الارشاد، ص 255
امام صادق علیه السّلام فرمودند:
به خدا سوگند على بن ابى طالب (عليه السلام) تا روزى كه از اين دنيا رفت مال حرامى نخورد و هيچ گاه بر سر دو راهى. كه هر دو راه مورد خشنودى خدا باشد. قرار نگرفت مگر اين كه پر زحمت ترين آنها را برگزيد و هر حادثه مهمى كه براى پيامبر خدا (صلى الله عليه و آله) پيش مى آمد. به دليل اعتمادى كه به حضرت على (علیه السّلام)داشت. از او كمك مى گرفت. و در ميان اين امّت هيچ كس نتوانست همانند حضرت على (عليه السلام) راه پيامبر اکرم(صلى الله عليه و آله) را بى كم و كاست. طى كند و با اين همه تلاش و كوشش همواره چون بيمناكان كار مى كرد، چشمى به بهشت و چشم ديگر بر آتش داشت، از سويى اميدوار پاداش بهشت و از سوى ديگر هراسناك از كيفر آتش بود.
مناقب ابن شهر آشوب، ج 2، ص 95
امام باقر علیه السّلام فرمودند:
... وَ لَقَدْ وَلّى خَمْسَ سِنينَ وَما وَضَعَ آجُرَةً عَلى آجُرَةٍ وَلا لِبْنَةً عَلى لِبْنَةٍ وَ لا أَقْطَعَ قَطيعاً وَ لا أَوْرَثَ بَيْضاءَ لا حَمْراءَ؛
اميرالمؤمنين(عليه السلام) پنج سال حكومت كرد، و در طول اين مدت آجرى بر آجر و خشتى روى خشت ننهاد، و زمينى را به خود اختصاص نداد و درهم سفيد و دينار سرخى به ارث نگذاشت.
اصول كافى، ج 2، ص104، ح 5
ابى كهمس گويد: به امام صادق عليه السلام عرض كردم: عبداللّه بن ابى يعفور بر شما درود فرستاد. حضرت فرمودند:
بر تو و بر او درود باد، وقتى پيش او رفتى سلام مرا به او برسان و بگو: جعفر بن محمد مى گفت: نيك بنگر هر آن ويژگى كه باعث شد تا على (عليه السلام) به آن مقام بلند نزد پيامبر خدا(صلی الله علیه و آله) برسد. خود را ملازم آن خصلت نما. و يقين بدان هر مقامى كه على نزد پيامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) يافت، تنها و تنها به خاطر راستگويى و امانتدارى بود.
ارشاد القلوب، ص 217
پیامبر اکرم صلّى الله عليه و آله فرمودند:
مَنْ أَرَادَ أَنْ يَنْـظُرَ اِلى آدَمَ فى عِلْمِهِ وَاِلى نُوحٍ فى تَقْواهُ وَاِلى اِبْراهيـمَ فى حِلْمِهِ وَ اِلى مُوسى فى هَيْبَتِهِ وَ اِلى عيسى فى عِبادَتِهِ فَلْيَنْظُرْ اِلى عَلِىِّ بْنِ اَبى طالبٍ عليهم السلام؛
هر كه مى خواهد به « آدم » و علم او و « نوح » و تقواى او و « ابراهيم » و دور انديشى. بردبارى. او و « موسى » و هيبت او و « عيسى » و عبادت او بنگرد، به « على بن ابى طالب » بنگرد.