کاش می توانستم در بغض ابرها شریک باشم و تا خدا بگریم،

وقتی احساس غریبی مرا تا آخر کوچه های بن بست بغض گرفته ی عشق می برد.

ای اقاقی های وحشی که بی هیچ لبخندی درکنار کلبه ی غم پاگرفته اید.

ای واژه های تلخ تنهایی، ای عابران خسته ی سرنوشت،

ای ورق های پاره شده در غبار سهمگین

آیا کسی مرا درخاطرات اشک هایش می شناسد؟

آیا عابران کوی غم فقط برای لحظه ای در کنار پنجره ی رازهایم

می نشیند تا قصه ی تنهایی را باز گویم؟

ای کوچه های گلی رویا،

آیا گام های دیروز کودکی ام را با شادی به من باز می گردانید؟