ستاره نقره اي

گرايش به پوشش و عفاف يک گرايش فطری در ميان زنان و مردان است امّا ميزان و شکل آن رابطه ی مستقيمی با اخلاق و فرهنگ جوامع داشته و دارد. در سرزمين های مختلف، انسان هايی که به ارزش های اخلاقی اعتقاد بيشتری داشته اند، از پوشش کامل تر و متين تری استفاده کرده اند و هرقدر سطح ارزش های اخلاقی در آن جوامع پايين آمده، پوشش مردان و زنان نيز در سطح پايين تری قرار گرفته و شکل نامناسبی پيدا کرده است. اديان الهی، که در اصل و حقيقت، يک دين هستند، همواره بر پوشش تأکيد کرده و آن را لازمه ی دينداری شمرده اند. مطابق با آيين يهود، زنان هنگام حضور در اجتماعات ، موی سر خود را می پوشاندند و به حجاب پای بند بودند. ۱ در آيين مسيحيت نيز پوشش اهمّيّت زيادی داشته و زنان معتقد به حضرت مسيح(ع)می کوشند مانند حضرت مريم(س) موی خود را بپوشانند و با حجاب وارد جامعه شوند. نقاشان مسيحی، ب هخصوص نقاشان قديمی تر، تصوير حضرت مريم (س) را با پوشش و حجاب کامل می کشيدند. هم چنين از گذشته تا زمان حاضر زنان راهبه و قديس يکی از کامل ترين حجاب ها را انتخاب کرده اند.
اين امر نشان می دهد که از نظر آنان، داشتن حجاب، به دينداری نزديک تر و در پيشگاه
خدا پسنديده تر است.