مودم وای فای چیست؟  

برای دسترسی به اینترنت، سه راه مطمئن و شناخته‌شده وجود دارد. راه اول، دسترسی شماره‌گیری (Dial-up) است که این روش با استفاده از یک مودم آنالوگ و یک خط تلفن قابل پیاده‌سازی است و حداکثر می‌تواند دارای پهنای باند ۵۶ kbps باشد. راه دوم دسترسی باند پهن (Broadband) است که این روش مبتنی بر کابل و دارای پهنای باند گسترده برای کاربران است و می‌توان ازDSL و خطوط T۱ و E۱ به عنوان نمونه‌های این نوع دستیابی نام برد.

راه سوم هم دسترسی بی‌سیم است، (Wireless) این روش در حال حاضر تنها به‌صورت Wi-Fi و Bluetooth وجود دارد و با استفاده از امواج الکترومغناطیس کار می‌کند و می‌تواند اتصالات را در محدوده یک خانه، رستوران یا کتابخانه از تجهیزات سیمی و کابلی بی‌نیاز کند.

 تكنولوژی WIFI به سرعت در حال پیشرفت است و نقش كلیدی در زندگی ما ایفا می‌كند. این تکنولوژی به كاربر امكان استفاده از دستگاه‌های متفاوت، بدون نیاز به سیم یا كابل، درحال حركت را می‌دهد.

اولین دسترسی به اینترنت توسط Dial-up صورت پذیرفت که به خاطر سرعت پایین و اشغالی خط تلفن دارای معایب زیادی از نظر کاربران بود، این تکنولوژی به وسیله ایجاد یک Dial-up connections توسط کاربر روی سیستم‌عامل خود و گرفتن شماره خدمات‌دهنده اینترنتی به همراه شناسه کاربری و رمز عبور میسر می‌شد. ارتباط دایال‌آپ این امکان را به شما می‌دهد که توسط یک مودم استاندارد K56 به اینترنت متصل شوید. در واقع رایانه شما به وسیله شماره تلفن خدمات‌دهنده اینترنتی و با استفاده از ارتباط دایال‌آپ می‌تواند به دنیای اینترنت دسترسی داشته باشد. مشکل بزرگ این نوع اتصال، سرعت اینترنت است زیرا این تکنولوژی پهنای باند 56 کیلوبیت بر ثانیه را فراهم می‌کند که معادل هفت کیلوبایت بر ثانیه است، هر چند به این سرعت هم خیلی کم نزدیک می‌شود. برای تخمین مدت‌زمان باز کردن یک صفحه می‌توان مثالی بیان کرد که برای شما مشهود باشد؛

یک صفحه وب ساده و بدون عوامل گرافیکی زیاد معمولا 50 کیلوبایت حجم دارد که با سرعت 7 کلیوبایت بر ثانیه، در حدود 7 ثانیه طول می‌کشد تا صفحه مورد نظر شما باز شود و به این مقدار باید زمان لازم برای ارسال درخواست و پاسخ را هم اضافه کرد. اما فقط مشکل در اینجا نمود پیدا نمی‌کند زیرا بعضی از صفحات از حجم بالایی برخوردار هستند که با این سرعت زمان زیادی صرف می‌شود. یکی دیگر از معایب این اتصال هزینه بسیار بالای تلفن برای کاربران است که لزوم استفاده از تکنولوژی  ADSL  را هر روز برجسته‌‌تر می‌کند.

 ADSL

ADSL مخفف واژه Asymmetric Digital Subscriber Line  است؛ یعنی خط مشترک دیجیتال نامتقارن. بر این اساس علت مشترک بودن، به اشتراک گذاشتن خطوط ADSL برای کابران است. در این صورت برای خرید ADSL با سرعت 128 کیلوبیت بر ثانیه باید این سرعت را بر عدد هشت تقسیم کنید که در حدود 16 کیلوبایت بر ثانیه قابلیت دانلود دارد اما بعضی از خدمات‌دهنده‌های اینترنتی می‌توانند با باز گذاشتن پهنای باند منطقه این سرعت را چندین برابر افزایش دهند.

عبارت دیجیتال به علت استفاده از دستگاهی به نام DSLAM است.  DSLAMاتصالات مربوط به تعدادی از مشترکین را گرفته و آنها را به یک اتصال با ظرفیت بالا برای ارسال بر روی اینترنت تبدیل می‌کند. دستگاه‌های DSLAM دارای انعطاف لازم در خصوص استفاده از خطوط DSL متفاوت هستند. یکی از تفاوت‌های مهم بین ADSL و مودم‌های کابلی (Dial-up) نحوه برخورد و رفتار DSLAM است. کاربران مودم‌های کابلی از یک شبکه بسته به صورت اشتراکی استفاده می‌کنند. در چنین مواردی است که همزمان با افزایش تعداد کاربران، کارایی آنها تنزل پیدا خواهد کرد.

ADSL برای هر یک از کاربران یک ارتباط اختصاصی ایجاد و آن را به  DSLAM متصل می‌کند. بدین ترتیب همزمان با افزایش کاربران، کارایی مربوطه کاهش پیدا نخواهد کرد. وضعیت فوق تا زمانی که کاربران از تمام ظرفیت موجود خط ارتباطی با اینترنت استفاده نکرده باشند، ادامه خواهد یافت. در صورت استفاده از تمام ظرفیت خط ارتباطی اینترنت، مراکز ارائه‌دهنده سرویس DSL می‌توانند نسبت به ارتقای خط ارتباطی اینترنت اقدام کنند تا تمام مشترکین متصل‌شده به DSLAM دارای کارایی مطلوب در زمینه استفاده از اینترنت شوند.

علت نامتقارن بودن این است که سرعت ارسال با دریافت برابر نیست. خطوط ADSL به وسیله دستگاه کوچکی به نام Splitter خط تلفن را به دو کانال مجزا تقسیم می‌کنند؛ یک کانال برای ارتباط تلفنی و یک کانال برای ارسال و دریافت داده‌ها و اطلاعات از اینترنت است.

اگر دستگاه Splitter وجود نداشته باشد هنگام مکالمات تلفنی صدای نویزی به گوش می‌رسد که سبب ایجاد اختلال می‌شود، از این رو دستگاه مورد نظر کارایی بالایی دارد. برای استفاده از این تکنولوژی سیم‌های مسی بهترین گزینه برای ارائه اینترنت پرسرعت هستند زیرا این سیم‌ها قابلیت پهنای باند بالایی دارند و می‌توانند در کنار صوت، بسته‌‌های اطلاعاتی را نیز منتقل کنند. ADSL یکی از خانواده‌های DSL است، یعنی در اصل xDSL مشخص می‌کند که اینترنت شما از کدام خانواده است. این خطوط از تمامی پهنای موجود در خطوط مسی دوطرفه استفاده می‌کنند تا بالاترین سرعت ممکن در ثانیه را ارائه دهند. DSLها به دو نوع کلی تفسیم می‌شوند:

1-Asymmetric DSL: نامتقارن؛ سرعت ارسال و دریافت برابر نیست.

2- Symmetric DSL (SDSL): متقارن؛ سرعت ارسال و دریافت برابر است.

 در ADSLهای معمولی سرعت ارسال داده از 128 کیلوبیت بر ثانیه آغاز می‌شود و تا هشت مگابیت بر ثانیه افزایش می‌یابد. حداقل سرعت دریافت داده نیز 64 کیلوبیت بر ثانیه ‌است و می‌تواند از 1024 کیلوبیت بر ثانیه نیز بیشتر شود، به همین دلیل به این نوع اینترنت، اینترنت نامتقارن می‌گویند زیرا ارسال با دریافت برابر نیست. نسخه جدیدتر با نام  ADSL2 امکان دانلود اطلاعات با سرعت 12 مگابایت بر ثانیه را فراهم می‌آورد. ADSL 2+ امکان دانلود با سرعت 24 مگابیت‌ بر‌ثانیه را میسر می‌سازد.  ADSL 2+ با افزایش سرعت و پهنای باند شرایط استفاده بهتر را فراهم می‌کند، همچنین شفافیت صدا در مکالمات تلفنی بهبود چشمگیری یافته است، بنابراین در حال حاضر استفاده از ADSL 2+ را برای کاربران پیشنهاد می‌کنیم.

البته این مورد باید توسط خدمات‌دهنده اینترنتی مورد توجه قرار گیرد، با این حال می‌توان گفت به دلیل عدم ارائه سرعت‌های بالا روی سیم‌های مسی برای کاربران ایرانی این گزینه در انتخاب سرویس‌دهنده اولویت چندانی نخواهد داشت.

پیشنهاد ویژه ما به شما::::::::::

مودم رایتل