پاسخ : صفت بیانی پنج قسم دارد:
صفت ساده – صفت فاعلی – صفت مفعولی – صفت نسبی – صفت لیاقت

شرح و بسط این صفات در این مقال نمی‌گنجد و چندین و چند صفحه از کتب دستور زبان را دربرمی‌گیرد. با این حال من شرح صفت فاعلی را برایتان می‌آورم:

صفت فاعلی: معنی فاعلیّت دارد؛ یعنی بر انجام دهنده‌ی کار یا دارنده‌ و پذیرنده‌ی حالت دلالت می‌کند. صفت فاعلی از لحاظ ساخت دارای اقسام زیر است:

1- بن مضارع (و به ندرت اسم یا صفت) + َ نده
مثل: گیرنده، شنونده

2- بن مضارع + ان
مثل: گریان، شتابان، گریزان

3- بن مضارع + ا
مثل: بینا، جویا، دارا

4- صفاتی که با یکی از چهار پسوند "ار"، "گار"، "گر" و "کار" ساخته می‌شوند و بر کثرت و تکرار وقوع فعل دلالت دارند و از این روی به آن‌ها صیغه‌ی مبالغه نیز گفته‌اند.
مثل: خریدار، آموزگار، بازی‌گر، ریاکار

5- گاهی فعل امر به تنهایی و یا به صورت ترکیب با کلمه یا فعل امر دیگر نوعی صفت فاعلی می‌سازد که بیش‌تر مخصوص زبان محاوره است.
مثل: بگوبخند، دل‌بخواه، بسازبفروش

6- از ترکیب بن مضارع با اسم یا صفت و گاهی جزء دیگر، نوعی صفت فاعلی مرکب به دست می‌آید.
مثل: درس‌خوان، کینه‌جو

7- برخی از انواع صفات فاعلی به صورت گروه وصفی می‌آیند.
مثل: جاده‌صاف‌کن، ول‌کن‌ معامله، هیزم‌ بیار معرکه

8- وقتی "گر" و "کار" به آخر اسم ذات می‌آیند، کلمه‌ی مرکبی می‌سازند که بر پیشه و حرفه دلالت می‌کند که آن‌ها را صفت پیشه و حرفه نیز می‌نامند.
مثل: مس‌گر، آهن‌گر، سیمان‌کار

9- در بعضی مواقع صفت حالیه تکرار می‌شود و در این صورت گاهی علامت "ان" از آخر اولی حذف می‌شود و گاهی می‌ماند و در هر حال این ترکیب معمولاً در نقش قیدی به کار می‌رود.
مثل: دوان‌دوان، لنگ‌لنگان، پُرسان‌پُرسان