صبح به زور صدای زنگ ساعت بلند شد .

لباسشو هول هولکی به تن کرد و از خونه زد بیرون .

به واحد نرسید پس تاکسی گرفت .

ترافیک بود و صر و صدای بوق ماشین ها . راننده مدام به مهارت رانندگی این و اون ناسزا می گفت .

دیر سر کار رسید . 

تمام روز رو گذروند به : دروغ گفتن ، قول الکی دادن ، فخر فروختن به صندلی موقتیش ، بد و بیراه گفتن به مراجعین و روسا و ...

برگشت خونه : خسته از روزگار .

بدون هیچ صحبتی رفت تو تختش و خوابید تا روز بد بیدار بشه .

زندگی همینه : حرفی هست ؟!

پسرک همیشه خدا از پدرش بدقولی شنیده بود .

با خودش عهد کرد که بزرگ شد :

همیشه با همسر و فرزندش بره بیرون و تفریح .

کارش تو زندگیش بعد از خانوادش باشه .

به مردم احترام بذاره به شرطی که مردم هم حالیشون باشه .

بزرگ که شد همه چیز از یادش رفت !

پدر و مادر پیرش رو تو دود و ترافیک ندید .

همسرش رو تاریکی شب ها ندید .

فرزندش تو سر و صدای مراجعین گم شد و رفت .

زیبایی های خلقت خدا رو هم ندید .

حتی ساعت شنی زندگیش رو هم که داشت خالی می شد ندید !

زندگی ارزش زیستن رو داره ، قدر تیک تاک ها رو بدونید !