امام سجاد(ع) زینتعابدان، بزرگمرد عبادتو عرفان، مجاهدی بزرگ فىسبیل الله
نیزبود ، او كه كانون علم و اندیشه ومعرفتبود ، تواضع ویژهاى داشت، و در
عین آن كه شكوه و جلال و ابهت خاصى داشت ، ازحلم و بردبارى و سعه صدر
مخصوصىبهره مند بود، و در یك كلمه كانون همه كمالاتانسانى و ارزشهاى
والاى معنوى و زیبنده این شعر معروف بود كه:
رخ زیبا،ید بیضا،دم عیسى دارى آن چه خوبان همه دارند تو تنها دارى
در
این گفتار برآنیم تا به چند نمونه از رفتار آن حضرت درزندگى اشاره كنیم ،
بهاین امید كه درسهایی سودمند از شیوه زندگى درخشان آن امام همام
بیاموزیم:
زینت پرستش كنندگان الهى
آن حضرت با عنوان
زینالعابدین و سجاد خوانده مىشود ، چرا كه قبل از هر چیز بندهمخلصو صالح
خدا بود ، و سجدههاى طولانى او، هربیننده را به سوى خدا و پرستشآفریدگار
جذب مىكرد.
خداوند در حدیث لوح كه نامهاى از سوى خدا به پیامبر
اكرم(ص) است او را چنین معرفىمی کند: « سید العابدین و زین اولیائى
الماضین : او آقاى عبادتكنندگان و زینت اولیاى پیشین من است.» یوسف بن
اسباط مىگوید:پدرم گفت :
نیمههاى شب به مسجد رفتم ، جوانى را كه
به سجده افتاده بود دیدم كه چنین باخدا راز و نیاز مىكند: «سَجَدَ وَجهی
متعفرا فی التُّرابِ لِخالقی و حَق له; صورتم خاكآلود، براى آفریدگارم
سجده كرد، كه خداوند سزاوار سجده است.» به محضرش رفتم،دریافتم امام
سجاد(ع) است، صبر كردم تا هوا روشن شد، به نزد ایشان رفتم و عرضكردم: «اى
فرزند پیامبر! چرا آن همه به خود زحمت مىدهى.....