نمازی انسان را از معاصی دور می کند و روح او را به سوی معبود عروج می دهد که با حضور قلب باشد انسان مصلّی اگر عظمت پروردگار را بشناسد و درک کند سعی می کند دلش متوجّه حضرت حق باشد ، چه زشت است انسان در مقابل پروردگار عالم ایستاده باشد و دلش متوجه غیر حق باشد .

در کتاب مکارم الخلاق آمده است :« وزیری روزی در مقابل پادشاه ایستاده بود و سلطان با او سخن می گفت ، عقربی که در آستین وزیر پنهان شده بود دست وی را گزید و بازویش را مجروح کرد و وزیر هیچ حرکت خلافی در محضر سلطان از خود نشان نداد . و با پادشاه مودّب سخن می گفت . هنگامی که از محضر او بیرون آمد و در بستر افتاد و به معالجه پرداخت ، دو سه روزی گذشت و شاه جویای احوال وزیر گردید ، گفتند : آن روز که با شما سخن می گفت عقربی او را نیش زده است و او را مسموم کرده است و او اظهار درد در محضر سلطان را بی ادبی دانسته و درد را تحمّل کرده است. یک وزیر در مقابل سلطان پوشالی دنیا چنین ادب می کند ، چقدر زشت است که انسان در مقابل سلطان السّلاطین و مالک الملوک و خالق السّماوت و الارضین بایستد و قلب او متوجه غیر حق باشد ».

در روایت شریف آمده است که پیامبر(ص) به اباذر می فرماید:

"ای اباذر ! دو رکعت نمازی که متوسط خوانده شود و توأم با اندیشه و حضور قلب باشد بهتر از یک شب نماز خواندن بدون حظور قلب. "

خوشا به حال نمازگزاران واقعی که محو تکلم با معبودند و جز محبت خدا در دل آنها هیچ محبّتی وجود ندارد که آنان را از ذکر حق غافل کند .