می خواستم بنویسم از " دردهایتان " ولی.
پیش پایتان قلم گریه اش گرفت.
تا " در " نوشتم ، ندیدم ناگهان چه شد . . .
نه دست.
نه قلم..
نه دیگر نمی توان نوشت.
مادر.
ببخش . . . کار من نیست.
بچه ام.
با این مداد خیس،نه! دیگر نمی توان نوشت

دلم بهر اشک برایت کمی بهانه گرفت …
سال های قدیم ، یعنی در زمان قبل ،
رسم بر این بود که به لوتی های شهر لات می گفتند ،
البته منظور از لات ، معنی امروزش نیست !
بلکه کاملا بر خلاف مفهوم امروزی ،
دلالت بر معرفت ، مرام و مردانگی ، منش و خوی انسانی و به عبارت دیگر مشتی خودمان !
شخصی که روی ناموس غیرت داشت و متعصب بود ،
اگر میدید دارد ظلمی میشود از خودگذشتی به خرج می داد و حتی تا پای جان می ایستاد !
حال سوال من این است ، یعنی در مدینه یک ” لات ” هم نبود ؟! …
وای که صدای ناله امام حسن (ع) از این کوچه بلند است …
دستان امیر مومنان علی (ع) را در این کوچه ها بسته شد …
در و دیوار این کوچه شاهدند که چگونه بر گل سیلی زدند …
احتمالا حضرت عباس (ع) در حسرت کوچه بنی هاشم، در همان حوالی نشسته است.
در حسرت کوچه ای که بوی فاطمه بدهد.
در حسرت کوچه ای که عباس بن علی علیه السلام،
در یکی از پیچ هایش با غضب مشتش را گره کرده و به مادرش فاطمه می اندیشد…
آری ؛
گردنش را میشکست آنجا اگر عباس بود…

**بسم رب الزهــرا ( سلام الله علیها )**
بانو جان ... !
میان اشک ها ...
عطر یاس که می آید ، **لبخندی نا خودآگاه بروی لب می نشیند ... **
انگار** یاس ِ کبـود **هم آنجاست
و **دست مادری **می کشد
بر **سر شیعهــ ... **
شیعه مجنون ِ عطر ِ یاس تو است
مادر ...

درب خانه ها را می زد
آیا بیعت نکرده بودید
فردا جوابش را دادند
درب خانه اش کوبیدند
اما با لگد...

... ای آموزگار ظرافت آن جا که مردان از پای فتادند، چگونه رفتن را تو به من آموختی و آن جا که فریادها در سینه ها گم شد فریاد خسته دردم را تو به بلوغی رساندی و آن جا که حرامیان راه را بستند با اشک هایت راهم را تا، به خدا، تو علامت گذاشتی و در باغ شهادت، مرگ را که بار زندگی آ ورده بود، نشانم دادی. خورشید در تابوت تو غروب کرد و ملائک به عشق دیدار تو به سجده در افتادند و عروج خونینت را خدا خود به نظاره نشست، تا زخم هایت را خود مرهمی نهد و چشمه کوثرش را با تو به طهارت رساند...

... مرد خیبر، مرد خندق، تا شنید، از پای افتاد. آبی بیاورید...

در کنارش می گفت: ای کوثر خدا، ای دختر رسول، ای اُنس مهربان، این دل رمیده ما را دیگر چه کسی انیس و مونس باشد؟ ... یک بار دیگر آسمان گرفت و خنجر تبار قابیل، خورشیدی دیگر را که در ابتدای طلوع خود بود، بر سجاده خون از پای انداخت. رسول صلی الله علیه و آله وسلم از تنهایی درآمد و علی علیه السلام غربت خود را به سوگ نشست. و حرامیان سرمست، که علی علیه السلام تنها شد؛ چون بی همتا شد.

ای آیینه عصمت سبز، ای بوی بهشت بی نشان، ای اشک عرش بر کرانه کوثر، ای خاتون نور و ای تحفه آسمانی، ای پاره آفتاب شب در غربت خورشید، ای حوریه در زمین و انسیه در آسمان. ای ودیعة الرسول در مفتاح فردوس و پرتو رسالت و بوی خوش محمّدی. ای شکوفه عصمت که از زلال کوثر، لاله های زهرایی به کعبه عفاف اعطا کرده ای. ای کشتی پهلو گرفته که گلوبند عصمت را در راه فدک با یاس کبود به خانه آوردی.

ای بانوی آفتاب که از لهیب آتش در خانه تو کوثر اشک ما از میان شعله ها چون چشمه خون بر بستر شهادت می بارد.... این خروشی است در دفاع از حریم حقّ از سوخته سینه زهراییان:

ای آتش افروز از خشم فاطمه حذر کن...

نامت گل، نشانت گل آذین، یادت گلاب و غروبت گلگون! آن گلی که بهشت با عطر گلبرگ های آن از هوش می رود؛ گلی با هیجده گلبرگ بی مثال، با هیجده بهار لا یزال.

خوشا به حال هیجده بهاری که با تو شکفتند. هیجده تابستانی که به بار نشستند؛ هیجده خزانی که بر باد رفتند و هیجده زمستانی که کفن پوشیدند.... کوه ها حجم عقده های کبود توست و دریاها چکیده اشک های غریب تو. از آن روز که فدک به نام تو شد، فلک قافیه ای در خور یافت و از آن دم که آب مهریه تو شد، سفینه اهل بیت به جریان افتا د. بیت الاحزان تو، پیشگوی کربلا بود و گریه های دردناکت پیش درآمد نینوا. سیمرغ گم شده! مبادا بی تو حقیقت، آشیانه خفاش ها شود و عشق، بازیچه کاکلی ها! مادر پهلو شکسته، دل های شکسته را دریاب.

ای بپا کننده آتش بر در خانه فاطمه (س)؛ آهسته تر فریاد بزن!

می دانی پشت این در چه کسی آمده است؟جمعیتی که همراه آورده ای باعث وحشت بانویی می

شوند که محسن(ع) همراه است! به همراهانت بگو ساکت باشند که ناموس خدا در خانه است و عزیزان

پیامبر کنار اویند!

هیزم آورده اید! اینجا کجاست؟چرا آنها را کنار دیوار خانه می چینید؟سکوت علی (ع) اینچنین آتش غضب

شما را برافروخته است! شعله های سوزان قلب سوخته علی و زهرا که در این خانه اند برای گدازشان

کم بود که از بیرون نیز آتش می افروزید؟!

فاطمه جان! بحق پدرت کنار بیا.به جان علی از در فاصله بگیر.بخاطر محسن درون خانه بیا!

پاهایم بی طاقت شده! در باز شد! فاطمه بین در و دیوار است و می خواهد خم شود تا فرزند را حفظ کند

آتش از پایین در بر صورتش می زند! می خواهد بایستد محسنش از دست می رود! مهلتی نمانده فقط

یک لحظه!

فریاد فاطمه را می شنوم.آه او که هیچگاه در عمرش فریاد نکشیده چه می گوید؟ چه می خواهد؟

دل خورشید محک داشت؟ نداشت!
یا به او آینه شک داشت؟ نداشت!

آسمانی که فلک می بخشید
احتیاجی به فدک داشت؟ نداشت!

غیر دیوار و در و آوارش
شانه ی وحی کمک داشت؟ نداشت!

مردم شهر به هم می گفتند
در این خانه ترک داشت؟ نداشت!

شب شد و آینه ی ماه شکست!
دست این مرد نمک داشت؟ نداشت!

تو بپرس از دل پرخون غمت!
چهره ی یاس کتک داشت؟ نداشت...!

************************************************** *********************

پرستوی مهاجرم چرا ز لانه می روی

اگر ز لانه می روی، چرا شبانه می روی

قرار من شکیب من، مهاجر غریب من

فدای غربتت شوم که مخفیانه می روی

گل باغ امیدم، کجایی کجایی
دعایم همه این است بیایی بیایی
بود یاد تو هر شب، دعای سحر من
بیا ای پسر من، بیا ای پسر من میان در و دیوار فقط یاد تو بودم
بیا ای گل نرگس ببین روی کبودم
به یک ضربه جدا شد، ز شاخه ثمر من
بیا ای پسر من، بیا ای پسر من

غریبی علی را در خانه چو دیدم
به مسجد بدویدم، ز دل آه کشیدم
نبودی که ببینی، چه آمد به سر من
بیا ای پسر من، بیا ای پسر من

من آن یاس کبودم که در سینه ی قبرم
فقط اشک تو ریزد شبانه روی قبرم
ز اشک شب تارت، شده خون جگر من
بیا ای پسر من، بیا ای پسر من

بیا تا که ببینی، علی خانه نشین شد
شرر ریخت به باغش، گلش نقش زمین شد
سیه گشت از این غم، جهان در نظر من
بیا ای پسر من، بیا ای پسر من

دل ما چو چراغی به کاشانه ی ما سوخت
ندیدی که چگونه، در خانه ی ما سوخت
روان خون دل آنجا، شد از چشم تر من
بیا ای پسر من، بیا ای پسر من

علی بود علی بود در آن جمع گرفتار
مرا کشت، مرا کشت، فشار در و دیوار
به جز محسنم آنجا، نشد کس سپر من
بیا ای پسر من، بیا ای پسر من

بود ذيل وي از آلايش دور
پاک دامان وي از لوث گناه
روز و شب تا به جهان داشت مقام
بود آن رشک خور و خجلت ماه
خرم از چهره‌اش اين هفت اقليم
روشن از عارضش اين نه خرگاه
چون شد آن سرو قد لاله عذار
از سموم اجلش حال تباه
سرو ازين غصه به بر جامه دريد
لاله زين غم ز سرافکنده کلاه
ريخت در فرقتش آن خاک بسر
کرد در ماتمش اين جامه سياه
چون شد از دار فنا سوي بهشت
جانش از شوق ملاقات الله
رخت بربست از اين غمخانه
بار بگشاد در آن عشرتگاه
کلک هاتف پي تاريخ نوشت
رفت از دار فنا فاطمه آه
حيف از فاطمه آن نخل جوان
که خم از باد اجل شد ناگاه
حيف از آن گوهر ارزنده که بود
در جهان خيل نکويان را شاه
حيف از آن شمع فروزنده که بود
پرتو آن طرب‌افزا غم‌گاه
بود از پاکي طينت تا بود
عفتش همدم و عصمت همراه

شاعر : هاتف اصفهاني