روز اول ذیحجه ، سال دوم هجرت مصادف است با سالروز مبارک ازدواج حضرت علی و حضرت زهرا علیهما السلام که به امر پرودگار صورت گرفت .

شخصیتی چون حضرت علی علیه السلام هرگز در همسر گزینی به آرامش نسبی و موقت اکتفا نمی کند و آفاق دیگر زندگانی را در نظر دارد  . از این رو خواستار همسری می شود که از نظر ایمان ،  تقوی ، دانش ،  بینش ، نجابت و  اصالت ، " کُـفو" و همسان او باشد . چنین همسری ، جز دختر رسول خدا حضرت فاطمه زهرا علیها السلام  نبود، که به همه خصوصیات او از هنگام تولد تا آن زمان کاملاً  آشنایی داشت  .

خواستگاران حضرت زهرا علیها السلام

پیش از حضرت علی علیه السلام ، افرادی مانند ابوبکر و عمر آمادگی خود را برای ازدواج با دختر پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم اعلام کرده بودند و هر دو از پیامبر یک پاسخ شنیده بودند و آن اینکه درمورد ازدواج زهرا منتظر وحی الهی است .

سرانجام حضرت علی علیه السلام برای خواستگاری به خانه پیامبر رفت . هنگامی که علی (ع)  ، در خانه رسول اکرم را کوبید پیامبر فوراً به ام سلمه فرمود : برخیز و در را باز کن ، این کسی است که خدا و رسولش او را دوست می دارند .

ام سلمه می گوید : شوق شناسایی این شخص که پیامبر او را ستود آنچنان بر من مستولی شد که وقتی برخاستم در را باز کنم ، نزدیک بود پایم بلغزد . من در را باز کردم ،  حضرت علی علیه السلام وارد شد و در محضر پیامبر صل الله علیه و آله و سلم نشست ، اما حیا و عظمت محضر پیامبر مانع از این شد که سخن بگوید ، لذا سر به زیر افکنده بود و سکوت بر مجلس حکم فرما . تا اینکه پیامبر صلی الله عیه و آله و سلم سکوت مجلس را شکست و گفت : گویا برای کاری آمده ای ؟ حضرت علی علیه السلام در پاسخ گفت : پیوند خویشاوندی من با خاندان رسالت و ثبات و پایداریم در راه دین و جهاد و کوششم ، در پیشبرد اسلام بر شما روشن.......

روایت شده دو مرد کیسه ای را که صد دینار در میان آن بود، نزد زنی به امانت گذاشتند و شرط کردند امانتی را باید در حضور دو نفر مسترد کند . بعد از مدتی طولانی ، یکی از آن مردان به زن امانت دار مراجعه کرد و گفت : دوست من فوت کرده ، امانت را به من رد کن، چون شرط کرده بودند که دونفری برای گرفتن امانت مراجعه کنند، زن امانت را به آن مرد نداد . بالاخره مرد به قوم و خویشان زن شکایت کرد، آنها فشار آوردند و کیسه امانتی را به آن مرد داد .

پس از یک سال رفیق او که زن فکر می کرد، مرده است آمد و امانتی را طلب نمود . داوری به "عمر" برده شد و عمر به زن گفت: تو ضامنی که پول این مرد را بدهی. زن ، "عمر" را سوگند داد که این داوری را به علی (ع) واگذارد تا شاید گره کور کارش با سر انگشت تدبیر و کیاست علی (ع) گشوده گردد .

شاکی به خدمت آن حضرت رسید و شکایت خویش را مطرح کرد......

بانگ شبون بلنداست و گویی این همه ناله را پاسخی نیست.

زمینیان در ماتمند و آسمانیان چشم انتظار و علی چون همیشه مظلوم...

امشب عجب حالی دارد حسن، نمی‌داند از غم فراق پدر بگرید یا بر این وصال ابدی غبطه خورد و حسین همچنان به پدر می‌نگرد ، پدر که غریبانه در بستر جهل کوفیان خفته.

علی را در محراب عشق کشتند ،

فرق عدالت را در شام سیاهی شکافتند و نخواستند آفتاب، ظلمت شب‌هایشان را روشن کند .

به غیر از وصیت کوتاهی که در نهج البلاغه از امام علی (علیه السلام) ثبت گردیده ، وصیت‌های دیگری نیز از ایشان در سندهای قدیمی دیده می‌شود. "قاضی محمد بن سلامه " معروف به قضاعی متوفای 405 هجری در مجموعه ای از سخنان علی علیه السلام که آن را "دستور معالم الحکم" نامیده، وصیتی از امام آورده است. وی گوید وقتی پسر ملجم حضرت را ضربه زد، امام حسن علیه السلام گریان بر او درآمد، امام پرسید: « پسرم چرا گریه می‌کنی؟"

امام حسن علیه السلام پاسخ داد: "چرا نگریم که تو در نخستین روز آن جهان و آخرین روز این جهانی" ، حضرت فرمود: " پسرم! چهار چیز را به تو می‌گویم که به خاطر بسپار و به کار دار، و چهار چیز را اگر انجام ندهی، اندک زیانی به تو نمی‌رساند."

و اما چهار خصلتی که باید از آن پرهیز نمایی:

حضرت علی (علیه السلام) شخصیتی بزرگ و بی بدیل است که در طول تاریخ همواره مورد مدح و ستایش بزرگان قرار گرفته و حتی  کسانی که به امامت علی (علیه السلام) باور ندارند نیز ، او را در نوع خود یگانه و بی نظیر می دانند؛ مطلبی که پیش رو دارید نمونه‌ای است از گفتار اندیشمندان غیر مسلمان درباره علی (علیه السلام) ... :

جبران اضافه می کند که : "علی (علیه السلام) مانند پیغمبران درگذشت، مقام و شأن او در بصیرت و بینایی چون پیغمبران، مختص شهر ، بلد ، قوم.....