وقتی میبینم ی پسر از دور زدن دوست دختراش تعریف میکنه از خودم متنفر میشم که چرا پسرم.

اما وقتی که دخترا با افتخار از خرابکاری با دوست دوست پسرشون حرف میزنن از خودم متنفر میشم که چرا آدمم.

چرا ما بجای پیشرفت داریم عقب میریم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

آخه پسرا ی دختر چقدر ارزش داره که خودتو شکل اونا میکنی؟؟؟
فردا که پدر میشی خودت واقعا اجازه میدی پسرت اینکاره بشه ؟؟؟
میذاری فردا دخترت با پسرا رابطه داشته باشه؟؟؟
فردا روز میخوای برای دختر و پسر بگی کجاها رفتی؟؟؟؟

آخه دخترا ی خورده فکر کنین واقعا شما نمیخوایین ازدواج کنین؟
شما نمیخوایین مادر بشین؟؟ برا بچه هاتون از چی تعریف خواهید کرد؟؟؟
اگه امروز بتونی الان برا پدر و مادرت خاطراتت رو تعریف کنی فردا روز برا بچه خودت تعریف میکنی.
تو دختر خانم خواهی گفت کجاها رفتی با دوست پسرت؟؟؟؟؟

بخدا از کرده خود پشیمون خواهی شد.

هرچی الان به من بگی و ناسزا بارم کنی قبول میکنم ولی خداوکیل ی شب بجای اس دادن فکر کن.
برا خودت فکر کن.
بخدا ی خورده فکر کنین ببینین در عوضش چی دارین؟؟؟