مسند الامام الرضا، ج 2، ص 85
امام حسین علیه السّلام فرمودند: از پدرم، درباره سیره پیامبر صلَی الله علیه و آله پرسیدم، پاسخ دادند:
رسول الله، زبان خود را همیشه از گفتار بی معنی حفظ می کرد و خود را از سه چیز دور می داشت: مراء، پرحرفی، سخن پوچ و بی معنی، و نیز سه مسئله را ترک می کرد: هیچکس را مذمت نمی کرد، از کسی عیبجویی نمی نمود و در پی جمع آوری لغزش های این و آن نبود.
بحارالانوار، ج83، ص249
امام صادق علیه السّلام فرمودند:
كانَ رَسُولُ الله صلي الله عليه و آله يَكْرَهُ السَّوادَ اِلّا في ثَلاثَةٍ الْعِمامَةُ وَالْخُفُّ وَالْكِساءُ.
پيامبر اكرم صلي الله عليه و آله كراهت داشت از رنگ سياه مگر در سه چيز: عمامه، كفش و عبا.
مكارم الاخلاق، ج 2، ص 8
امام حسین علیه السّلام فرمودند:
كان رسول الله يرفَعُ يَدَيْهِ اذا ابْتَهَلَ و دَعا كَما يَسْتطْعِمُ المسكينُ.
رسول خدا - صلّي الله عليه و آله - (هنگام دعا) دستهاي خود را بالا مي بردند و با حالت تضرّع و گريه دعا مي كردند، مانند انسان مسكين و بيچاره اي كه عاجزانه درخواست غذا مي كند.
بحار الانوار، ج 35، ص 34
پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله فرمودند:
خُلِقتُ اَنَا وَ عَليٌ مِنْ نُورٍ واحدٍ.
من و علي از يك نور آفريده شدهايم.
بحار الانوار، ج 35، ص24
پیامبر اکرم صلّی الله علیه و آله فرمودند:
من و علی قبل از خلقت آدم، نوری بودیم در پیشگاه خداوند، وقتی آدم آفریده شد، آن نور در وجود او قرار گرفت و پیوسته آن نور یکی بود تا اینکه در صلب عبدالمطلب به صورت دو نور، از هم جدا شد، نور نبوت در من و نور خلافت در وجود علی علیه السّلام قرار گرفت.





