(بر اساس واقعیت:)

خدای خوبم..

ممنونم از همکار بدی که دارم!

او با تمام نظرات مخالف خودش برخورد چکشی دارد..
طرف مقابلش را مسخره می کند..

اعصاب آرامی ندارد و آرامش دیگران را تبدیل به تشویش می کند!
وقتی هست همه عصبی هستند و وقتی نیست محیط آرام و دوستانه.

خودش را درست مطلق میداند و دیگران را نادرست مطلق...
و البته که در قلب کسی جایی ندارد!!



از لطف داشتنش پی به موضوع مهمی بردم
که واژه "استکبار" اصطلاحی خیالی نیست...