بحارالانوار، ج 74، ص 35.
خداوند متعال به حضرت موسى علیه السلام فرمود:
یا مُوسى! ضَعِ الْکِبْرَ وَ دَعِ الْفَخْرَ وَ اذْکُرْ اَنَّکَ ساکِنُ الْقَبْرِ فَلْیَمْنَعْکَ ذلِکَ مِنَ الشَّهَواتِ؛
اى موسى! تکبّر و فخر را واگذار، و به یاد آور که ساکن گور خواهى شد. این یاد آورى، تو را از شهوات باز بدارد.
بحارالانوار، ج 74، ص 30.
در حدیث معراج است ، خداوند به پیامبراکرم صلى الله علیه و آله فرمود:
یا اَحْمَدُ! هَلْ تَدْرى مَتى یَکُونُ الْعَبْدُ عابِدا؟
قالَ لا یا رَبِّ.
قالَ: اِذا اجْتَمَعَ فیهِ سَبْعُ خِصالٍ: وَرَعٌ یَحْجُزُهُ عَنِ الْمَحارِمِ، وَ صَمْتٌ یَکُفُّهُ عَمّا لا یَعْنیهِ، وَ خَوْفٌ یَزدادُ کُلَّ یومٍ مِنْ بُکائِهِ، وَ حَیاءٌ یَسْتَحْیى مِنّى فىالْخَلاءِ، وَ اَکْلُ ما لا بُدَّ مِنْهُ وَ یُبْغِضُ الدُّنیا لِبُغْضى لَها وَ یُحِبُّ الأخْیارَ لِحُبّى ایّاهُم؛
قالَ لا یا رَبِّ.
قالَ: اِذا اجْتَمَعَ فیهِ سَبْعُ خِصالٍ: وَرَعٌ یَحْجُزُهُ عَنِ الْمَحارِمِ، وَ صَمْتٌ یَکُفُّهُ عَمّا لا یَعْنیهِ، وَ خَوْفٌ یَزدادُ کُلَّ یومٍ مِنْ بُکائِهِ، وَ حَیاءٌ یَسْتَحْیى مِنّى فىالْخَلاءِ، وَ اَکْلُ ما لا بُدَّ مِنْهُ وَ یُبْغِضُ الدُّنیا لِبُغْضى لَها وَ یُحِبُّ الأخْیارَ لِحُبّى ایّاهُم؛
اى احمد! آیا مى دانى که بنده، کىْ بنده عبادت گر خواهد بود؟
گفت: نه ، اى پروردگار.
خداوند متعال فرمود: هر گاه هفت خصلت در او فراهم آید:
1. تقوایى که او را از حرام هاى الهى باز بدارد.
2. سکوتى که او را از گفتار بیهوده نگه دارد.
3. ترسى که هر روز بر گریه او بیفزاید.
4. شرمى که درخلوت هم از من حیاکند (وگناه نکند).
5. خوردن، به اندازه اى که چاره اى از آن نیست.
6. دنیا را دشمن بدارد، چون من آن را دشمن مى دارم.
7. نیکان را دوست بدارد، چون من دوستدار آنانم.
الجواهر السنیّه، ص 61.
خداوند متعال به حضرت موسى علیه السلام فرمود:
یا مُوسى! اَلْفَقیرُ مَنْ لَیْسَ لَهُ مِثْلى کَفیلٌ، وَ الْمَریضُ مَنْ لَیْسَ لَهُ مِثْلى طَبیبٌ، وَ الْغَریبُ مَنْ لَیْسَ لَهُ مِثْلىِ مُونِسٌ؛
فقیر کسى است که کفیل و کارسازى مثل من ندارد و بیـمار کسى است که طبیبى ماننـد مـن نـدارد و غریب کسى است که همدمى مثل من ندارد.
شادمانی سوری
خداوند متعال به حضرت موسى علیه السلام فرمود:
عَجِبْتُ لِمَنْ اَیْقَنَ بِالْمَوْتِ کَیْفَ یَفْرَحُ بالدُّنْیا، وَ عَجِبْتُ لِمَنْ اَیْقَنَ بِالنّارِ کَیْفَ یَضْحَکُ وَ عَجِبْتُ لِمَنْ اَیْقَنَ بِالْحِسِابِ کَیْفَ یَعْمَلُ السَّیِّئاتِ؛
تعجب مى کنم از کسى که یقین به مرگ دارد، چگونه در دنیا ( و بخاطر دنیا) شادمانى مى کند؟!
در شگفتم از کسى که به آتش دوزخ یقین دارد، چگونه مى خندد؟!
و در تعجبم از کسى که به حساب ، یقین دارد، چگونه گناهان را مرتکب مى شود؟!
الجواهر السنیّه، ص 38.
خداوند متعال به حضرت موسى علیه السلام فرمود:
اِنَّ عِبادى لَمْ یَتَقَرَّبُوا بِشَیْىءٍ اَحَبَّ اِلَىَّ مِنْ ثَـلاثِ خِصالٍ.
قالَ: یا رَبِّ وَ ما هُنَّ ؟ قالَ:
یا مُوسى ! الزُّهْدُ فِى الدُّنیا وَ الْوَرَعُ عَنْ معاصِیَ وَ الْبُکاءُ مِنْ خَشْیتَى؛
قالَ: یا رَبِّ وَ ما هُنَّ ؟ قالَ:
یا مُوسى ! الزُّهْدُ فِى الدُّنیا وَ الْوَرَعُ عَنْ معاصِیَ وَ الْبُکاءُ مِنْ خَشْیتَى؛
به یقین ، بندگانم با چیزى به من تقرّب نیافتند که در نظرم محبوبتر از سه خصلت باشد.
گفت: پروردگارا! آن سه خصلت چیست؟
خداوند متعال فرمود: اى موسى! زهد و پارسایى در دنیا، پرهیز از نافرمانى هاى من و گریستن از خوف و خشیت من.





