مــرد بــودن . .

بـه "قـامـت بـلـنـد" نـیـسـت

بـه سـپـر بـلای "قـامـت یـار"شـدن اسـت

حـتـی اگـر سـیـزده سـالـه بـاشـی . .

صـلی الله عـلـیـک یـا قـاسم بـن الـحـسـن . . .

راه کـه افـتـاد ؛ آرزویـش ایـن بـود کـه آب را خـنـک بـرسـانـد تـا خـیـمـه هـا

کـمـی بـعـدتـر خـدا خـدا مـی کـرد کـه بـتـواند یـک جـرعـه ، فـقـط یـک جـرعـه آب را بـرسانـد

تـا خـیـمـه ربـاب و عـلـی اصـغـر . . .

السّلام عـلـیـک یـاقـمـر بـنـی هــاشم . . .

نـگـاهـش کهکشان را تـاب مـی داد
شـب تـــاریک را مــهــتـاب مــی داد
اگر یک دست در تن داشـت عـبـاس
تـــمـــام کــــــربـــــلا را آب مــی داد

یــا دست گـیـر بـی دسـت مـدد . . .

عزت در بدست آوردن دنیا نیست ؛

در از دست دادن و فدا کردن همه ی دنیاست ،

برای او و برای رضای او ...

آری حماسه ی حسین(ع) ثابت کرد:

عزت در بدست آوردن دنیا نیست ...

 دو دســت بــــریده اش کــــافیست . . .

بــــرای گــــــرفتن دســـت تمــــام عـــــالمیــــــان . . .

ألسَــــلاَمُ عَلَیکَــــــــ یَــــــا أبـــوُالفَضل ِ اَلعَبّــــــاس

 مشک بر دوش هوای دل دریا دارد

پسر سوم زهرا چه تماشا دارد...

السلام علیک قمر بنی هاشم (ع)

دیدم پیرزنی داره آش درست میکنه

سوال کردم :مادر...آش چی می پزی؟

گفت:آش پشت پا ...

گفتم :کسی قصد سفر داره؟

گفت:حسین (ع) امشب از مکه به سمت کربلا راه می افته😔

گفتم:چرا تو؟

گفت: آخه حسین (ع) مادر نداره...

السلامُ عَلَیکَ یا اباعَبْدِاللّه وَ عًلی الاَرواح الّتی حَلَت بِفنائک عَلَیکَ مّنی سلامُ اللّه ابداً"
ما بَقیتُ وَ بَقیَ اَلیلِ وَ النهاروَ لا جَعَلَ اللّهَ آخِرَ اَلعَهدِ منی لزیارَتکُم
اَلسلامُ عَلی الحُسین و َعَلی علی بن الحُسین و َعَلی اُولاد الـحسین و عَلی اَصحاب الحُسین.

یادمان باشد حسین(ع) آخرین نمازش را هم اول وقــت خوانــد....

حسین فریاد می زند: "هل من ناصر ینصرنی"

و من درحالی که نمازم قضا شده است می گویم: لبیک یاحسین! لبیک...

حسین نگاه می کند لبخندی می زند و به سمت دشمن تاخت می کند...

و من باز می گویم: لبیک یاحسین!لبیک...

حسین شمشیر می خورد من سر مادرم داد می زنم و می گویم: لبیک یا حسین!لبیک...

حسین سنگ می خورد، من در مجلس غیبت می گویم: لبیک یا حسین! لبیک...

حسین از اسب به زمین می افتد عرش به لرزه در می آید و من در پس نگاه های حرامم فریاد میزنم لبیک یا حسین ! لبیک...

حسین رمق ندارد باز فریاد میزند: هل من ناصر ینصرنی؟ من محتاطانه دروغ میگویم و باز فریاد می زنم: لبیک یا حسین لبیک...

حسین سینه اش سنگین شده است، کسی روی سینه ی اوست، حسین به من نگاه می کند می گوید: تنهایم یاریم کن...

من گناه می کنم و باز فریاد می زنم: لبیک...

خورشید غروب کرده است... من لبخندی می زنم و می گویم: اللهم عجل لولیک الفرج...

به چشمان مهدی (عج) خیره می شوم و می گویم: "دوستت دارم تنهایت نمی گذارم..."

مهدی به محراب می رود و برای گناهان من طلب مغفرت می کند.

مهدی تنهاست...حسین تنهاست..

من این را میدانم اما...

در روز سوم محرم، امام حسین‌ (ع) در سرزمین کربلا مستقر شدند و عمربن سعد با لشگریان خود وارد صحرای کربلا شد.

طبق تاریخ امام پس از استقرار در سرزمین کربلا دستور برپایی خیمه‌ها را می‌دهند، ولی با یک تفاوت بزرگ، در سفرهای گذشته خیمه‌ها بر روی تپه و بلندی بر پا می‌شد، اما این بار امام دستور می‌دهند که خیمه‌ها بر روی سطح صاف و یا فرورفتگی بر پا شود. شاید منظور از این دستور امام این بود که کودکان و زنان در میدان جنگ و درگیری چیزی را مشاهده نکنند تا دچار ترس و وحشت نشوند.

حربن یزید ریاحی که از سوی دشمن مامور شده بود تا با سپاهیانش راه را بر امام ببندد در مقابل کاروان امام خیمه می‌زند و در اولین اقدام عبیدالله را از ورود امام به کربلا با خبر می‌سازد.