بنده خیال میکنم فضیلت بکاء(گریه) بر سید الشهداء علیه السلام بالاتر از نماز شب باشد ، زیرا نماز شب عمل قلبی صرف نیست بلکه کالقلبی است ، ولی حزن و اندوه و بکاء عملی قلبی است ، به حدی که بکاء و دمعه از علایم قبولی نماز وتر است...
العبد محمد تقی بهجت

از مرحوم حاج شیخ مرتضی طالقانی در مدرسه ی سید نجف اشرف شنیدم که فرمود در این مدرسه در زمان مرحوم آقای سید محمد کاظم یزدی دو قضیه ی عجیب و متضاد مشاهده کردم.

یکی آنکه در فصل تابستان که عده ای از طلاب در صحن وعده ی پشت بام می خوابیدند. شبی از صدای هیاهوی طلاب از خواب بیدار شدم،دیدم همه ی طلاب به سمت صحن میروند و دور یک نفر جمعند.

پرسیدم: چه خبر شده؟
گفتند:فلان طلبه ی خراسانی(بنده اسم او را فراموش کرده ام) در پشت بام خوابیده بوده و غلطیده و از بام افتاده است.

من هم به بالین او رفتم؛دیدم صحیح و سالم است و تازه می خواهد از خواب بیدار شود!!
گفتم او را خبر ندهید که از بام افتاده است.

خلاصه او را در حجره بردیم و آب گرمی به او دادیم تا صبح شد و به اتفاقِ او به درس مرحوم سید،حاضر شدیم و قضیه را به مرحوم سید خبر دادیم.
سید خوشحال شد و امر فرمود گوسفندی بخرند و در مدرسه ذبح کنند و گوشتش را بین فقراء تقسیم نمایند...

بعد از چند روز در همین مدرسه همان طلبه یا طلبه ای دیگر(تردید از بنده است)در سرداب سن، به روی تختی که ارتفاعش از دو وجب کمتر بود خوابیده و در حال خواب می غلطد و از تخت می افتد و بلافاصله می میرد. جنازه اش را از سرداب بالا می آورند.

این دو قضیه عجیب و صدها نظیر آن،به ما می آموزد که تاثیر سببی موقوف به خواست خداوندی است که اسباب را موثر قرار داده است؛
زیرا می بینیم سبب قوی که قطع به تاثیر آن است مانند افتادن از بام دو طبقه ی مدرسه ی سید که قاعدة باید خورد شود و بمیرد،کوچکترین اثری از آن ظاهر نمی شود.چون خدای عالم نخواسته؛
و بالعکس افتادن از تخت کوتاه یک وجبی که قاعدة نباید صدمه ای وارد شود چه رسد بکشتن،سبب مردن می گردد!!

«منبع:کتاب داستان های شگفت،اثر معلم اخلاق آیت الله سید عبدالحسین دستغیب»

سخن یار