گفته اند ابلیس به پنج گناه مهجور درگاه بی نیازی شد،

وآدم،به عکس آن،به پنج چیز کرامت حق یافت و نور هُدی وقبول توبه.

یکی آن که ابلیس به گناه خویش معترف نشد.کبر وی او را فرا اعتراف نگذاشت.و آدم به صفت عجز باز آمد و به گناه خویش مقّر.

دیگر آن که ابلیس از کرده پشیمان نگشت و عذر نخواست و آدم از کرده ی خود پشیمان شد و تضرع کرد.

سوم،ابلیس در آن نافرمانی با خود در نیفتاد و ملامت نفس خود نکرد و آدم، روی با خود کرد و خود را در آن زلّت ملامت کرد.

چهارم،ابلیس بر خود توبه واجب ندید و از آن نافرمانی عذر نخواست و آدم دانست که توبه کلید سعادت است وشفیع مغفرت،بر خود واجب دید.بشتافت و تا رویِ قبول ندید بازنگردید.

پنجم آن که از رحمت خدا نومید شد ابلیس.ندانست آن بدبخت که نومیدی از لئیمان باشد و ربّ العزّه لئیم نیست ...

و آدم نومید نگشت و دل در رحمت و مغفرت بست.روزگاری بر درگاهِ بی نیازی می زارید تا به مغفرت رسید.