این روزها در گوشه‌ای از کره خاکی هیاهویی به وسعت ۸۰ کیلومتر برپاست اما چنان شوری به جهان بخشیده که آسمانیان به آن غبطه می‌خورند.

اربعین حسین(ع) کتابی قطور و پرماجراست که حادثه ‏های زمان نتوانسته نوشته ‏های آن را محو کند. دفتری است که هر روز گرد کهنگی آن از بین می‌رود و ابعاد تازه‌ای بر صفحاتش نقش می‌بندد.

در فراسوی اربعین، صدای عدالت و صداقت شنیده می‌شود، صدایی که از ژرفای خاک کربلا روییده و تا ابد الدهر ادامه خواهد داشت.

این روزها در یک گوشه‌ای از کره خاکی در قسمتی از خاورمیانه هیاهویی است، تنها به وسعت ۸۰ کیلومتر! چنان شوری را به جهان بخشیده است که انسان‌های آزاده را به سوی خود می‌کشاند.

این روزها در فاصله شهر «نجف تا کربلا» غوغا است، فریاد «لبیک یا حسین» فضای آسمان را عطرآگین کرده است، زمانی به اربعین حسینی باقی نمانده است، مشتاقان ثارالله این مسیر را  به تأسی از بزرگان دینی‌شان با پای پیاده و گاه با پای برهنه طی می‌کنند.

زائران ایرانی پس از زیارت ابو العجایب امیرالمؤمنین(ع) بیشتر مشتاق مسیر نجف تا کربلا هستند، البته برخی از هیآت هم مسیر بغداد تا کربلا را ترجیح می‌دهند.

در این ۸۰ کیلومتر عشاقی مشاهده می شود که هر یک به نوبه خود سعی می‌کنند عشق و ارادت خویش را به سالار شهیدان نشان دهند، از کودکان ۴ و ۵ ساله گرفته که با دستان کوچکشان سنگینی پارچ آب را تحمل می‌کنند و با خواهش و تمنا به زائران آب تعارف می‌کنند که زوار حسینی با دیدن این صحنه‌ها اشک بر گونه‌هایشان جاری می‌شود.

یا پیرمردی با پشتی خمیده آرام آرم قدم بر می‌دارد و با هر قدمی فریاد یا حسین سر می‌دهد، مادرانی که کودکان خردسال خویش را در آغوش گرفته‌اند و خستگی نمی‌شناسند، گویی که در ابتدای مسیر هستند.

این مسیر عاشقی معمولا در ۳ روز و ۲ شب طی می‌شود، بیشتر زوار حرم حسینی پیاده می‌روند، اما برخی از افرادی که توانای پیاده‌روی ندارند، خودروهایی از سوی ارتش عراق تعبیه شده که کار جابجایی این زوار را انجام می‌دهند.

مرسوم است که زوار در قالب گروه‌هایی مسیر پیاده‌روی اربعین را انجام می‌دهند و هر گروه برای خود پرچم مشخصی دارد، اما پیدا کردن پرچم در میان آن همه پرچم کار ساده‌ای نبست.