خالق چنان در دل پارسایان بزرگ است،که هر چه غیر اوست در دیدگانشان کوچک است.

چگونه آدمی چنان ظرفیت فراخی پیدا می کند که همه چیز جز خدا برای او کو چک می شود و اصولا چه حکمتی در کار است که شریعت اسلام و سایر شرایع ، دنیا را ذم کرده اند و کوچک شمرده اند و از آدمی هم خواسته اند که دنیا را کوچک بشمارند و این که گفته اند که حب دنیا، سرچشمه ی همه ی رذایل است به چه معناست؟ 

  دنیا نعمت خداوند است واین نعمت در اختیار ماست و ما باید هوشیارانه از آن بهر ببریم.دنیا وقتی بد می شود که صفتی غیر از صفت مزرعه به خود بگیرد و مقصد تلقی گردد.

منبع: ک.اوصاف پارسایان-ن.عبدالکریم سروش

السلام علیک یا امام رئوف ادرکنا

ممنونم امام رضا که رام دادی تو حرمت

حالا این دست منو اینهمه لطف و کرمت

اومدم امام رضا تا با تو درد دل کنم

دلمو با مهر تو هردوتا متصل کنم

آقاجونقربونتم ، آخه من مهمونتم

ضامن آهو رضا لاله ی خشبو رضا

اومدم امام رضا تا که تو مهمونم کنی

به سرم دست بکشی یکباره درمونم کنی

اومدم اینجا آقا نوکریمو امضا کنی

چی میشه این درو به روی ما تو وا کنی

منو ردم نکنی ،نگاه به بعدم نکنی

آقاجونقربونتم ، آخه من مهمونتم

ضامن آهو رضا لاله ی خشبو رضا

اومدم امام رضا خونه به دوش تو باشم

مادرم گفته باید حلقه به گوش تو باشم

کمکم کن که منم آقا غلام تو باشم

بار عشقتو همش به روی دوشم بکشم

درو وا کن اومدم ، به من نگاه کن اومدم

ضامن آهو رضا لاله ی خوشبو رضا

آقاجون قربونتم ، آخه من مهمونتم

اگر کسی چیزی را  دوست

نداشته باشد نگاه به آن

ویاد آن را نیز دوست

نخواهد داشت.

(نهج البلا غه، خطبه 160)

آدمی اگر چیزی را خوش نداشت،از اسم و نشانه و هرچه که بر آن

دلالت داشته باشد ، بدش خواهد آمد.

دیو بر دنیاست عاشق، کور و کر

عشق را  عشق    دگر برد  مگر

ما اگربخواهیم دلبستگی خاصی را از وجود خود بزداییم باید

دلبستگی دیگری پیدا کنیم.

عشقی اگر هست ، عشق دیگری باید تا او

را از میدان برون کند.

پارسايان شب را به تلاوت قرآن و تدبر در كلام خداوند و حزين داشتن

نفس و بيرون كشيدن درمان دردها از كلام الهى سپرى مى‏كنند و روز

را به بردبارى آگاهانه در برابر ناراستيها و كاستيها و دشواريهاى

زندگى. حلم پارسايان عالمانه است. چون مى‏دانند لازمه‏ى حيات جمعى

و مقتضاى ساختمان طبيعى آدميان چيست