پیامبراكرم ، از بعثت تا رحلت همواره در آموزش ها و تعالیم خود و در عمل، در جهت نفی تفرقه و اختلاف ، تحكیم پایه های وحدت ، همبستگی ، اخوت و همدلی میان مسلمین و حتی تفاهم با غیر مسلمین غیر معارض از اهل كتاب و... گام نهاده است.

سیره ی عملی پیامبر (ص) در رابطه با وحدت مسلمین از همان ابتدا و به عنوان اولین گام، در اعلام شعار توحید متجلی گردید، كه طی آن با شكسته شدن علل و عوامل تفرقه و مرزهای كاذب، مسلمین با وحدت در معبود و اتحاد در عقیده ، بنای یك جامعه ی اسلامی و نظام سیاسی جدید به نام" امت" را می گذاشتند، آن هم در میان اعراب بادیه كه به نفاق و دوروئی معروف بودند. اما اسلام و پیامبر آن ، قبایل عرب را تحت لوای خود گرد آورده  و به دلهایشان الفت بخشیدند . تعصبهای جاهلیت را از میان بردند و كینه های ریشه گرفته درروزگاران قدیم در میان آنها محو شد . همه مطیع فرمان پیغمبر و دستور قرآن شدند، و بدین طریق یك دولت نیرومند مركزی و ملیتی مبتنی برهمكیشی و اسلامیت به نام "امت" درعربستان به وجود آمد.

گام بسیار مهم دیگری كه پیامبر اكرم در جهت وحدت امت برداشت، متحد كردن مسلمانان مهاجر و انصار، تحت لوای اسلام بود كه به نوعی یهودیان وغیر آنها ، از هم پیمانان و امثال آن را ، تحت پوشش می گرفت كه البته به واسطه پیمانهایی بود كه پیامبر با آنها می بست. صحیفه و مكتوب یا منشور این پیمان ها، مسلمانان را هر چه بیشتر به هم نزدیك كرد و روابط دینی ، پایه های دینی - عقیدتی و تشكل ها و تجمع های مردم را تنظیم و تحكیم كرد و طی آن اعلام شد كه مسلمانان امت واحده ، متحد و مستقل علیه دشمنان و مستكبرین هستند.

همچنین عقد پیمان برادری و اخوت میان مهاجرین و انصار و بین قبائل انصار، ابتكاری بی سابقه و انقلابی بود كه دشمنان اسلام بالاخص یهود و منافقان را نا امید و اختلافات میان دو جناح عمده اهل مدینه را ریشه كن نمود. از طرفی دیگر وصلت پیغمبر با قبائل مختلف و افراد تازه مسلمان آنها و یا افراد سرشناس مخالف كه عمدتاً دردوران مدنی بود ، آن قبائل را با اسلام خویشاوند......

روزی از روزهای سال سیزدهم بعثت ،سران قریش در دارالندوه گرد آمده بودند تا پیرامون امرى مهم به شور بنشینند. ولوله‏اى غریب در جمعشان افتاده بود و هر كس چیزى مى‏گفت. در این هنگام، ابوجهل برخاست. با اشاره ی دست،‏حاضران رابه سكوت دعوت كرد و چنین گفت :

مسلمانان دسته ‏دسته به یثرب مى‏روند . محمد هنوز در مكه است ؛ اما او نیز ممكن است همین روزها از شهر خارج میشود . باید چاره‏اى اندیشید . بزرگان قریش ! با او چه كنیم ؟ از هر سوى مجلس، صدایى بلند شد:

- او را به غل و زنجیر كشیم و زندانى كنیم.

- اگر او را بكشیم ؛ براى همیشه خیالمان آسوده مى‏شود.

ابوجهل پس از شنیدن پیشنهادهاى آنان گفت :

اگر محمد را زندانى كنیم ، سرانجام یك روز مجبور مى‏شویم آزادش كنیم و او به دعوتش ادامه خواهد داد. اگر تبعیدش  كنیم ، در جایى دیگر آشوب به پا مى‏كند. من با پیشنهاد كشتن محمد(ص)موافقم ! در این هنگام، شخصى از میان جمع فریاد كشید: اما چه كسى او را بكشد؟

ابوجهل گفت: اگر یك نفر محمد را بكشد، ممكن است او را شناسایى كنند. براى اینكه قاتل مشخص نباشد، از هر قبیله‏اى جوانى برمى‏گزینیم و به او شمشیرى مى‏دهیم تا همگى در یك زمان بر محمد حمله برند و او را بكشند. به این ترتیب خونش در میان قبایل پخش مى‏شود و چون بنى‏هاشم نمى‏توانند با همهیتیره‏هاى قریش بجنگند ، ناچار به گرفتن خون‏بها رضایت مى‏دهند.

سران قریش، به اتفاق آرا، پیشنهاد ابوجهل را تصویب كردند و پس از تعیین زمان و چگونگى حمله پراكنده شدند.

شب اول ربیع‏الاول سال چهاردهم بعثت ، مهاجمان شمشیر به دست ‏خانه پیامبر (ص) را محاصره كردند. آنها قصد داشتند در آغاز شب به خانه حضرت حمله كنند، اما ابولهب، همسایه و عموى پیامبر، آنان را از این كار بازداشت و گفت: زنان و فرزندان داخل خانه هستند.

ایشان تقصیرى ندارند. صبر كنید هوا روشن شود و محمد از خواب برخیزدتا در مقابل چشم بنى‏هاشم كشته شود و همگى ببینند كه قاتل او یك نفر نیست.

در همین زمان پیامبر اكرم(ص)، كه به وسیله فرشته وحى از نقشهیقریش آگاه شده بود، در خانه با حضرت على سخن مى‏گفت: على جان، من باید از مكه خارج شوم......

باردگر، یاد تو زد آتش به جانم

جا دارد از اندوه، در سوگ وفاتت

گر جای اشک، ازدیدگانم، خون چکانم

ای سوره عشق

ای آیه مهر

ای چشمه نور

ای اختر تابنده، ای یاد معطر

ای برترین و آخرین پیغام آور

ای پانهاده بر بلنداهای افلاک

ای همنشین بینوا بر بستر خاک

رفتی ولی ما را به دست غم سپردی

ای چشمه مهر و وفا

ای خوب،... ای پاک........