صحيح مسلم: 3 / 1452 / 6
پیامبر اکرم صلّى الله عليه و آله فرمودند:
لا يَزالُ أمرُ النّاسِ ماضيا ما وَلِيَهُم اثنا عَشرَ رجُلاً ... كلّهُم مِن قريشٍ؛
كار مردم پيوسته بگذرد تا آن كه دوازده مرد بر آنها فرمان برانند ... اين دوازده نفر همگى از قريش هستند.
الإرشاد: 2 / 39
امام حسین علیه السلام در نامه شان به کوفیان نوشتند:
فَلَعَمْری، ما الإمامُ إلّا الحاکمُ بالکِتابِ، القائمُ بالقِسْطِ، الدّائنُ بِدِینِ الحَقِّ ، الحابِسُ نَفْسَهُ على ذاتِ اللّه؛
به جان خودم سوگند، امام و پیشوا کسى نیست مگر آن که بر اساس کتاب خدا حکومت کند، عدل و داد را بر پا دارد، پایبند دین حق باشد و خود را وقف در راه خدا کند.
بحار الأنوار: 100 / 49 / 18
امام باقر علیه السّلام فرمودند:
إذا اجْتمَعَ للإمامِ عِدَّةُ أهلِ بَدْرٍ «ثَلاثُمائةٍ وثَلاثَةَ عَشَرَ» وَجَبَ عَلَيْهِ القِيامُ والتَّغْيِيرُ ؛
اگر براى يارى امام به شمار اهل بدر، سيصد و سيزده تن، گردآيند ، بر او واجب است كه قيام كند و اوضاع را تغيير دهد.
الکافی: 1 / 372 / 1
امام باقر علیه السلام درباره آیه «وَیَوْمَ القِیامَةِ تَرَى الّذِینَ کَذَبُوا عَلَى اللّه ِ وُجُوهُهُمْ مُسْوَدَّةٌ؛ در روز قیامت آنهایى را که به خدا دروغ بسته اند سیه روى مى بینى»[الزمر:60]، فرمودند:
مَنْ قالَ: إنّی إمامٌ ، ولیسَ بإمامٍ ؛
کسى است که بگوید: من امام هستم، در حالى که امام نیست.