آموخته‌ام که خود، معمار زندگی خویش، خالق شگفتی

و عامل تلخ کامی خویشتنم …

حال که خود، معمار زندگی خویشتنیم، شکست‌هایمان را گردن کسی نیندازیم.

فلسفه این است: همان بدروی که کِشته‌ای ...

پس‌ ای مهربانم، ناگفته پیداست…

چیزی را می‌یابیم که انتظارش را داریم،

و چیزی را به دست می‌آوریم که تقاضا می‌کنیم.

تعجب نکنید: ارزش انسان در چیزی که به دست می‌آورد نیست،

بلکه ارزش انسان در چیزی است که مشتاق آن است ...