«حضرت مهدی (عج)»

1- بقیة الله حضرت مهدی (عج) است.
«بقیة الله خیر لکم ان کنتم مؤمنین» هود/ 86
آنچرا خداوند برای شما باقی گزارده بهتر است اگر ایمان داشته باشید.
 

2- مقصود از «ماءمعین» حضرت مهدی (عج) است.
«قل أرأیتم ان اصبح ماءکم غوراً فمن یأتیکم بماء معین» ملک/ 30
بگو بمن خبر دهید اگر آبهای سرزمین شما در زمین فرو رود چه کسی می تواند آب جاری و گوارا را در دسترس شما قرار دهد.
قال ابو جعفر الباقر علیهما السلام: هذه نزلت فی الامام القائم
آیۀ شریفه دربارۀ امام قائم (عج) نازل شده است. تفسیر نورالثقلین/ ج5 / ص 387
 

3- قیام حضرت مهدی (عج):
«هوالذّی ارسل رسوله بالهدی و دین الحقّ لیظهره علی الدّین کله ولو کره المشرکون» توبه /33
او کسی است که رسولش را با هدایت وآیین حق فرستاد تا آن را بر همه آیینها قالب گرداند هر چند مشرکان کراهت داشته باشند
«قال الصادق علیه السلام :والله ما نزل تاویلها بعد ولا ینزل تاویلها حتی یخرج القائم » نور الثفلین /ج2/ص 211
به خداسوگند تاویل این آیه هنوزنازل نشده ونازل نمی شود تا اینکه قائم خروج کند.
 

4- مقصود از آمدن حق «حضرت مهدی (عج)» است.
«قل جاء الحق و ذهق الباطل انّ الباطل کان ذهوقا» اسراء/ 181
بگو حق آمد و باطل نابود شد یقیناً باطل نابود شدنی است.
قال الباقر علیه السلام: «اذا قام القائم ذهبت دولة الباطل» تفسیر نورالثقلین / ج2 / ص 212
هرگاه حضرت مهدی (عج) قیام کند دولت باطل از بین می رود.
 

5- حضرت مهدی (عج) و یارانش وارث زمین هستند.
«ولقد کتبنا فی الزبور من بعد الذّکر انّ الارض یرثها عبادی الصالحون» انبیاء/ 105
در زبور بعد از ذکر (تورات) نوشتیم بندگان شایسته ام وارث در حکومت زمین خواهند شد.
قال الباقر علیه السلام: هم اصحاب المهدی (عج) فی آخر الزمان.
همانا ایشان بندگان صالح اصحاب مهدی (عج) از آخرالزمان هستند. مجمع البیان/ ج7 / ص 106

امـامـت

1- امامت منصب الهی: «اذا ابتلی ابراهیم ربه بکلمات فأتمهّن قال انی جاعلک للناس اماماً» (بقره/124) بخاطر آورید هنگامی که خداوند ابراهیم را با وسائل گوناگون آزمود و بخوبی از عهدۀ این آزمایشها برآمد خداوند به او فرمود من تو را امام و پیشوای مردم قرار دادم.
 

2- عصمت امام (ع) از گناه: «قال و من ذرّیتی قال لاینال عهدی الظالمین» (بقره/124) ابراهیم (ع) گفت از دودمان من نیز امامان قرار ده خداوند فرمود پیمان من به ستمکاران نمی رسد. «انما یرید الله لیذهب عنکم الرجس اهل البیت و یطهرکم تطهیراً» (احزاب/33)
 

3- وجوب اطاعت از امام(ع) «یا ایها الذین آمنوا اطیعوا الله والرّسول و اولی الأمر منکم» (نساء/59)
 

4- امامت ادامۀ خط رسالت: «یا ایها الرسول بلغ ما انزل الیک من ربک و ان لم تفعل فما بلغت رسالته و الله یعصمک من الناس» (مائده/67) ای پیامبر آنچه از طرف پروردگارت بر تو نازل شده است، کاملاً به مردم برسان واگر تبلیغ رسالت نکنی رسالت او را انجام نداده ای و خداوند تو را از شر مردم نگاه می دارد.
 

5- امامت مایۀ اکمال دین: «الیوم اکملت لکم دینکم و اتممت علیکم نعمتی و رضیت لکم الاسلام دینا» (مائده/3) امروز دین شما را کامل کردم و نعمتم را بر شما تمام کردم و اسلام را آیین شما قرار دادم.
 

6- برنامۀ امام (ع) هدایت انسانها به امر الهی:«و جعلنا هم ائمة یهدون بامرنا» (انبیاء/73)
 

7- شرط اساسی امامت:
1. ایمان و یقین به آیات الهی
2. صبر و استقامت «وجلعنا منهم ائمة یهدون بامرنا لمّا صبروا و کانوا بآیاتنا یوقنون» (سجده/24) و از آنان امامان و پیشوایانی قرار دادیم که بفرمان ما مردم را هدایت می کردند چون شکیبایی نمودند و به آیات ما یقین داشتند. . عبادت: «جعلناهم ائمة یهدون بامرنا و کانوا لنا عابدین» (انبیاء/73) و آنان را پیشوایانی قرار دادیم که به فرمان ما هدایت می کردند وتنها ما را عبادت می کردند.

تبرک جستن به مقد سات به چه دلیل است؟

تبرک جستن به نیکان و برگزیدگان و مکان ها و حرم های مقدس از جمله مسائل اعتقادی است که از سوی معاندان مکتب شیعه هدف سوالات و شبهه های گوناگون قرار گرفته و عاملی برای تفرقه میان برادران مسلمان بوده است.
با رجوع به سیره مسلمانان صدر اسلام به ویژه صحابه رسول خدا (ص) روشن می شود که تبرک جستن آنان به پیامبر (ص) و وسایل متعلق به ایشان کاری پسندیده بوده که در حیات حضرت انجام می شده و ایشان نیز نهی نمی فرموده اند.
عایشه می گوید: نوزادها را نزد رسول خدا (ص) می آوردند و ایشان کام آنها را بر می داشت و تبرکشان می فرمود.(مسند احمد ج۷ ص ۳۰۳)
مسور بن مخرمه گوید:چون پیامبر(ص) وضو می گرفت مردم برای تبرک جستن به آب وضوی آن حضرت با هم درگیر می شدند(صحیح بخاری ج۱ ص ۵۵)
هم چنین یکی از محدثان بزرگ اهل سنت به نام ابن عساکر از علی (ع) روایت کرده است که چون پیامبر (ص) از دنیا رفت فاطمه کنار قبر پدر ایستاد و مشتی خاک از آن قبر برداشت و بردیدگانش نهاد و گریست و در رثای آن حضرت دو بیت شعر خواند...(تاریخ بغداد ج۱ ص ۱۲۰)

چرا امامانِ خود را معصوم ميناميد؟

 پاسخ: براي عصمت امامان شيعه، كه همگي اهل بيت پيامبرند، دلايل متعددي موجود است و ما از ميان آنها تنها يكي را يادآور مي شويم: بنا بر نقل دانشمندان شيعه و سنّي، پيامبر (صلي الله عليه وآله وسلم) در آخرين روزهاي زندگاني خود فرمود: «إنّي تاركٌ فيكم الثّقلين كتاب الله وأهل بيتي وأنَّهُما لن يفترقا حتّي يردا علي الحوض»[1]. - من در ميان شما دو يادگار سنگين و گرانبها بجاي مي گذارم؛ يكي «كتاب خدا» (قرآن) و ديگري «اهل بيت من» و اين دو هرگز از يكديگر جدا نخواهند شد تا روز رستاخيز، در كنار حوض كوثر به من برسند. در اينجا نكته اي است جالب و آن اينكه: بدون شك قرآن مجيد، از هر گونه انحراف و اشتباهي در امان است و چگونه ممكن است كه خطا به وحي الهي راه يابد، در حالي كه فرستنده آن خدا و آورنده آن فرشته وحي و دريافت كننده آن پيامبر خدا (صلي الله عليه وآله وسلم) است؟ زيرا عصمت هر سه بسان آفتاب روشن است و مسلمانان جهان، پيامبر گرامي را در مقام اخذ وحي و حفظ و تبليغ آن، مصون از اشتباه ميدانند و روشن است كه هر گاه كتاب خدا از چنين عصمت راستين و استوار برخوردار باشد، اهل بيت رسول خدا نيز از هر لغزش و اشتباه مصون خواهند بود. چرا كه در اين حديث، عترت پيامبر، در جهت ارشاد و رهبري امت، به عنوان قرين قرآن مجيد قلمداد گرديده اند و به حكم «مقارنت» هر دو از نظر عصمت، يك نواخت مي باشند. به بيان ديگر؛ جهت ندارد كه فرد يا افراد غير معصومي قرين كتاب خدا شمرده شوند. روشن ترين شاهد عصمت ائمه (عليهم السلام) همان عبارت پيامبر (صلي الله عليه وآله وسلم) است كه فرمود: «لَنْ يَفْتَرِقا حتّي يَرِدا علَي الْحوض»؛ «اين دو (در هدايت و رهبرى) هرگز از هم جدا نمي گردند تا در كنار حوض كوثر، بر من وارد شوند». هر گاه اهل بيت پيامبر از لغزش ها در امان نباشند و در مواردي به خطا روند، از قرآن كه خطا در آن راه ندارد، جدا گرديده و بي راهه مي روند در حالي كه رسول گرامي آن را به شدّت نفي فرموده است. البته مقصود از اهل بيت در سخن پيامبر، همه بستگان نسبي و سببي آن حضرت نيستند؛ زيرا شكّي نيست كه همه آنان از لغزش ها مصون نبودند. بنابراين، تنها گروه خاصّي از عترت وي، چنين افتخاري را داشتند و اين مقام و موقعيت بر جمع معدودي از آنان منطبق مي باشد. و آنان همان ائمه اهل بيت (عليهم السلام) هستند كه در طول تاريخ روشني بخش راه امت و حافظ سنت پيامبر و نگهبان شريعت او بودند. [1] . مستدرك حاكم، جزء سوم، ص148. الصواعق المحرقه، باب11، فصل اوّل، صفحه149. قريب به اين مضمون نيز در كتاب «كنز العمال»، جزء اول، باب الاعتصام بالكتاب والسنّة، ص44 و در مسند احمد، جزء پنجم، ص182و189و غير آنها آورده شده است

زندگانی چهارده معصوم(ع)

باغی از باغهای بهشت

زیارت بارگاه رضوی

فضیلت زیارت امام رضا(علیه‎السلام) در وصف نمی‏گنجد و قلم از تحریر آن عاجز است و انسان‎های عادی را توان درک آن نیست. مشهد مقدس آن امام بزرگ محل نزول و صعود ملائک مقرب الهی است . در حدیثی از خود آن حضرت نقل شده که فرمودند: «ان بخراسان لبقعة یاتی علیها زمان تصیر مختلف الملائکة، فلا یزال فوج ینزل من السماء و فوج یصعد الی ان ینفخ فی الصور، فقیل له: یا ابن رسول الله و ایة بقعة هذه؟ قال: هی بارض طوس و هی والله روضة من ریاض الجنة(۱)؛ همانا در خراسان مکانی است که در آینده محل رفت و آمد فرشتگان خواهد شد. پیوسته گروهی از ملائک از آسمان به این مکان فرود می‏آیند و گروهی از آنجا به آسمان صعود می‏کنند تا زمانی که در صور دمیده شود. به ایشان عرض شد: ای فرزند رسول خدا! این چه مکانی است؟ ایشان فرمودند: این مکان در سرزمین طوس واقع شده و به خدا قسم! باغی از باغ‎های بهشت است.»
مصاف عالم امکان ز ملک تا ملکوت                                               که از ملوک و ملک پاسبان و دربان داشت
همین عظمت و بزرگی، زیارت آن مرقد شریف را دارای آثار و برکاتی کرده که در ادامه قطره‏ای از آن اقیانوس فضائل را ذکر می‏کنیم و جان خسته از فراقمان را طراوت می‏بخشیم:
۱٫ مهم‏ترین فضیلت زیارت آن امام همام(علیه‎السلام) انس و همنشینی با آن امام است . چه ندارد آن که رضا دارد و چه دارد آن که از رضا محروم است .
شنیده‏ام سخنی خوش که پیر کنعان گفت                                    فراق یار نه آن می‏کند که بتوان گفت
حدیث هول قیامت که گفت واعظ شهر                                         کنایتیست که از روزگار هجران گفت
۲٫ از آنجا که علی بن موسی الرضا(علیه‎السلام) مظهر کرامت و بزرگی است، هر کس که به زیارت ایشان برود، در دنیای پس از مرگ که دیار فقر و نیاز است، با کمال لطف و مهربانی به دیدار او خواهد آمد. ابن اسحاق نهاوندی نقل می‏کند که امام رضا(علیه‎السلام) فرمود: «من زارنی علی بعد داری اتیته یوم القیامة فی ثلاث مواطن حتی اخلصه من اهوالها اذا تطایرت الکتب یمینا و شمالا، و عند الصراط، و عند المیزان(۲)؛ کسی که با وجود دوری مرقدم مرا زیارت کند، روز قیامت در سه مکان به دیدارش می‏روم تا او را از سختی آن روز نجات دهم؛ در آن زمان که نامه‏های اعمال خوب و بد گشوده می‏شود، و هنگام عبور از پل صراط، و هنگام سنجیدن اعمال .»
کسی که با وجود دوری مرقدم مرا زیارت کند، روز قیامت در سه مکان به دیدارش می‏روم تا او را از سختی آن روز نجات دهم؛ در آن زمان که نامه‏های اعمال خوب و بد گشوده می‏شود، و هنگام عبور از پل صراط، و هنگام سنجیدن اعمال .» ۳٫ از فضائل دیگر این است که ثواب و اجر و پاداش زیارت آن حضرت با زیارت رسول اکرم(صلی الله علیه و آله) برابر شده است. امام موسی بن جعفر(علیهماالسلام) فرمودند:
«ان ابنی علیا مقتول بالسم ظلما مدفون الی جنب هارون بطوس من زاره کمن زار رسول الله صلی الله علیه و آله(۳)؛ همانا پسرم، علی، با ظلم و جور به واسطه سم کشته می‏شود و در کنار هارون در طوس دفن خواهد شد. هر کس او را زیارت کند، مانند کسی است که پیامبر را زیارت کرده است.»
۴٫ زیارت قبر و مزار شریف آن حضرت برابر با ثواب هزار حج و هزار عمره است. امام رضا(علیه‎السلام) می‏فرماید: «فمن زارنی فی تلک البقعة کان کمن زار رسول الله صلی الله علیه و آله و کتب الله له ثواب الف حجة مبرورة و الف عمرة مقبولة(۴)؛ هر کس که مرا در آن مکان زیارت کند، مانند کسی است که رسول خدا(صلی الله علیه و آله) را زیارت کرده است و خداوند ثواب هزار حج و هزار عمره مقبول را برایش می‏نویسد.»
البته، ذکر دو نکته هم در اینجا ضروری است:
 

الف) ممکن است‏ به ذهن خطور کند که چگونه ممکن است چنین ثواب عظیمی پاداش یک عمل به ظاهر ساده باشد؟

پاسخ این است که اسماء و صفات خداوند از جمله رحمان و رحیم بودن او بی‏نهایت است و باب لطف و رحمت او همیشه و در همه جا به روی انسان‎ها گشوده است و یکی از درهای رحمت ‏حق، مزار شریف ائمه اطهار(علیهم‎السلام) است و جای هیچ تعجبی نیست که خداوند برای تعظیم مقام آن بزرگواران چنین اجر و پاداشی قرار دهد؛ چنان که ثواب نماز جماعت هنگامی که مامومین از ده نفر تجاوز کنند، آن قدر زیاد است که هیچ کس جز ذات حق توان شمارش آن را ندارد. (۵)
 

ب) در برخی روایات ثواب زیارت آن حضرت هفتاد حج ‏یا بیشتر ذکر شده است .

علت این اختلاف را می‏توان در تفاوت زائرین آن حضرت و درک و معرفتی که نسبت ‏به آن حضرت دارند، جستجو کرد. حالات افراد و زمان‎های گوناگون نیز در کثرت و قلت ثواب تاثیر مستقیم دارد؛ چنان که گاهی شخص با توجه و حضور قلب بیشتری به زیارت آن امام می‏رود و یا در زمان‎های مخصوص مثل شب قدر توفیق زیارت برای او حاصل می‏شود .
امام موسی بن جعفر(علیهماالسلام) فرمودند:
«همانا پسرم، علی، با ظلم و جور به واسطه سم کشته می‏شود و در کنار هارون در طوس دفن خواهد شد. هر کس او را زیارت کند، مانند کسی است که پیامبر را زیارت کرده است.»

۵٫ ثواب جهاد و شهادت در راه خدا در جمله فضائل زیارت بارگاه رضوی است. روزی امام رضا (علیه‎السلام) که در سنین نوجوانی بودند از کنار پدرشان گذشتند، امام هفتم فرمودند: این فرزندم در سرزمین غربت از دنیا می‏رود. «فمن زاره مسلما لامره عارفا بحقه کان عندالله عزوجل کشهداء بدر(۶) ؛ کسی که او را زیارت کند در حالی که تسلیم به امر او بوده و معرفت ‏به حق او داشته باشد، نزد خداوند، مانند شهدای بدر خواهد بود .»
۶٫ از دیگر آثار مهم زیارت آن حضرت راه یافتن به حریم مغفرت الهی و رهایی از آتش دوزخ و وارد شدن در بهشت موعود الهی است. حمدان نقل می‏کند که بر امام جواد(علیه‎السلام) وارد شدم و عرض کردم: «کسی که پدرت را در طوس زیارت کند چه برایش قرار داده شده است؟ ایشان فرمودند: «من زار قبر ابی بطوس غفر الله له ما تقدم من ذنبه و ما تاخر؛ هر کس پدرم را در طوس زیارت کند، گناهان گذشته و آینده‏اش بخشیده می‏شود .»
حمدان می‏گوید: بعد از این واقعه، نزد ایوب بن نوح بن دراج رفتم و فرمایش امام را برای او نقل کردم، او گفت من هم این مطلب را از ایشان شنیده‏ام و نیز مطلب دیگری شنیدم که برایت نقل می‏کنم: از امام شنیدم که فرمود: «من زار قبر ابی بطوس غفر له ما تقدم من ذنبه و ما تاخر فاذا کان یوم القیامة نصب له منبر بحذاء منبر رسول الله صلی الله علیه و آله حتی یفرغ الله من حساب الخلائق(۷)؛ هر کس قبر پدرم را در طوس زیارت کند، گناهان گذشته و آینده او بخشیده می‏شود و روز قیامت منبری مقابل منبر پیامبر(صلی الله علیه و آله) برای ایشان نصب می‏شود تا این که خدا به حساب خلائق رسیدگی کند.»
همچنین علی بن مهزیار نقل می‏کند که خدمت امام جواد(علیه‎السلام) عرض کردم: «ما لمن اتی قبر الرضاء علیه‎السلام؛ برای کسی که قبر امام رضا(علیه‎السلام) را زیارت کند چه ثوابی قرار داده شده است؟» امام فرمودند: «الجنة والله(۸)؛ قسم به خدا! پاداش او بهشت است.»

پی‎نوشت‎ها:
۱- عیون اخبار الرضا، شیخ صدوق، دارالعلم، قم، ج‏۲، ص ‏۲۵۵؛ امالی شیخ صدوق، کتابخانه اسلامیة، ص‏۶۳؛ بحارالانوار، مجلسی، همان، ج‏۹۹، ص‏۳۱ .
۲- کامل الزیارات، ابن قولویه القمی، مکتبة الصدوق، ص‏۳۱۹؛ عیون اخبارالرضا، ج‏۲، ص‏۲۵۵؛ بحارالانوار، همان، ص‏۴۰ .
۳- عیون اخبارالرضا، ج‏۲، ص‏۲۶۰؛ وسائل الشیعه، ج‏۱۴، ص‏۵۵۸ .
۴- بحارالانوار، ج‏۹۹، ص‏۴۴ .
۵- این روایت را تمام مراجع در رساله‏های عملیه خود آورده‏اند. پس روشن می‏شود که این روایت از چه اعتبار و اهمیتی برخوردار است .
۶- کامل الزیارات، ص‏۳۰۴؛ بحارالانوار، ج‏۹۹، ص‏۴۱ .
۷- کامل الزیارات، ص‏۳۲۰؛ بحارالانوار، ج‏۹۹، ص‏۴۰ .
۸- ثواب الاعمال و عقاب الاعمال، شیخ صدوق، مکتبة البوذر جمهری، ص‏۹۵؛ بحارالانوار، همان، ص‏۳۹ .
گروه دین و اندیشه تبیان، هدهدی

حكاياتي اندر باب حسن خلق

ازپيامبر اكرم

پيامبر اكرم(ص)در يكي از غزواتش،يكه و تنها در سايه درختي به خواب نيمروزي رفته بود.يارانش نيز دورتر از او قيلوله كرده بودند.در اين هنگام غورث بن حارث (ازلشكركفار)امد و بالاي سر پيامبر ايستاد وشمشيرش را كشيد و بالا برد و فرياد زد:اي ابوالقاسم،اينك كيست كه تو را از چنگ من برهاند؟ پيامبر فرمود خدا.

‌‌‍(در حاليكه او شمشيرش را بالا برده بود كه بر سر پيامبر فرود اورد،تعادلش بهم خورد و)شمشير از دست غورث افتاد.پيامبر بيدرنگ شمشير را برداشت و انرا به طرف غورث بالا برد و فرمود:اي غورث اكنون چه كسي تو را از چنگ من مي رهاند؟ غورث گفت:عفو تو و تو بهترين عفو كننده اي.

پيامبر اكرم (ص)او را عفو نمود.
غورث نزد قومش باز امد و به ايشان گفت:به خدا سوگند كه من از نزد بهترين انسانها نزد شما امده ام.1




ازمالك اشتر

روزي مالك اشتر ره مي گذشت در بازار كوفه،و بر تن ان جناب پيراهني از خام و بر سرش عمامه اي از خام بود.


يكي از مردمان بازاري-كه او را نمي شناخت-به نظر حقارت به او نگاه كرد و از روي استهزا و استخفاف بندقه يعني گلوله گلين به جانب ان جناب افكند. مالك از او بگذشت و چيزي به او نگفت.

پس به ان مرد گفتند كه: ايا دانستي كه با چه كسي اين اهانت و استهزا نمودي؟گفت نه.

گفتند اين شخص مالك اشتر يار امير المومنين(ع) بود.آن مرد را ترس و لرزه گرفت و عقب مالك برفت تا او را دريابد و عذرخواهي نمايد.مالك را يافت كه در مسجد رفته و به نماز ايستاده. چون از نماز فارغ شد،ان مرد افتاد روي پاهاي مالك كه ببوسد. مالك فرمود: كه چه امر است؟

گفت:عذر مي خواهم از ان جسارتي كه كردم.مالك فرمود:باكي نيست بر تو،به خدا سوگند كه من داخل مسجد نشدم مگربراي انكه استغفار كنم براي تو.


ازشيخ جعفركاشف الغطاء

روزي شيخ الفقها العظام،مرحوم حاج شيخ جعفر نويسنده كتاب كشف الغطا ره در اصفهان پيش از انكه نماز شروع كند وجهي به فقرا قسمت نمودو پس از اتمام ان به نماز ايستاد.يكي از سادات فقير خبردار شد و بين دو نماز خدمت شيخ رسيد و عرض كرد مال جدم را به من باز ده. فرمود:تو دير امدي و اكنون ديگر چيزي نمانده كه بتو بدهم. سيد در غضب شد و آب دهان خود را بر محاسن مبارك شيخ افكند!سپس شيخ از محراب بر خواست و دامن خود را گرفت و در ميان صفوف جماعت گردش كرد و فرمود:هركه ريش شيخ را دوست دارد به سيد اعانت كند.پس مردم دامن شيخ را پر از پول نمودند.شيخ نيز انها را به سيد دادو بعد از ان به نماز عصر ايستاد. 2


1-بحار الانوار-ج20-ص175
2-منازل الاخره

موسى و دختر شعيب

فجاءته احداهما تمشى على استحياء قالت ان ابى يدعوك ليجزيك اجر ما سقيت لنا فلما جاءه و قص عليه القصص قال لا تخف نجوت من القوم الظلمين
ناگهان يكى از آن دو ( دختر ) به سراغ او آمد در حالى كه با نهايت حيا گام بر مى داشت و گفت: پدرم از تو دعوت مى كند تا مزد سيراب كردن گوسفندان براى ما را به تو بپردازد هنگامى كه موسى نزد او سرگذشت خود را شرح داده او گفت: نترس از قوم ظالم نجات يافتى ( سوره قصص/ 25 )

شرح ماجرا

حضرت موسى على نبينا و آله و عليه السلام بعد از اينكه به نهايت رشد و بلوغ جسمى خود رسيد، مردى نيرومند و قوى هيكل شد. روزى ناگهان صداى كمك خواهى فردى مظلوم را شنيد، به طرف صدا رفت و ديد يكى از عمال فرعون در حال زور گويى به فرد مظلومى است. او نيز از موسى كمك خواست موسى نيز با آن شخص در گير شد و در اثر مشتى كه بر سينه ى او كوبيد آن شخص مرد. به همين خاطر مجبور شد سرزمين مصر را ترك گفته و به مدين برود
اين جوان پاكباز چندين روز در راه بود، راهى كه هرگز از آن نرفته بود و با آن آشنايى نداشت. براى رفع گرسنگى از گياهان بيابان و برگ درختان استفاده مى نمود و تنها به لطف پروردگار اميدوار بود و از اينكه از چنگ فرعونيان رهايى يافته خوشحال . كم كم دور نماى مدين در افق نمايان شد و موجى از آرامش در قلب او نشست. نزديك شهر رسيد، اجتماع گروهى نظر او را به خود جلب كرد. به زودى فهميد اينها شبان هايى هستند كه براى آب دادن به گوسفندان خود اطراف چاه آب جمع شده اند. هنگامى كه موسى در كنار چاه آب مدين قرار گرفت گروهى از مردم را در آنجا ديد كه چارپايان خود را سيراب مى كنند و در كنار آنها دو زن را ديد كه از گوسفندان خود مراقبت مى كنند، اما به چاه نزديك نمى شوند. وضع اين دختران با عفت كه در گوشه اى ايستاده بودند و كسى به داد آنها نمى رسيد و يك مشت شبان گردن كلفت تنها در فكر گوسفندان خود بودند و نوبت به ديگرى نمى دادند، نظر موسى را جلب كرد. نزديك آن دو آمد و گفت: كار شما چيست؟ چرا پيش نمى رويد و گوسفندان را سيراب نمى كنيد؟
دختران در پاسخ او گفتند: ما گوسفندان خود را سيراب نمى كنيم تا چوپانان همگى حيوانات خود را آب دهند و خارج شوند و ما از باقيمانده ى آب استفاده مى كنيم و براى اينكه اين سؤال براى موسى بى جواب نماند كه چرا پدر اين دختران عفيف آنها را به دنبال اين كار مى فرستد ، افزودند: پدر ما پيرمرد شكسته و سالخورده مى باشد، نه خود او قادر است گوسفندان را آب دهد و نه برادرى داريم كه اين كار را انجام دهد، براى اينكه سربار مردم نباشيم، چاره اى جز اين نيست كه اين كار را خودمان انجام دهيم
موسى از شنيدن اين سخن، سخت ناراحت شد، چه بى انصاف مردمى هستند كه فقط در فكر خويشند و كمترين حمايتى از مظلوم نمى كنند. جلو آمد، دلو سنگين را گرفت و در چاه افكند، دلوى كه مى گويند چندين نفر مى بايست آن را از چاه بيرون مى كشيدند، با قدرت بازوان نيرومندش يك تنه از چاه بيرون آورد و گوسفندان آن دو را سيراب كرد،مى گويند: هنگامى كه نزديك آمد و جمعيت را كنار زد به آنها گفت: شما چه مردمى هستيد كه به غير خودتان نمى انديشيد؟ جمعيت كنار رفتند و دلو را به او دادند و گفتند: بسم الله ! اگر مى توانى آب بكش! چرا كه مى دانستند دلو به قدرى سنگين است كه تنها با نيروى 10 نفر از چاه بيرون مى آيد. آنها موسى را تنها گذاردند ولى موسى با اينكه خسته و گرسنه و ناراحت بود، نيروى ايمان به کمک او آمد و بر قدرت جسميش افزود و با كشيدن يك دلو از چاه همه ى گوسفندان آن دو را سيراب كرد سپس به سايه روى آورد و به درگاه خدا عرض كرد .
فقال رب إنى لما أنزلت إلى من خير فقير
خدايا هر خير و نيكى بر من فرستى من به آن نيازمندم
سوره قصص آيه24
موسى در حال استراحت بود ، ديد يكى از آن دو دختر كه با نهايت حيا گام بر مى داشت و پيدا بود كه از سخن گفتن با يك جوان بيگانه شرم دارد به سراغ او آمد و تنها اين جمله را گفت: پدرم از تو دعوت مى كند تا پاداش و مزد آبى را كه از چاه براى گوسفندان ما كشيدى به تو بدهد