[موسوعة کلمات الامام الحسین علیه السلام، ص 692، ح 759.]
از امام حسین علیه السلام سؤال شد: چرا خداوند روزه را بر بندگانش واجب کرد؟ حضرت فرمودند:
لِیَجِدَ الْغَنىُّ مَسَّ الْجُوعِ فَیَعُودَ بِالْفَضْلِ عَلَى المَساکینَ؛
براى این که ثروتمند سختى گرسنگى را بچشد و در نتیجه از زیادى ثروتش به بیچارگان کمک کند.
الکافي/ ج4/ ص 83
امام سجاد علیه السّلام فرمودند:
صَومُ الإعتکاف واجبٌ؛
روزه گرفتن (در) اعتکاف واجب است.
مستدرک الوسایل، ج 7، ص 505
امام علی علیه السلام فرمودند :
حُبِّبَ إلَیَّ الصَّومُ بِالصَّیفِ؛
روزه در تابستان، نزد من محبوب است.
من لایَحضره الفقیه : ج 2 ص 51 ح 13.
امام صادق علیه السلام فرمودند:
لاَ فْطارُکَ فى مَنْزِلِ اخیکَ افْضَلُ مِنْ صِیامِکَ سَبْعینَ ضِعْفا؛
اگر افطارى روزه ات را در منزل برادر - مؤ منت -، انجام بدهى ثوابش هفتاد برابر اصل روزه است .
من لایحضره الفقیه، ج 2، ص 74
امام مهدی علیه السلام فرمودند:
فیمَنْ أفْطَرَ یَوْماً مِنْ شَهْرِ رَمَضان مُتَعَمِّداً بِجِماع مُحَرَّم اَوْ طَعام مُحَرَّم عَلَیْهِ: إنَّ عَلَیْهِ ثَلاثُ کَفّارات؛
کسی که روزه ماه رمضان را عمداً با چیز یا کار حرامی افطار - و باطل - نماید، هر سه نوع کفّاره (60 روزه، اطعام 60 مسکین، آزادی یک بنده) بر او واجب می شود.