قویترین سلاح جهان چیزی نیست جز خود انسان چون هیچ سلاحی بدون انسان کاربرد و ارزشی ندارد.

تکاوران,نیروهای واکنش سریع ایران

يگان‌هاي تكاوري ايران

در دوران جنگ تحمیلی تلاش تمام ایرانیان در پیكار با متجاوزین عراقی قابل ستایش است. در این میان نیروهای سه گانه ارتش، سپاه پاسداران، بسیج و داوطلبین مردمی برجسته تر است. بدیهی است كه برابر ساختار و چارت سازمانی هر یك از واحدهای ارتش مأموریت های خاص محوله را انجام می دهند.
یگان های تكاور در ساختار ارتش ایران در دهه ۷۰م شامل یگان های تكاور نیروی زمینی و نیروی دریایی بوده است. برابر مفاد استراتژی نظامی ملی ایران، آرایش نظامی از دالان پرداغ تا دهانه فاو در برابر عراق مشتمل بر لشكرهای زرهی، پیاده و پیاده كوهستان، گروه خدمات رزمی هوانیروز، گروه خدمات پشتیبانی رزمی و پایگاه های هوایی بوده است. یگان های تكاور نیروی زمینی در این آرایش نظامی سازماندهی شده بودند و گروه های چندگانه كماندویی نیروی دریایی نیز در آبادان و خرمشهر مستقر شده بودند.
یگان های تكاور نیروی زمینی ارتش برابر استاندارد بین المللی ارتش ها متشكل از كلاه سبزها، كلاه مشكی ها و كلاه قهوه ای ها بود و تفنگداران دریایی ارتش نیز كلاه سبزها بودند. سلسله مراتب استراتژیك ارتش از سطح لشكر به سطح سپاه به رده قرار گاه تعیین شده بود كه پست سازمانی قرارگاه در دوران جنگ بود و قبل از آن ارتش،۱ ارتش ،۲ ارتش۳ و به این ترتیب بود. قرارگاه جنوب، قرارگاه غرب و قرارگاه شمال غرب به آرایش نظامی یگان های تكاور مستقر در لشكرهای زمینی و با هماهنگی نیروهای هوایی و دریایی به استقرار كماندوهای دریایی و اسكادران های هوایی می پردازند.
۱۴۰۰ كیلومتر مرز مشترك با عراق نیروی زمینی ارتش ایران را از استقرار پرسنلی و رزمی گسترده ای برخوردار گردانیده است. برابر استراتژی نظامی ایران، نیروی زمینی برجسته ترین و قاطع ترین نیروی كشور است كه می تواند در امتداد مرز با عراق عمل كند. بدیهی است كه استعداد یگان های تكاور نیروی زمینی بیش از نیروی دریایی است. پرسنل یگان های تكاور به لحاظ پیچیدگی عملیاتی از دسته های مختلف رزمی جمع آوری شده و در رده یگان های نخبه نظامی یا رزمی Cambat Elite Unites سازماندهی می شوند. كمیته تكاور نیروی زمینی و دریایی مسئولیت سازمانی مذكور را دارا هستند. فرمان عملیاتی یگان های تكاور با سایر واحدها و یگان های كلاسیك متفاوت است. یگان های تكاور زمینی و دریایی توانایی لازم را برای هدایت رزمی و در دو سطح تاكتیك و استراتژی را دارا هستند. یگان های مذكور گاه ابزاری برای پیشبرد استراتژی امنیت ملی كشور نیز بوده اند. كلاه سبزها، هوابرد و رنجرها از یگان های تكاور نیروی زمینی در انطباق با شرایط محیطی تاكتیكی جنگی مأموریت های متنوعی را انجام داده اند. فرماندهان یگان های تكاور نیروی زمینی تا رده نیروی زمینی و وزارت دفاع در تدوین و توسعه استراتژی نظامی ملی كشور حضور داشتند. دستورات محوله از طریق فرماندهی مركب نظارت، كنترل، انضباط، آموزش ارتباط و مخابرات و برآورد اطلاعاتی تا رده تیم توزیع می شد.
با شروع جنگ یگان های تكاور در نواحی مختلف مرزی در كنار سایر واحدهای جنگی ارتش به انجام مأموریت ها محوله پرداختند. برجسته ترین مأموریت های محوله Airborne و Seaborne بود. در واقع بعد سوم عملیات نظامی ارتش به یگان تكاور محول شده بود.
ضمن آنكه متجاوزین عراقی نیز از آرایش نظامی و یگان های تكاور برخوردار بوده در نتیجه ما شاهد انواع و اشكال جنگ های بعد سوم بین واحدها و یگان های تكاور خودی و دشمن عراقی بودیم.
نیروهای تكاور ارتش در سه حوزه آبی _ خاكی جنوب، بیابان و كوهستان غرب و كوهستان جنگل شمالغرب كشور به اجرای مأموریت های بعد سوم جنگ می پرداختند. آنها می بایستی مراقب حملات یگان های تكاور متجاوزین عراقی نیز می بودند كه مانع از صدمات، تلفات و خسارات به یگان های خودی شوند.
یگان های تكاور متجاوزین عراقی بیشتر به سبك و سازمان ارتش های كمونیستی بلوك شرق سابق بود در حالی كه یگان های تكاور ارتش ایران شامل زمینی و دریایی برابر استانداردهای بین المللی به ارتش فدرال آمریكا و ارتش سلطنتی بریتانیا نزدیك تر بود. ارتش ایران در دهه ۷۰م عضو پیمان منطقه ای سنتو بود و یگان های تكاور ارتش نیز در این دوران تجارب خوبی از جنگ با عراقی ها و نیز مكانیسم فكر سازی آنها كسب كرده بود. جنگ ظفار، بازپس گیری جزایر سه گانه ایرانی، جنگ ۱۹۷۵ با متجاوزین عراقی به همراه برگزاری مانورهای مشترك رزمی با كشورهای خارجی و بازی های ورزشی ارتش ها یگان های تكاور ارتش ایران را در سطح بالای تكنیكی، تاكتیكی و حتی در سطح استراتژیك قرار داده بود. كاملا بدیهی بود كه یگان های تكاور زمینی و دریایی ارتش ایران از سه سطح استراتژی، تاكتیك و تكنیك به مراتب بالاتر از یگان های تكاور متجاوزین عراقی بود. یكی از جلوه های بارز آن انطباق با شرایط جغرافیایی بود. انطباق با شرایط سخت كوهستانی برای اعراب بسیار مشكل است. آنها عادت به بیابان سوزان دارند. عملیات آبی _ خاكی و جنگ در شرایط سخت كوهستانی برای یگان های تكاور عراقی فوق العاده مشكل است. این در حالی بود كه یگان های تكاور عراقی در لشكرهای گارد ریاست جمهوری، گارد ویژه ریاست جمهوری و تیپ های هوابرد سازماندهی شده بودند. یكی از نكات برجسته روانشناختی سیاسی و نظامی رژیم سابق عراق استفاده از كلاه بر یا كلاه كج در بین اعضای دولت بود. تمام عراقی های زمان صدام حسین علاقمند بودند كه از این نوع كلاه استفاده كنند. یگان های تكاور ارتش عراقی كه عمدتا از نیروی زمینی بودند از آموزش های Spetznas روسی KSK آلمان شرقی برخوردار بودند. تجارب جنگ افغانستان نشان داد كه نیروهای تكاور روسی توسط جنگجویان افغانی قلع و قمع شدند و حتی جنگ افغانستان سهم استراتژیك در فروپاشی اتحاد شوروی داشت. همچنین تجارب مذكور در دوران جنگ تحمیلی برای یگان های تكاور زمینی و دریایی ارتش ایران فراوان است. تكاوران دریایی در زمان محاصره خرمشهر و آبادان به اجرای عملیات Seaborne و تكاوران زمینی نیز در عملیات غرب و شمال غرب به همراه گروه خدمات رزمی هوانیروز شامل لجستیك و عملیات جنگی به اجرای مأموریت Airborne پرداختند. در این میان می توان از لشكر ۵۸ تكاور، تیپ ۵۵ هوابرد، لشكر ۲۱ پیاده كوهستان و لشكر ۲۳ نوهد نام برد. بسیاری از پرسنل نظامی لشكرهای مذكور جزو لشكرهای واحدهای نخبه رزمی شامل لشكر۱ و لشكر ۲ سابق بودند. همچنین گروه های چندگانه كماندوهای دریایی از كمیته تكاور مستقر در حوزه ناو تیپ چهارم دریایی و سایر واحدهای دریایی جنوب از یگان های برتر رزمی برای عملیات Seaborne محسوب می شدند. به نظر می رسد كه یك عقده و حقارتی از جانب عراقی ها نسبت به ارتش ایران وجود داشت كه جنگ تحمیلی آنها را به اجرای نیات شوم واداشت.
یگان های تكاور از حداكثر انطباق با محیط نظامی و غیرنظامی با اهداف متفاوت برخوردارند. منظور از عملیات Airborne اعزام به پشت خطوط دشمن و همكاری با نیروهای مخالف دولت دشمن برای انجام عملیات خرابكاری وایذایی است. همچنین یگان های تكاور از اجرای مأموریت های استراتژیك برخوردارند. برای مثال؛ بسیاری از پرسنل یگان های تكاور در عالی ترین سطوح تصمیم گیری ملی كشورهای منطقه حضور دارند و ارتش پاكستان نمونه بارز آن است. یگان های تكاور زمینی ارتش ایران از سال ۱۹۷۵ و نیز در طول سالها جنگ با اكراد مخالف رژیم سابق عراق رایزنی داشت و در بسیاری ازتصمیم گیری های آنها مشاركت داشت.
یگان های تكاور بواسطه لباس، كلاه، تجهیزات، روحیه، انضباط و آئین تكاوری Ranger Creed برای سایر واحدهای رزمی ارتش یك روحیه و پشتوانه امنیت رزمی تلقی می شوند. در ارتش سابق عراق استفاده غیر اصولی از لباس و كلاه تكاوران برای سیاستمداران تا پلیس راهنمایی و رانندگی، تا نگهبان بانك تا مستخدم مدرسه باعث شده بود كه مردم در مراسم عروسی نیز از همان لباسی استفاه كنند كه صدام حسین برای سان و رژه استفاده می كرد. تخریب استعداد رزمی، پرسنلی و ظواهر نیروهایی تكاور، تخریب قدرت برتر رزمی نیروهای مسلح تلقی می شود.
بسیاری از خلبانان هوایی و هوانیروز شاهدند كه برخی از آنها پس از سقوط در میان نیروهای دشمن عراقی توسط یگان های تكاور نجات یافتند.
بسیاری از ساكنین مناطق مرزی شاهدند كه آزادی آنها از چنگال اسارت، متجاوزین عراقی توسط یگان های تكاور زمینی و دریایی صورت گرفت.
اصولاً یگان های تكاور پس از جنگ های پرتجربه تشكیل می شوند. برای مثال بریتانیا طی جنگ های هند و چین به تشكیل نیروهای تكاور SAS، SBS و تفنگداران سلطنتی پرداخت. آمریكا پس از جنگ ۱۹۵۳ كره و جنگ ویتنام در دهه ۶۰م به تشكیل واحدهای نخبه رزمی مانند XV۱۱۱ Airborne crps Delta Force پرداختند. فرانسه پس از جنگ های خارجی در آفریقا از میان لژیون های فرانسوی لشكرهای هوابرد و چترباز را گسترش و تعمق داد. مطالعات اخیر نشان می دهد كه بسیاری از بازنشستگان نیروهای مخصوص در كشورهای خارجی برای امور مختلف كشورداری استخدام می شوند.
به نظر می رسد كه یگان های تكاور زمینی و هوایی ارتش ایران در دهه ۷۰ میلادی و در پیشبرد استراتژی منطقه ای كشور تشكیل، بسط و توسعه پیدا كردند. امروزه در كشورهای مختلف جهان NGO هایا سازمان های غیردولتی برای جمع آوری نیروهای تكاور برای امور ورزشی، باشگاه های خصوصی و از این قبیل تحت عنوان Vetran Association تشكیل شده است. انجمن های مذكور برای رسیدگی به اوضاع معیشتی، بكارگیری تجارب و قدردانی از نیروهای مخصوص و تكاور انجام وظیفه می كنند.

كوچكترين اسلحه جهان +عکس

متخصصان سوئيسي موفق به طراحي كوچكترين اسلحه كاربردي جهان شدند.
به گزارش مشرق به نقل از ايسنا، اسلحه موسوم به SwissMiniGun C1ST يك كاليبر شش تيرانداز دومنظوره .09 است كه فقط 5.5. سانتيمتر طول دارد و وزن آن نيز 19.8 گرم عنوان شده است.



اين اسلحه محصول شركت SwissMiniGun سوئيس بوده و يك فناوري دومنظوره مينياتوري است كه هر بار كه ماشه كشيده ميشود، شليك ميكند و به كوك كردن آن قبل از شليك نيازي نيست.اسلحه جديد در كتاب گينس ركورددار عنوان كوچكترين روولور در حال عملكرد جهان است.

فناوري C1ST داراي يك جلد چرمي است كه مانع از گمشدن آن در جيب ميشود.اين تكنولوژي به .357 Magnum Colt Python شباهت دارد اگرچه اندازه آن 23 درصد اين اسلحه عنوان شده و شركت سازنده آن را بنا بر خواستههاي مشتريان تغيير داده و اصلاح ميكند.

بهاي كوچكترين اسلحه كاربردي جهان شش هزار و 705 دلار اعلام شده است.

تک تیرانداز ، یک تیرانداز ماهر است که علاوه بر مهارتها و تکنیکهای فردی ، آموزشهای خاصی برای مأموریت تک تیراندازی می بیند. تک تیرانداز نیازمند به مهارتهای بسیاری است ، او باید از نظر بدنی و روحی بسیار قوی و قادر باشد که :

مسافت را تخمین بزند

منطقه را وارسی کند

صداها را شناسایی و ردیابی کند

از استتار،اختفا و پوشش بهترین استفاده را ببرد

قادر به استفاده از نقشه،کالک،عکس هوایی و قطب نما باشد

نفرات دشمن را به سرعت شناسایی کند

بدون صدا و جلب توجه حرکت کند

صبر در مدت زیاد داشته باشد

مأموریت یک تک تیرانداز

مأموریت یک تک تیرانداز ، شلیک به نیروهای کلیدی دشمن،مانند فرماندهان ، تیربارچی ها ، خدمه توپها ، بیسیم چی ها ، دیدبانها و تک تیراندازان دشمن و پس از این اولویتها هدف ما هر چیز مهم دیگر است.

بکارگیری یگانهای تک تیرانداز

طرح ریزی عملیاتی باید به گونه ای باشد که مکان تیمهای تک تیرانداز به درستی انتخاب شود . و نیروهای دیگر مستقر در منطقه باید از مکان تیمهای تک تیرانداز با خبر باشند.استفاده از تک تیراندازها باید با سایر تاکتیکهای عملیاتی ترکیب شود تا نتیجه مطلوب بدست آید.

تجهیزات تک تیرانداز

فقط می توانید لوازم ضروری انجام مأموریت را با خود حمل نماید.به جز اسلحه ممکن است به دوربین دو چشمی ، دوربین پایه دار ، ساعت ، نقشه ، قطب نما و لباس استتار نیاز پیدا کند.

در مورد سلاح تک تیرانداز بایستی به عرض برسانم که بهترین کالیبر الزاما بزرگترین و دوربرد ترین آنها نیست . بعلت کمبود جا برای حمل مهمات اضافه نمیتوان برای تمام مأموریتها از مهمات کالیبر بزرگ استفاده کرد. همچنین پشتیبانی مهمات نیز بحث مهمی است به عنوان مثال تامین مهمات از نیروهای خودی کاری وقت گیر و از طرفی حمل زیاد مهمات مشقت بار است به همین دلیل نمی توان مهمات زیاد حمل کرد تا نیاز به تهیه مهمات نباشد. یکی از راههای تهیه مهمات مورد نیاز ، از سلاحهای دشمن است که به آن خواهم پرداخت.

باید توجه داشت هر سلاح صدای منحصر به فرد خود را دارد.اگر اسلحه ای انتخاب کنید که صدای متفاوتی با دیگر سلاحهای منطقه دارد ، دشمن را به سوی خود فرا خوانده اید.همچنین اگر از سلاحی که دشمن استفاده میکند ، استفاده کنید باید به نیروهای خودی اطلاع دهید که شما در چه منطقه ای هستید تا به اشتباه شما را مورد اصابت قرار ندهند.

مأموریت شما مشخص می کند که باید از چه نوع سلاحی استفاده کنید.اکثر تک تیراندازان از سلاحی استفاده می کنند که برای آن نوع مأموریت طراحی شده اند.اگر مأموریت شما کوتاه مدت باشد کالیبر 7/12 میلیمتری بهترین انتخاب است ولی بعلت قیمت زیاد در همه رده ها استفاده نمی شود به همین دلیل نمی توان از نیروهای دشمن بدست آورد و فقط مهمات مورد نیاز را باید حمل کرد ولی مهمات 62/7 میلیمتری بعلت وفور در همه رده ها امر پشتیبانی را آسان می نماید و همچنین می توان مقدار بیشتر مهمات حمل کرد.

یک دوربین پایه دار خوب ضروری است البته یک مسافت یاب لیزری برای مسافتهای طولانی بسیار مفید است اما هر تک تیرانداز باید بتواند بدون هیچ وسیله ای ، مسافت را تخمین بزند.

در نهایت شما به ابزاری نیاز دارید که بتوانید دیدبانی و تیراندازی را به خوبی انجام دهید.شما باید همراهتان وسایل زیر را داشته باشید :

دوربین ، خودکار ، دفتر برای ثبت اطلاعات ، نقشه منطقه ، رنگهای استتار و وسایل تنظیف سلاح.

چه چیز لازم است تا یک تک تیرانداز ماهر شویم؟

سه چیز لازم است تا یک تک تیرانداز خوب شویم و ضعیف بودن تیراندازی بعلت کمبود آنها است.

نظم و زیرکی مؤلفه های مهمی در این امر هستند.تک تیراندازان معمولا در اطراف ، دنبال هدف نمی گردند ،بلکه هدف آنها مشخص است.

یک تک تیرانداز هیچگاه به یک غیر نظامی (زنها و بچه ها ) حیوانات ، شیشه ماشینها و خانه های شخصی شلیک نمی کند .تک تیرانداز معمولا یا تنها است یا به همراه 2 یا 3 نفر دیگر بسته به مأموریت حرکت می کند.دقیق شلیک نکردن تنها می تواند ریسک دستگیری ، مجروح شدن یا کشته شدن یک تک تیرانداز را افزایش دهد.

تا کنون از خودتان پرسیده اید :

آیا اعصاب خرابی دارید ؟

زود عصبانی می شوید ؟

آیا دوست دارید شکار کنید ؟

تا به حال تنهایی به شکار رفته اید ؟

آیا تا به حال تمام هفته را بدون تلویزیون ، تلفن ، دوست و چیزی تنها بوده اید ؟

آیا هیچ وقت تنهایی به یک پیک نیک رفته اید ؟

تا به حال به منطقه دور افتاده ای رفته اید که هیچ کس آنجا نباشد ؟

این چیزها چه احساسی به شما میدهد ، در مورد آنها چه فکر می کنید ؟

چه کار میکنید ، اگر در این موقعیت قرار بگیرید ؟

اغلب چگونه غذا میخورید ؟

آیا از لحاظ روحی روز اول با روز اخر برای شما فرق دارد ؟

تک تیراندازها الزاما نباید تنها باشند.در حقیقت کسانیکه با بقیه مردم مشکل دارند انتخاب خوبی برای یک تک تیرانداز نیستند.

چرا همه این موارد مهم هستند ؟

یک تک تیرانداز ممکن است روزها در کمین یک هدف باشد ، تا یک تیر بزند. حتی ممکن است هدف را هیچگاه نبیند .آیا بنظرشما ممکن است روزها صبر ، هیچ حاصلی نداشته باشد ؟ ممکن است هدف فقط برای سه ثانیه از یک پنجره مشخص باشد.اگر شما در رؤیا بسر ببرید یا حواستان به اطراف باشد در حال خوردن باشید یا هر چیز دیگر ، کافی است که نتوانید موفق باشید.شما باید محل مأموریت را بشناسید و صبر برای تیراندازی را بیاموزید.به همین دلیل است که وجود تیرانداز دوم مطلوب است.

بسیار مشکل است که بیش از بیست دقیقه به طور مستمر از دوربین اسلحه یا دوربین به اطراف نگاه کرد.یکی دیگر از محاسن وجود یک کمک نیز همین است که میتوان به نوبت بوسیله دوربین دنبال هدف گشت.در تمام طول کمین نباید از موقعیت خارج شد و یا حرکت اضافه کرد و از هرگونه عملی که باعث آشکار شدن ما می شود دوری کرد.

این موارد ،آسان بنظر میرسد ولی فی الواقع اینطور نیست .اینکار مانند بچه کوچکی است که در حال یادگیری ماهیگیر است .غیر ممکن است که قلاب خود را بیش از یک یا دو دقیقه در آب رها کند و نخواهد قلاب را بیرون بکشد.اگر آهو شکار کرده باشید می دانید که شکار آهو چقدر سخت است که به آهو نزدیک شوید.

این ممکن است راحت تر باشد تا اینکه بدانید اگر به شکار زودتر شلیک نکنید او به شما شلیک خواهد کرد.اما برای راحتی کار و دور شدن استرس میتوانید فکر کنید کسی شما را نمی بیند.

بطور کلی اصلی ترین مؤلفه برای انتخاب تک تیرانداز ( صبر ) است.

خدمه این هواپیما از دو نفر تشکیل می شود. خلبانان برای پرواز در چنین هواپیمایی نباید از 25 سال کمتر و از 35 سال سن بیشتر داشته باشند. این هواپیما، نه تنها جایگزینی برای U-2، بلکه تحولی نوین در عصر خود به شمار می آمد، چرا که مهندسی و طراحی پیشرفته آن موجب شده بود کشورهای دیگر تا مدت ها متحیر و شگفت زده بمانند. این هواپیما، برای اولین بار از موتورهایی ملقب به «توربو-رم جت» استفاده می کرد که پیشرانه ای مرکب از دو موتور توربوجت و رم جت بود؛ دلیل استفاده از این موتورها چنین بود که به علت اینکه این هواپیما می بایست در سرعت بالایی، در حدود 4 برابر سرعت صوت به عملیات و یا کروز و گشت زنی بپردازد، باید به همین دلیل چون موتورهای توربوجت به کار رفته در جنگنده های معمولی توانایی کارکرد در سرعت های بالا را نداشتند، موتورهایی از نوع رم جت باید  به کار می رفتند.

اما اشکال کار در اینجا بود که موتورهای رم جت برای روشن شدن و عمل نمودن، به سرعت های بالای 1 ماخ احتیاج داشت و طبیعتاً در صورت به کاربردن چنین موتوری، این هواپیما می بایست از هواپیمایی مادر برای رسیدن به چنین سرعت هایی بهره می برد و برای فرود نیز مشکلاتی در سر راه بود و در حقیقت، هدف از ساختن این هواپیما، هواپیمایی مستقل از هر منبع و قابل عملیات در هر سرعتی بود. در نتیجه، از این جا بود که کارشناسان به فکر یافتن راه چاره برای این مشکل افتادند که تنیجه همان ابداع موتور «توربو رمجت» بود. در نتیجه ی فکر به وجود آوردن چنین پیشرانه پیچیده ای، این مسولیت سنگین به شرکت با سابقه پرات اند ویتنی واگذار شد که سرانجام اولین موتور توربو رمجت جهان با کد J-58 که این موتور در حقیقت همان هسته مرکزی کل پیشرانه ی به کار رفته است، وارد عرصه خدمت گردید.

در موتورهای توربو  رمجت، در حقیقت موتوری توربوجت در داخل محفظه ای لوله ای شکل که همان ساختار اصلی موتور رمجت باشد، جای گذاری می شد. طرز کار آن نیز بدین گونه بود که درچه هایی در داخل محفظه ی موتور قرار داشتند که جریان عبوری هوا را از حالت های: 1- گذر از داخل هسته موتور یا همان موتور توربوجت یا 2- گذر از کنار هسته موتور کنترل می کردند. در سرعت های پایین، این دریچه ها بسته شده و جریان هوا ناچار از داخل موتور توربوجت عبور کرده در نتیجه هواپیما قادر به سرعت گیری و تولید نیرو برای برخاست و رسیدن به ارتفاع و سرعت مناسب می شد، تا زمانی که شرایط لازم برای روشن شدن موتور رمجت فراهم شود.

پس از بدست آوردن شرایط مناسب، درچه ها باز شده و هوا از کنار موتور توربو جت عبور کرده و به دلیل به وجود آمدن پدیده رم افکت در سرعت های بالا، هوا متراکم شده و به انتهای موتور یا در حقیقت همان قسمت پس سوز هدایت می شد. قسمت انتهای موتور در سرعت های پایین نقش پس سوز و در سرعت های بالا نقش محفظه احتراق موتور رمجت را ایفا می کرد. در این قسمت، هوای متراکم منفجر شده و دقیقاً همانند یک موتور رمجت در سرعت های بالا تولید نیرو می کرد، و همین ابداع، باعث شد که هواپیمای SR-71 به هواپیمایی با «سیستم پس سوز قابل عمکرد مداوم» تبدیل شود، یعنی درست بر خلاف هواپیماهای دیگر که در صورت استفاده از پس سوز، نمی بایست مدت زمان آن از پنج دقیقه تجاوز نماید، زیرا در غیر این صورت خروجی موتور ذوب شده و موتور از کار کردن باز می ایستاد.

البته برای ایجاد ویژگی استفاده از پس سوز تمام وقت، تدابیر ویژه ای برای خنک سازی لحظه به لحظه ی موتور اندیشیده شده بود. در این جا لازم است به نکته توجه شود که ابتکار زیادی نیز در ورودی های موتور این هواپیما به کار رفته بود. اگر به ورودی های موتور این هواپیما بنگریم، شیئی مخروطی شکل را مشاهده می کنیم که در حقیقت همین قطعه است که موتور را از حالت توربوجت به رمجت و بالعکس تبدیل و مقدار جریان ورودی به موتور را کنترل   می کند و اولین سیستم ورودی متحرک در جهان است که در حالت برخاست جلو آمده و در سرعت های بالا عقب می رود و بدین صورت امواج ضربه ای ناشی از حرکت با سرعت بالا را نیز کنترل کرده و هوای ساب سونیک یا زیر سرعت صوت را اگر چه خود هواپیما با سرعت بالاتر از سرعت صوت پرواز کند، وارد موتور می نماید.در سیستم این موتور، به دلیل حرارت بسیار زیاد، سوخت عادی مصرفی در موتورهای جت معمولی قابل استفاده نیست، به همین دلیل از سوختی ویژه با نام JP-7 استفاده می کنند که با استفاده از روش های مخصوص شیمیکال محترق گشته و قابل استفاده می گردد.

هواپیمای SR-71 به مدت بیش از سی سال با بالاترین سرعت به میزان 3.724 کیلومتر برساعت، رکورددار سرعت در تمامی جهان بود. این هواپیما، هم اکنون تنها برای کاربرد های تحقیقاتی در مورد لایه های فوقانی جو توسط سازمان هوا فضایی ناسا مورد استفاده قرار می گیرد و در حقیقت از سوی نیروی هوایی ایالات متحده، هواپیمایی بازنشسته محسوب می شود، اگرچه تاکنون، با فناوری پیشرفته ی به کار رفته در آن، رقیبی در خور رقابت با بلک برد یافت نشده است.

يك خلبان ارشد آمريكايي با اشاره به اطلاعات موجود از نيروي هوايي ايران و مقايسه آن با عراق، هشدار داده كه نبايد اين نيروي مجهز را دست‌كم گرفت.

به گزارش سرويس بين‌الملل «بازتاب» به نقل از سايت فناوري دفاعي، «ديويد اكس» مي‌نويسد: رويارويي با ايران در مورد تمايلات اتمي اين كشور، زماني كه من در اسكادران جنگنده‌هاي 332 در پايگاه هوايي در «السعد» عراق بودم در حال شروع شدن بود. بحث‌هايي در مورد حمله هوايي و بمباران ايران مطرح مي‌شد. براي مثال يكي از مكالمات صورت گرفته را نقل مي‌كنم:
من: اوه خداي من، ما نمي‌توانيم از عده جنگ با ايران برآييم.

هوانورد 1: هرچه باشد آنها را نابود مي‌كنيم.
هوانورد 2: آنها «F-14» دارند.
هوانورد 3: آره، همسر من (كه در شمال عراق بوده) يكي از آنها را ديده
هوانورد 1: باز هم نابودشان مي‌كنيم.
من: اوه خداي من.

خدا به ما كمك كند اگر اين كار به خشونت بكشد، چون در آن نيروي هوايي آمريكا نقش مهمي را ايفا خواهد كرد. ماه‌هاست كارشناسان طرح بمباران‌هاي سنگين را بر اهداف اتمي ايران مطرح مي‌كنند و شايد بحث تغيير رژيم را نيز به ميان آورند.
اما نبايد انتظار داشته باشيم كه نيروي هوايي ايران نيز مانند عراق در سال‌هاي 1991 و 2003 عمل كند. برخلاف نيروي هوايي عراق، نيروي هوايي جمهوري اسلامي ايران، نيرويي مجهز، آموزش‌ديده و مشتاق نبرد است.

علاوه بر جنگنده‌هاي «F14» كه 79 فروند از آنها را خود آمريكا در زمان سلطنت شاه به ايران فروخته بود. ايران داراي هواپيماهاي زير هم هست: ميگ 29، su24، F-5E، فانتوم F-4E، MirageE1 كه روي هم حدود سيصد جنگنده است. مدل همه آنها قديمي است اما حفظ شده‌اند و در بسياري موارد توسط صنعت هوايي بومي اين كشور به روز شده‌اند، صنعتي كه ديگر در زمينه مهندسي سلاح‌هاي نقص‌دار و قطعات يدكي و حتي موتورها حرفه‌اي شده‌ است.

نيروي هوايي جمهوري اسلامي ايران، داراي تانكرهاي سوخت‌رسان هوايي است كه اكثر نيروهاي پيشرفته دارا هستند.
«تام كوپر» و «ليام دولين» دو كارشناس برجسته هوايي در شماره جديد مجله «combat Aircraft» مقاله‌اي را در مورد نيروي هوايي ايران نوشته‌اند. آنان با افرادي كه به رفع معايب ناوگان هوايي نظامي ايران پرداخته‌اند و به عنوان خدمه نيروي دريايي آمريكا در خليج فارس، با پرنده‌هاي ايراني سر و كار داشته‌اند، مصاحبه كردند. در اين مقاله به غرب در مورد دست‌كم گرفتن نيروي هوايي ايران، هشدار داده شده است.

او در نوامبر 2003، يك «USA FE-3» آمريكايي كه در حال پرواز در مرز عراق بوده، يك گروه حدود شانزده تايي از جنگنده‌هاي «F14» ايراني را ديده... بزرگ‌ترين گروه «F14» ايراني را ديده، بزرگ‌ترين گروه «F14» ايراني در حال پرواز كه از سال 97 تاكنون توسط نيروي هوايي آمريكا شناسايي شده. در آن سال نه فروند «F14» در خليج فارس توسط نيروي دريايي آمريكا شناسايي شده بود.

در طول تابستان 2005 چندين فروند Su-24 در خليج فارس مشاهده شدند كه با موشك‌هاي چيني ضدكشتي C802K-2 مجهز شده بودند. فانتوم‌هاي ايراني نيز معمولا با موشك‌هاي AIM-7 و AIM-9 (موشك‌هاي هوا به هوا) مشاهده شده‌اند.

ما هم‌اكنون با اولين اسكادران «F-22» و تجهيز نيروهايمان به رادارهاي الكترونيكي قوي، توانايي شكست آنها را داريم. اما اين كار راحت نخواهد بود. ايران با موشك‌هاي زمين به هواي «SA-15» پدافند قدرتمندي نيز دارد كه بايد از بين برود و به ياد داشته باشيد كه اين نبرد هوايي، مي‌تواند تنها پيش‌درآمد يك حمله زميني باشد. سال گذشته من در مرز ايران و عراق همراه گارد ملي تنسي به تمرين نظامي شاخه‌هايي از ارتش ايران گوش مي‌داديم. آنها همگي تأييد كردند كه توانايي گذشتن از مرز را در صورت لزوم ندارند. ما بايد راه‌حلي ديپلماتيك براي مشكل اتمي ايران پيدا كنيم. (ديويد اكس)

سیستم الکتریکی بدن انسان

همه ما الکتریسیته را یک عامل مضر برای بدنمان میدانیم.اگر صاعقه به کسی برخورد کند یا کسی دستش را به داخل یک پریز برق فرو ببرد،جریان برق ممکن است باعث فلج یا کشته شدن وی گردد.اما جریان الکتریسیته با توان و ولتاژ پائین تر برای بدن ما بی ضرر است.در واقع ، این نوع جریان برای بدن ما لازم و ضروری است.وجود جریان الکتریسیته در بدن ما ، برای انجام هرکاری ضروری است.

وقتی میخواهید یک ساندویچ درست کنید،مغز شما یک پیام الکتریکی به یک سلول عصبی میفرستد که این پیام سپس به ماهیچه های دست شما منتقل میشود.سیگنال الکتریکی به سلول عصبی میگوید که یک پیام نوترونی به سلولهای ماهیچه بفرستد و بدین ترتیب ،ماهیچه ها در جهت مناسب برای قرار دادن ساندویچ روی هم حرکت میکند.وقتی ساندویچ را گاز میزنید ، دهان شما سیگنال به مغزتان میفرستد که مزه آنرا به شما میگوید.

بدین ترتیب ، اجزای مختلف بدن از نیروی الکتریسیته برای برقراری ارتباط با دیگران استفاده میکند.این در واقع مثل یک سیستم تلفن یا اینترنت عمل میکند.اولگوهای ویژه الکتریسیته از طریق خطوط منتقل میشوند تا پیامها را منتقل کنند.

برهم زدن سیستم بدن

ایده اصلی بکار رفته در یک سلاح شوک دهنده این است که این سیستم ارتباط را مختل کند.شوک دهنده ها یک بار الکتریکی با ولتاژ بالا و آمپر پائین ایجاد میکنند.در واقع این بار الکتریکی دارای فشار بالا و شدت جریان پائین میباشد.وقتی شما شوک دهنده را بطرف یک مهاجم میگیرید و ماشه آنرا میکشید ، این جریان وارد بدن مهاجم میشود این بار که با شدت 3 میلی آمپر جریان دارد ، به اندازه کافی قوی نیست که بتواند به بدن انسان صدمه ای بزند ف مگر اینکه برای دوره زمانی طولانی به طرف فرد شلیک شود.

شوک دهنده مقدار زیادی اطلاعات گیج کننده را به بدن فرد مهاجم میفرستد ، اما در واقع آنچه اتفاق می افتد از این قرار است :

بار الکتریکی با سیگنالهای الکتریکی ارسالی از مغز مهاجم ترکیب میشود .این مثل افزودن یک جریان خارجی به خطوط تلفن است.

سیگنال اصلی با نویزهای گوناگونی ترکیب میشود و عمل بازخوانی پیام را بسیار مشکل مینماید.وقتی این خطوط ارتباطی به سمت پائین حرکت میکنند ، دیگر فرد مهاجم کنترلی روی ماهیچه هایش نخواهد داشت و ممکن است بطور موقت فلج شود.

این جریان الکتریکی ممکن است بوسیله یک فرکانس پالسی تولید شود که خود سیگنالهای الکتریکی بدن را تقلید میکند.در این حالت ، جریان الکتریکی ارسالی از طریق عصبها ، از ماهیچه ها میخواهد که حجم زیادی از کار را در یک دوره کوتاه انجام دهند.اما این سیگنال ، فرمان هیچگونه حرکت خاصی را در بر ندارد .این امر باعث میشود ذخایر انرژی فرد مهاجم تحلیل رود و وی بقدری ضعیف شود که نتواند حرکت کند.از سوی دیگر ، با توجه به اینکه سلولهای عصبی و ماهیچه ها در تمام سطح بدن وجود دارند ، مهم نیست شوک دهنده را به کدام نقطه از بدن میزنید.

شوک دهنده استاندارد

شوک دهنده های متعارف ، طرحی بسیار ساده دارند .آنها به اندازه یک چراغ قوه هستند و معمولا با باطریهای 9 ولتی کار میکنند.این باطریها جریان الکتریسیته را به یک مدار متشکل از اجزای الکتریکی مختلف ارسال میکنند. این مدار از چند ترانسفورماتور تشکیل شده است که ولتاژ را افزایش ( معمولا بین 20000 تا 150000 ولت ) و قدرت را کاهش میدهند .این مدار همچنین یک نوسانگر دارد که به جریان ،حالت نوسانی میدهد تا یک الگوی پالسی ویژه از الکتریسیته ایجاد شود.این جریان یک خازن را شارژ میکند .خازن نیز یک بار الکتریکی درست کرده و به الکترودهای انتهای مدار میفرستد.الکترودها دو صفحه فلزی رسانا هستند که روی مدار نصب شده اند و بین آنها فاصله وجود دارد .از آنجا که الکترودها در امتداد مدار نصب شده اند ، بین آنها اختلاف ولتاژ بالائی وجود دارد.اگر فاصله بین دو الکترود را با یک رسانا (مثلا بدن فرد مهاجم ) بپوشانید ، پالسهای الکتریکی سعی میکنند از یک الکترود به الکترود دیگر منتقل شوند و در نتیجه ، جریان الکتریسیته وارد سیستم عصبی فرد میشود.

الکترودهای بیشتر

امروزه بیشتر انواع شوک دهنده ها دو جفت الکترود دارند؛یک جفت درونی و یک جفت بیرونی دارند.جفت بیرونی ، الکترودهای بار ( Charge Electrodes ) در فاصله بیشتری از هم قرار دارندو بنابراین جریان وقتی جاری میشود که یک رسانا بین آن دو قرار بگیرد.اگر جریان نتواند بین این دو الکترود جاری شود ، به جفت درونی یا الکترودهای آزمایشی ( Test  Electrodes ) منتقل میشود .این الکترودها بقدری به هم نزدیک هستند که جریان الکتریسیته میتواند بین آنها جاری شود.جریان در حال حرکت ، ذرات هوا را در شکاف بین دو الکترود یونیزه میکند و یک جرقه با صدای خاصی ایجاد میکند.این جرقه معمولا به عنوان یک عامل بازدارنده استفاده میشود:وقتی مهاجم جرقه را میبیند و صدا را میشنود ،متوجه میشود که شما مسلح هستید.برخی از شوک دهنده ها از عامل هیجان بجای هشدار استفاده میکنند.این نمونه ها به شکل چتر ، چراغ قوه یا دیگر اشیاء دارای کاربرد روزانه دارند ، در می آیند و مهاجمان را غافلگیر میکنند.این نوع شوک دهنده ها معمولا توسط برخی شهروندان خاص استفاده میشوند، چونکه کوچک هستند و استفاده از آنها بسیار ساده است.اما نیروهای پلیس و امنیتی معمولا از شوک دهنده های پیچیده تر با برد بیشتر استفاده میکنند

شوک دهنده های پرتابی

یک نوع معمول شوک دهنده ها ، انواع پرتابی (Taser Gun ) هستند.این نوع شوک دهنده ها بر اساس همان اصول بکار رفته در شوک دهنده های معمولی کار میکنند و فقط دو الکترود شارژ آنها به یک قسمت خاص وصل نیستند .این الکترودها در انتهای دو سیم رسانای بلند قرار دارند که به مدار الکتریکی شوک دهنده وصل میشوند.با کشیدن ماشه ، یک کارتریج گاز فشرده در داخل شوک دهنده باز میشود .گاز در حال انتشار ، فشاری را در پشت الکترودها ایجاد میکند و آنها را به جلو پرتاب مینماید.

این الکترودها دو گیره کوچک دارند که به لباس مهاجم وصل میشود.وقتی الکترودها وصل میشوند، جریان از طریق سیمها به بدن مهاجم منتقل میشوند و به همان روش قبلی وی را از پای در می آورد.برتری عمده این طرح ، در دور برد تر بودن آن است (برد آن 4 تا 6 متر میباشد ) و نقطه ضعیفی که دارد نیز این است که تنها یک بار میتوان با آن شلیک کرد،چرا که پس از هر بار شلیک باید سیم را جمع کرد و دوباره در محل قرار دهید و یک کارتریج گاز جدید بگذارید.البته در صورت از دست رفتن هدف ،میتوان زا تیزرهایی مانند شوک دهنده های قبلی استفاده کرد.

شوک دهنده های پرتابی یک سامانه تشخیص شلیک کننده نیز دارند.وقتی یک پلیس الکترودها را شلیک میکند ، چندین شیئ به اندازه آبنبات همراه آن پرتاب میشود که نشان میدهد چه کسی و در چه جهتی شلیک کرده است.برخی از این انواع ، یک رایانه نیز دارند که زمان و تعداد شلیکها را ثبت میکند.

شوک دهنده های مایع

شوک دهنده ها یک نمونه دیگر نیز دارند که تا حدودی دور برد تر است.و با نام شوک دهنده مایع شناخته میشود .تنها فرق این نوع شوک دهنده با شوک دهنده های پرتابی در این است که برای ارسال جریان الکتریسیته از یک جریان مایع استفاده میکنند و نه سیم .

این نوع شوک دهنده ها دارای یک مخزن هستند که یک ماده بسیار رسانا ( مخلوطی از آب ، نمک  و دیگر مواد رسانا ) را در بر دارد .وقتی ماشه کشیده میشود، جریان الکتریسیته از اسلحه شروع شده و با گرفتن رد مواد مایع به مهاجم منتقل میشود.این سلاحها دارای برد بیشتری هستند و آنها را به دفعات میتوان استفاده کرد.اما شوک دهنده های مایع معمولا حجیم و سنگین هستند و گاهی نیز مخزن مایع آنها روی یک وسیله نقلیه سوار میشود.

شوک دهنده ها روز بروز کاربرد گسترده تری پیدا میکنند.با این نوع سلاحها میتوان افراد جانی و تبهکار را از پای در آورد بدون اینکه به افراد دیگر صدمه ای برسد و این برتری عمده آنها نسبت به سلاحهای گرم میباشد.