خالق چنان در دل پارسایان بزرگ است،که هر چه غیر اوست در دیدگانشان کوچک است.
چگونه آدمی چنان ظرفیت فراخی پیدا می کند که همه چیز جز خدا برای او کو چک می شود و اصولا چه حکمتی در کار است که شریعت اسلام و سایر شرایع ، دنیا را ذم کرده اند و کوچک شمرده اند و از آدمی هم خواسته اند که دنیا را کوچک بشمارند و این که گفته اند که حب دنیا، سرچشمه ی همه ی رذایل است به چه معناست؟
دنیا نعمت خداوند است واین نعمت در اختیار ماست و ما باید هوشیارانه از آن بهر ببریم.دنیا وقتی بد می شود که صفتی غیر از صفت مزرعه به خود بگیرد و مقصد تلقی گردد.
منبع: ک.اوصاف پارسایان-ن.عبدالکریم سروش
