امام
نهم كه نامش «محمد» و كنیهاش «ابوجعفر» و لقب او «تقى» و «جواد»
مىباشد، در نیمه ماه رجب 195 ه . ق در شهر مدینه دیده به جهان گشود(1).
مادر
او «سبیكه» كه از خاندان «ماریه قبطیه» همسر پیامبر اسلام به شمار
مىرود، از نظر فضایل اخلاقى، در درجه والایى قرار داشت و برترین زنان
زمان خود بود، به طورى كه امام رضا علیه السلام از او به عنوان بانویى
منزه و پاكدامن و با فضیلت یاد مىكرد.(2)
حضرت در مجموع دوران امامت خود با دو خلیفه عباسى، یعنى مامون (193 - 218) و معتصم (218 - 227) معاصر بوده است .
«ابن
حجر هیثمى» از علماى اهل تسنن مىنویسد: «مامون او را به دامادى انتخاب
كرد، زیرا با وجود كمى سن، از نظر علم و آگاهى و حلم بر همه دانشمندان
برترى داشت . (3)»
شبلنجى عالم دیگر اهل تسنن مىگوید: «مامون
پیوسته شیفته او بود، زیرا با وجود كمى سن، فضل و علم و كمال عقل خود را
نشان داده، عظمت خود را آشكار ساخت . (4)»
به بهانه آخرذیقعده و
سال روز شهادت آن حضرت، دراین مقال برآنیم با ارائه یكى از مناظرات آن
حضرت، خوشهاى از خرمن علم و فضل و كمال عقل او برگیریم.......