یخرج منهما اللؤلؤ و المرجان
“ یخرج منهما اللؤلؤ و المرجان” ( الرحمن ۲۲)
و خارج کرد از آن دو دریا ، لؤ لؤ و مرجان را .
از امام صادق (علیه السلام) روایت است که منظور از” لؤلؤ و مرجان “ امام حسن و امام حسین علیهماالسلام است .
تفسیر البرهان ، ج ۴ ، ص ۲۶۵، حدیث ۳

یا لیتنی کنت معهم فافوز فوزاً عظیما
“ یا لیتنی کنت معهم فافوز فوزاً عظیما ً” (نساء۷۳)
(می گویند: )ای کاش من هم با آنها بودیم و به رستگاری بزرگی می رسیدم .
امام رضا (علیه السلام) به “ ریان بن شبیب“ فرمود: ای پسر شبیب! اگر دوست داری که در مکان های بنا شده در بهشت با پیامبر و خاندانش باشی ، پس قاتلان حسین (علیه السلام) را لعنت نما ، ای پسر شبیب ! اگر دوست داری به ثواب کشته شدگان در راه حسین برسی پس چون او را یاد کنی بگو: “ ای کاش با آنان بودم و به پیروزی و کامیابی بزرگی می رسیدم “ .
امالی ، صدوق ص۱۳۰

یا ایتها النفس المطمئنه ارجعی الی ربک راضیه مرضیه
“ یا ایتها النفس المطمئنه ارجعی الی ربک راضیه مرضیه “ (فجر،۲۷ و۲۸)
(تو ای روح آرام یافته به سوی پروردگارت باز گرد،در حالی که هم تو از او خشنودی و هم او از تو خشنود است ).
امام صادق (علیه السلام) فرمود: سوره فجر را در نمازهای واجب و مستحب خود بخوانید ، که آن سوره امام حسین (علیه السلام) است .
“ ابو اسامه که در مجلس حاضربود پرسید: چگونه این سوره به حسین بن علی اختصاص دارد ؟ فرمود : آیا آن سخن را نشنیده ای که خدا فرمود یا ایتها النفس المطمئنه؛ منظور خداوند از نفس مطمئنه حسین بن علی است که دارای روح آرام یافته ای است و هم خدا از او راضی است و هم او از خدا راضی است .
بحارالانوار، علامه مجلسی ،ج۴۴،ص۲۱۸

واعبدوا الله و لا تشرکوا به شیئآً و بالوالدین احساناً و بذی القربی
“ واعبدوا الله و لا تشرکوا به شیئآً و بالوالدین احساناً و بذی القربی ... “ (نساء ۳۶)
و خدای یکتا را بپرستید و هیچ چیزی را شریک او نگیرید و احسان کنید به پدر و مادر و خویشاوندان .
در روایتی از امام صادق (علیه السلام) آمده است که منظور از” والدین “ رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) و علی (علیه السلام) است و منظور از “ ذی القربی “ حسن و حسین علیهما السلام است .
بحارالانوار،ج۲۳،ص۲۶۹، ص۱۹

قلنا یا نار کونی برداً و سلاماً علی ابراهیم
“ قلنا یا نار کونی برداً و سلاماً علی ابراهیم “ (انبیاء ، ۶۹)
ما خطاب کردیم: ای آتش ! برای ابراهیم سرد و سالم باش .
امام صادق (علیه السلام) از امام حسین (علیه السلام) روایت می کند که آن حضرت در کربلا ، قبل از کشته شدن فرمود :
رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) گفت : پسرم ! تو روزی به عراق می روی و به شهادت می رسی و جماعتی با تو به شهادت می رسند و سپس آن حضرت آیه مبارکه فوق را تلاوت کرد ، و فرمود: جنگ برای تو و اصحابت سرد و سالم می شود . پس بشارت داد بر آنان که به خدا قسم ! اگر ما را به قتل برسانند ، ما وارد بر پیامبرمان می شویم ... بحارالانوار ، ج۴۵ ، ص۸۰ ، حدیث ۶