﯾﺒـﺎﺗﺮ ﺑﺒﺎفیم» ...
[ یک شنبه 20 تیر 1395 ] [ 10:24 AM ] [ حمداله مرادی ]
