نویسنده

اوایل انقلاب ژیان داشت.

بهش مى گفتم: «بابا، این همه ماشین توى پارکینگ موتوریه، چرا یکیش رو برنمى دارى، سوار شى؟»

مى گفت: «همین هم از سرم زیاده.»

از استاندارى دو تا حواله پیکان فرستادند. هر پیکان، چهل و پنج هزار تومان;یکى براى صیاد، یکى براى من.

صدایش را در نیاوردم. نود هزار تومان جور کردم و ریختم به حساب ناسیونال.تلخ شد.

گفت: «کى پیکان خواسته بود؟»

ماجرا را گفتم.

گفت «پولم کجا بود؟»ژیانش را گرفتم. فروختم بیست هزار تومان. بیست و پنج هزار تومان هم براش وام گرفتم، تا خیالش راحت شد.

چند سال بعد، ستاد مشترک ارتش بهش حواله حج داد.

 قبول نکرد با پول ستاد برود.

پیکانش رو فروخت.

خرج مکه اش کرد.