زمستان رفت و بهار آمد ...

و این یعنی غم ها هم می روند عاقبت ...

رنج ها هم دود می شوند از دودکش دل

و از کلبه ی جان می روند سوی آسمان عاقبت ...  

خدای مهربان آن ها را دسته دسته می کند

و برای هر یک، مشتی گل و شکوفه و یاس می ریزد بر سر و رویمان ... 

پاداش صبوری، پاداش دوست داشتن های پر رنج، پاداش گذشتن ها ...

 ناگهان سراسر وجودمان را یک شادی عجیب،

یک شادی مبهم و مرموز فرا می گیرد ...

نمی دانیم  از کجا آغاز شد و چگونه آغاز شد

و چطور سراسر وجودمان را گرما بخشید ...

یک حالیست بس غریب ...