امروزه با رشد تكنولوژي و مدرن شدن زندگي، بسياري از خانواده ها نيز تمايل دارند تا فرزندانشان را با عصر جديد همراه كنند.

اين موضوع به هيچ وجه بد نيست. اما در برخي موارد والدين براي آموزش هاي مختلف به فرزندانشان عجله مي كنند. اين مسئله مسلماً نتايج و تاثيراتي بر كودك خواهد گذاشت كه ممكن است بلافاصله ديده نشود، اما به هر حال غير قابل انكار است. به عقيده روانشناسان و صاحب نظران تربيت كودك، برنامه ريزي دقيق براي بچه مثل اينكه او بايد در فلان موقع بايستد يا راه برود، كي صحبت كند و ... اصلاً مورد تاييد نيست. به علاوه بسياري از والدين به محض اينكه با مشاهده كمي تاخير در اين باره بشدت نگران مي شوند بايد به آنها يادآور شويم كه همه ما انسان ها رشد يكسان و مشخصي نداريم ،متاسفانه در اين ميان گاه والدين به بچه ها آموزش هايي مي دهند كه اصلاً متناسب او نيست.

در اينجا ممكن است بعضي پدر و مادرها بپرسند كه آيا توجه و رسيدگي ما نسبت به فرزندان و برانگيختن توانايي هاي آنها بي فايده است؟ البته كه نه. تحريك و برانگيختن توجه به توانايي كودكان به هيچ وجه رد شده نيست؛ بلكه نبايد در اين مسئله افراط به خرج داد. از آنجا كه والدين امروز معمولاً بخش زيادي از وقت خود را سركار و بيرون از منزل مي گذرانند، دوست دارند كه اين خلأ را با غوطه ور كردن كودك در درياي آموزش هاي مختلف، جبران كنند. چنين روشي براي آنها راهي است تا تقصيرات را از گردن خود رد كنند كه البته نتيجه آن خسته شدن بچه است. درست است كه كودك در سنين پايين خيلي زود همه چيز را ياد مي گيرد و برايش نيز مفيد خواهد بود، اما اين دليل نمي شود فشار زيادي به او بياوريم. بچه هاي كوچك نياز دارند كه احساسات مختلف، هيجانات و... بشناسند. اينكه مرتب ذهن كودك مشغول حفظ كردن و به خاطر سپردن مطالب گوناگون باشد، مجالي براي آموزش احساساتش باقي نمي گذارد.

والدين چه زماني بايد از خود بپرسند: «كافي است، ما زياده روي كرده ايم».

بچه هايي كه گرفتار عجله پدر و مادر هستند، ديگر زماني را مخصوص خودشان نخواهند داشت. آنها معمولاً نگران و مضطربند. از طرف ديگر، حتماً لازم نيست اين فشارها به شكلي خاص نمود پيدا كند. كودك اين كلافگي را به شكل هاي مختلفي به پدر و مادر نشان مي دهد. به عنوان مثال، ممكن است او از خوردن غذا امتناع كند كه در واقع مي خواهد به پدر و مادر بگويد: «بس كنيد، ديگر خسته شده ام.»

رشد استعدادهاي كودك به بهترين نحو

والدين بايد تا حدي خود را از دخالت در روند رشد كودك دور كنند. به عبارت ساده تر فقط كافي است به نيازهاي او پاسخ دهيم. به عنوان مثال بچه اي كه هنوز نمي تواند راه برود يا حرف بزند به طرف شما مي آيد تا او را در رشد حواس كمك كنيد. مطمئن باشيد طوري به شما نگاه مي كند يا دستش را دراز مي كند كه متوجه خواسته او مي شويد. همچنين مي توانيد بدون اجبار و اصرار اسباب بازي هايي متناسب با نياز او را در دسترسش بگذاريد.

در مورد بازي هاي آموزشي نيز بايد گفت كه اين وسايل به هيچ وجه به درد كوچولوي 2 يا 3 ساله نمي خورد. او نياز دارد كه اطرافش را لمس كند، به همه چيز دست بزند، بيرون برود؛ در واقع كودك يك كاوشگر تازه متولد شده است. هيچ چيز براي كودك تحريك كننده تر از اين نيست كه خودش جهان را ببيند. اگر محيط رشد كودك متناسب با رشد و شرايط او باشد و بتواند با پدر و مادرش ارتباط برقرار كند، هيچ نيازي نيست تا توانايي ها و استعدادهايش را زودتر از موقع تحريك كنيم.