بحارالانوار، ج 85، ص 161.
امام علی علیه السّلام فرمودند:
اطيلوالسجود، فمامن عمل اشد على ابليس من ان يرى ابن آدم ساجدا لانه امر بالسجود، فعصى و هذا امر بالسجود فاءطاع و نجا؛
سجده راطولانى كنيد كه هيچ كارى بر ابليس سنگين تر از اين نيست كه فرزند آدم را در حال سجده ببيند، چون به او دستور سجده داده شد، ولى عصيان ورزيد، در حالى كه فرزند آدم ماءمور به سجده شد و اطاعت كرد و نجات يافت .
المحجة البيضاء، ج 1، ص 346.
امام صادق علیه السّلام فرمودند:
من سجد سجدة الشكر لنعمة و هو متوضعا كتب الله له بها عشر صلوات و محى عنه عشر خطايا عظام؛
كسى كه در برابر نعمتى كه خداوند به او داده است ، سجده شكرى به جا آورد، خداوند به خاطر همين سجده شكر ده نماز در نامه عملش مى نويسد و ده گناه بزرگ را از نامه عمل او محو مى كند.
تحف العقول ، ص 267.
امام حسن علیه السّلام فرمودند:
ان من طلب العبادة تزكى له و اذا اضرت النوال بالفريضة فارفضوها؛
هركس اشتياق عبادت دارد، دل را براى آن پاك مى كند و هرگاه نمازهاى مستحبى به نمازهاى واجب ضرر رساند. (در صورتى كه نماز شب ، به قضا شدن نماز صبح انجامند. آنها راترك كنيد.
بحارالانوار، ج 88، ص 373.
امام حسن عسكرى علیه السّلام فرمودند:
ليست العبادة كثرة الصيام و الصلاة و انما العبادة كثرة التفكر فى امر الله؛
عبادت به بسيارى روزه و نماز نيست ، بلكه عبادت به انديشيدن بسيار در امر (قدرت ) خداوند است .