نهج البلاغه، خطبه 110
امام علی علیه السّلام فرمودند:
اِنَّ اَفْضَلَ ما تَوَسَّلَ بِهِ المُتَوَسِّلُون اِلي اللهِ ... ايتاء زكات فإِنَّها فريضةٌ واجبةٌ.
بهترين چيزي كه انسان مي تواند با آن به خدا تقرب جويد، پرداختن زكات است، زيرا آن تكليف واجب الهي است.
بحارالأنوار، ج 96، ص 56
سماعة گوید: از امام صادق علیه السلام سؤال کردم چه کسى شایسته است که زکات بگیرد؟ حضرت فرمودند:
هِىَ لِلَّذى وَاللّهِ فى کِتابِهِ «لِلْفُقَراءِ وَالْمَساکینِ وَالعامِلینَ عَلَیها وَالْمُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ وَ فى الرِّقابِ وَالغارِمینَ وَفى سَبیلِ اللّهِ وَابْنِ السَّبیلِ فَریضةً مَنَ اللّهِ»[ توبه، 60]؛
به خدا قسم، زکات براى آنان است که در کتاب او (قرآن) نامشان بیان شده است: فقراء، بیچارگان، جمع آورندگان آن، کسانى که با گرفتن زکات قلب هایشان نسبت به اسلام نرم مى شود، در (آزادى) بندگان، بدهکاران، راه خدا و کسى که در راه مانده است. اینها تکلیف واجب از سوى پروردگار است.
نهج البلاغه، خطبه 199
امام علی علیه السّلام فرمودند:
اِنَّ زكاةَ جُعِلتُ مَعَ الصَّلاةِ قُرباناً لِأهْلِ الإسلامِ ... .
همانا پرداخت زكات و اقامه نماز، باعث تقرب مسلمانان به خداوند مي شود، سپس آن كه زكات را با رضايت خاطر بپردازد، كفاره گناهان او مي شود و بازدارنده و نگاه دارنده انسان، از آتش جهنم است، پس نبايد به آن چه پرداخته شده با نظر حسرت نگاه كرد و براي پرداخت زكات افسوس خورد، زيرا كسي كه زكات را از روي رغبت نپردازد، پاداش او اندك و عمل او تباه و هميشه پشيمان خواهد بود.
بحار الانوار، ج 87، ص 381
امام حسن علیه السّلام فرمودند:
ما نقصَتْ زكاةٌ مِنْ مالٍ قطُّ.
پرداخت زكات، هرگز باعث كمبود مال نمي شود.
بحار الانوار، ج 96، ص 21
امام باقر علیه السّلام فرمودند:
اِنَّ الله يَبْعَثُ يَوْمَ الْقِيامَةِ ناساً من قبورهم مشدوَّدةً اَيديهِم إلي اَعناقِهِم ... .
خداوند در روز قيامت عده اي را از قبورشان در حالي محشور مي كند كه دست هايشان به گردن هاي آنان محكم بسته شده و فرشتگان آن ها را پيوسته نكوهش مي كنند و مي گويند: اين ها كساني هستند كه خداوند به آن ها روزي داد اما آن ها از پرداخت حق خدا امتناع ورزيدند.