1- اهميت تقوا

قالَ الإمامُ أبوالحسن علىّ النقي الهادي (عليه السلام) :

مَنِ اتَّقىَ اللهَ يُتَّقى، وَمَنْ أطاعَ اللّهَ يُطاعُ، وَ مَنْ أطاعَ الْخالِقَ لَمْ يُبالِ سَخَطَ الْمَخْلُوقينَ، وَمَنْ أسْخَطَ الْخالِقَ فَقَمِنٌ أنْ يَحِلَّ بِهِ سَخَطُ الْمَخْلُوقينَ.(1)

حضرت امام هادي (عليه السلام) فرمود: كسى كه تقوى الهى را رعايت نمايد و مطيع احكام و مقرّرات الهى باشد، ديگران مطيع او مى شوند و هر شخصى كه اطاعت از خالق نمايد، باكى از دشمنى و عداوت انسان ها نخواهد داشت؛ و چنانچه خداى متعال را با معصيت و نافرمانى خود به غضب درآورد،
پس سزاوار است كه مورد خشم و دشمنى انسان ها قرار گيرد.

 

برای مشاهده ادامه مطلب روی عنوان کلیک فرمائید

پرتوى از سيره و سيماى امام محمّد باقر(عليه السلام

حضرت امام محمّد باقر(عليه السلام) اوّل ماه رجب، يا سوم صفر سال 57 هجرى قمرى در مدينه متولّد گرديد.
پدر بزرگوارش، حضرت على بن الحسين ، زين العابدين(عليه السلام)، و مادر مكرّمه اش ، فاطمه معروف به «امّ عبدالله» دختر امام حسن مجتبى مى باشد.
از اين رو، آن حضرت از ناحيه پدر و مادر به بنىهاشم منسوب است.
شهادت امام باقر(عليه السلام) در روز دوشنبه 7 ذيحجّه سال 114 هجرى قمرى در 57 سالگى، به دستور هشام بن عبدالملك خليفه اموى، به وسيله خوراندن سمّ، اتّفاق افتاد و مزار شريفش در مدينه در قبرستان بقيع مى باشد.
آن حضرت يكى از اطفال اسير فاجعه كربلا مىباشد كه در آن وقت سه سال و شش ماه و ده روز از سنّ مباركش گذشته بود.
حضرت باقر(عليه السلام) به علم و دانش و فضيلت و تقوا معروف بود و پيوسته مرجع حلّ مشكلات علمى مسلمانان به شمار مى رفت.
وجود امام محمّد باقر(عليه السلام) مقدّمه اى بود براى اقدام به وظايف دگرگون سازى امّت.
زيرا مردم، او را نشانه هاى فرزند كسانى مىشناختند كه جان خود را فدا كردند تا موج انحراف ـ كه نزديك بود نشانه هاى اسلام را از ميان ببرد ـ متوقّف گردد.
آنان از اين رو قربانى شدند تا مسلمانان بدانند كه حكّامى كه به نام اسلام حكومت مى كنند، از تطبيق اسلام با واقعيت آن به اندازه اى دوراند كه مفاهيم كتاب خدا و سنّت رسول اكرم(صلى الله عليه وآله وسلم) در يك طرف قرار دارد و آن حاكمان منحرف در طرف ديگر.
امام باقر(عليه السلام) بر آن شد تا انحراف حاكمان و دورى آنان از حقايق اسلام را به مردم بفهماند و براى مسلمانان آشكار سازد كه چنان امورى تحقّق يافته است.
هشام بن عبدالملك خليفه نابكار اموى وقتى به امام(عليه السلام) اشارت مى كند و مى پرسد كه اين شخص كيست؟ به او مى گويند او كسى است كه مردم كوفه شيفته و مفتون اويند.
اين شخص، امام عراق است.
در موسم حجّ، از عراق و خراسان و ديگر شهرها، هزاران مسلمان از او فتوا مىخواستند و از هرباب از معارف اسلام از او مىپرسيدند.
اين امر اندازه نفوذ وسيع او را در قلوب توده هاى مردم نشان مى داد.
از سوى فقيهان بزرگ كه وابسته به حوزه هاى فكرى و علمى بودند، مسائل دشوار در محضر او مطرح مىشد و گفتگوهاى بسيار با امام به عمل مىآمد، از او پاسخ می خواستند تا امام را در تنگنا قرار دهند و در مقابل مردم او را به خاموشى وادارند، ولى آن حضرت با پاسخ هاى قانع كننده و مستدلّ و محكم خود آنان را به اعجاب وامی داشت.
حوزه علمى او براى صدها دانشمند و محدّث كه تربيت كرده بود پايگاهى مهّم به شمار مىآمد.
جابر جعفى گويد: «ابوجعفر هفتاد هزار حديث براى من روايت كرد.» و محمّد بن مسلم گويد: «هر مسئله كه در نظرم دشوار مىنمود از ابوجعفر(عليه السلام)مىپرسيدم تا جايى كه سى هزار حديث از او سؤال كردم.»امام باقر(عليه السلام) شيعيان خود را چنين وصف مىكند:«همانا شيعه ما، شيعه على، با دست و دل گشاده و از سر گشاده دستى و بىريايى از ما طرفدارى مىكنند و براى زنده نگاه داشتن دين، متّحد و پشتيبان ما هستند. اگر خشمگين گردند، ستم نمىكنند و اگر خرسند باشند از اندازه نمىگذرند. براى آن كس كه همسايه آنان باشد بركت دارند و با هر كس كه با آنان مخالف باشد طريق مسالمت پيش می گيرند. و شيعه ما اطاعت خدا می كند.»
 برای مشاهده  ادامه مطلب روی عنوان کلیک فرمائید

بسم الله الرحمن الرحیم

دوست دارم اولین نوشته ام در این وبلاگ مربوط به آقام علی بن موسی الرضا (ع) باشد  چون او ولی نعمت همه ما ایرانیاست  خیلی دوستش دارم و دلم برای زیارتش پر می زنه . بارگاه باصفاش بوی بهشت می ده  و وقتی که وارد می شی گویا توی بهشت قرار گرفتی . هرچند شاعر نیستم ولی می خوام حرفای دلم توی قالب شعر تقدیمش  کنم 

دلم می خواد کبوتری بشم و پرواز کـنـــم  
 به مشهد الرضـا برم حرف دل آغـــــاز کنم 
بشینم روی گنبدش سلام کنـــم به مـــولا 
 با یا رضا رضا رضا حرف دل اغـــــــــاز کنم 
زیارت نامه و نمازم بخونم سجـــــده بــرم  
گریه کنم ، دعا کنم ، به آقا التمــاس کنــم 
یکی یکی حاجاتمه به آقا عرضه بــــــدارم  
تا که به لطف او دلم زعقـــده ها رها کنــم 
پربکشم  چرخ بزنم به دور گنبد طـــــــلاش 
 ازون بالا با شوروشوق زائراشونگا ه کنـــم 
مرم به سقاخانش که چشمه ای ازبهشـته 
تا که با آب شفایش بیمــاریــــام دوا کنــــم 
به پشت پنجره فولاد رضا رضا رضا بگـــــــم 
 گره زنم دلم به او از همه جــا جـدا کنــــــم 
شب تا به صبح دعا کنم ، آقامورصدا زنـــم  
 روبه رویش بنشینم و به ضریحش نگاه کنــم