خـــدای من؛

گناهـانم

میـــسوزاننـدم

خاطــرات بی درنگ هجـــوم میـبرند ســوی افــکارم...

خواسـتم و نشـد !...

آرزوهایم را ، خاطـــراتم را یکی یکی به باد میــسپارم

شــــاید اندکـی سـبک شــوم؛

امــا نمیـــشود...!

دلـــم هم آرام نمیــــشود...

چــه کـــنم خـــدا...؟!!!

عجـب طعـم تلخ و زننده ای دارد این جراحت های افـکارم...

خـــدای من؛

کـــمکــم کن؛...اینهـــا برایم از لبه ی تیـــغ هم برنـده تر است...

خـــدایا،...مـــیدانم

دلــم تو را کــم دارد...

 ببخـــش مـــرا...

به حــرمت اولین "یاعلــی" ای که در کــودکی گفـــتم...

خــــدا...

میـــخواهم دوباره قلــبم خانه ات باشـــد...

فــقــــط خـــودم و خـــودت ...!

تــو فقـط دوباره ببخـــش ؛...

باشـــد...؟!!