یارب! گناه اهل جهان را به ما ببخش
ما را سپس به رحمت بیمنتها ببخش
هرچند ما نهایم سزاوار رحمتت
ما را بدان چه نیست سزاوار ما ببخش
گفتی كه مستجاب كنم گر دعا كنی
توفیق هم عطا كن و حال دعا ببخش
بگذار از آن گناه كه سدّ ره دعاست
هم بر دعای ما اثری برملا ببخش
قصد از دعا، اجابت امر است، ورنه من
خود كیستم كه با تو بگویم خطا ببخش
ما را شبی به باغ پر از نرگس فلك
یعنی: بدین كواكب نرگس نما، ببخش
تا بشكفد به گلشن دلها گل امید
ما را به فیض لطف نسیم صبا ببخش
ما را امید عفو تو مغرور كرد و بس
گرشد خطا، بدین سخن بیریا ببخش
تا همچو دیگران به نوایی مگر رسیم
ما را به سوز سینه هر بینوا ببخش
دلهای ما كه تیره شد از زنگ معصیت
یارب! به نور معرفت خود، صفا ببخش
دور از زكاروان سعادت فتادهایم
ما را به رهروان طریق وفا ببخش
آلوده از نخست نبودیم كامدیم
ما را به حسن سابقه، روز جزا ببخش
اشك ندامتی نفشاندیم اگر ز چشم
ما را به چارده گهر پر بها ببخش
روزی كه هركسی به شفیعی برد پناه
ما را به آبروی شه انبیا ببخش
گر از خواص امت مرحومه نیستم
ما را به لطف عام شه اولیا ببخش
ما را ز اهل بیت ولایت امیدهاست
تقصیر ما به حرمت خیرالنسا ببخش
گیرم به ما معاویه نفس،چیره شد
ما را به رأفت حسن مجتبی ببخش
تا بر حسین عقل سلیم اقتدا كنیم
عصیان ما به خامس آل عبا ببخش
از شیخ و شاب چون همه بیمار غفلتیم
در سایه امام چهارم، شفا ببخش
در راه علم و معرفت از ما قصور شد
ما را به علم باقر احمد سخا ببخش
تا جز طریق صدق و صفا راه نسپرم
ما را به زهد صادق حیدر عطا ببخش
زین تنگنای محبس تن تا برون رویم
ما را به حلم موسی جعفر،بیا ببخش
از قربت ار به غربت دنیا فتادهایم
عصیان ما به ساحت قدس رضا ببخش
ما را به آبروی جواد آن سپهر جود
یعنی تقی به علم وعمل مُرْتقی ببخش
یارب، به سید النقبا شاه دین، نقی
ما را به راه دین، نظر كیمیا ببخش
هرچند رحمت تو فزونتر ز جرم ماست
ما را به حق عسكری ذوالعطا، ببخش
عمری ز ما اگر چه ندیدی بجز خطا
یا ذاالكرام به مهدی صاحب لوا ببخش
ما را بدان دقیقه كه گلگون بُراق عشق
بیمصطفی شد از ستم اشقیا ببخش
برآن دمی كه دلدل میدان پردلی
بی مرتضی شد از ره جور و جفا ببخش
یارب، بدان دقیقه كه عنقای قاف عشق
روكرد در حریم شه كربلا ببخش
یعنی كه ذوالجناح فلك سیر شاه دین
بیشاه شد به سوی حرم بر ملاببخش
یارب، بدان دقیقه و ساعت كه اهل بیت
واقف شدند زان خبر غمفزا ببخش
صابر همدانی
»
