[سه شنبه 7 آبان 1392 ] [9:47 PM] [موسی الرضا حیدری]
بوی خوش بهشت از کنار آن آبگیر غدیر عرشیان و بهشتیان جانها را می نوازد این چه بوی خوشی است که حتی پس از عبور صدها سال هنوز فضای جان مشتاقان را می نوازد غدیر تکرار اولین است در کلام آخرین همان کلام نورانی که در اولین پیام علی(ع) را به برادری و وصایت خواند و در غدیر اعلام امامت و ولایت او فرمود ستارگان آسمان نیز وامدار نیم نگاه او یندو ما هم جرعه نوش جام ولای آن بزرگ آن عزیز آن مهربان تر از پدر ان جاری تر از باران و آن صمیمی تر از نسیم صبحگاهی و ما چه گوییم از تو ای علی (ع) که پایمردانه بر کائنات ایستاده ای و زمین و هر انچه در ان است در مشت تو است و زمان رشته آویخته از سر انگشت تو و ما با کدامین زبان و احساس ترا روایت کنیم که پیامبر در شانت فرمود هر کس علی را در قلبش دوست بدارد خداوند ثواب تمام بندگان را به او عطا می فرماید و ترا با کدامین زبان بسراییم که خداوند در قرانش در ایات گوناگون تو را مدح فرموده است.
واقعه غدير حادثه اى تاريخى نيست كه در كنار ديگر وقايع بدان نگريسته شود. غدير تنها نام يك سرزمين نيست. يك تفكر است، نشانه و رمزى است كه از تداوم خط نبوّت حكايت مى كند. غدير نقطه تلاقى كاروان رسالت با طلايه داران امامت است.آرى غدير يك سرزمين نيست، چشمه اى است كه تا پايان هستى مى جوشد، كوثرى است كه فنا برنمى دارد، افقى است بى كرانه و خورشيدى است عالمتاب.
بوی خوش بهشت از کنار آن آبگیر، یعنی غدیر عرشیان و بهشتیان، جان ها را می نوازد این چه بوی خوشی است که حتی پس از عبور صدها سال هنوز فضای جان مشتاقان را می نوازد.غدیر تکرار اولین است در کلام آخرین، همان کلام نورانی که در اولین پیام، علی را به برادری و وصایت خواند و در غدیر، اعلام ولایت و امامت او را فرمود.یک روز دلم به جشنِ مولا علیهالسلام میرفت.در عیدِ غدیرِ خُم به صحرا میرفت.هر کوه که در برابر میدیدم.چون دستِ علی علیهالسلام بود که بالا میرفت.غدیر، برکه نیست؛ دریایی است که از دلش، اقیانوسی به وسعتِ ازل و ابد وَ به عمقِ تاریخِ درد، سر برآورده است.غدیر، سر آغاز رسالتِ آسمانی تمام پیامبران خداست.درختِ دین، در غدیر است که سر به ملکوت میساید.امامتِ دوازده خورشید، در روشنِ چشمهای غدیر، طلوع کرده است.اینک، دستِ تمامتِ اسلام است که بالا میرود.اینک، دستِ نورانیِ قرآنِ ناطق است که تا عرش خدا اوج میگیرد.اینک، زمین است که به آسمان می بالَد.اینک، خورشید است که بر تابشِ خود بر علی علیهالسلام ، به زمین فخر میکند.و اینک این کلماتِ آسمانی، از ملکوتِ کلامِ پیامبر صلی الله علیه و آله منتشر میشود که:«هر که را من مولا و سرپرستِ اویم، پس علی علیهالسلام نیز مولا و سرپرست اوست؛ خدایا! دوست بدار هر که او را دست بدارد و دشمن بدار هر که او را دشمن بدارد».علی علیهالسلام ، آن نورِ اَزَلی است که پیش از آفرینشِ جهان، در رگانِ هستی، جاری بود.علی علیهالسلام ، آن هدایتکننده بزرگِ بهشت است که اگر دستهای بیعت، با او راستین بودند، کام زمین، در عطش عدالت نمیسوخت.اگر جهان، قدر غدیر را میدانست، اکنون آسمانها آرزو میکردند که ای کاش لحظهای به جای این کُره خاکی باشند!هجدهم ذیحجه سالِ دهمِ هجری، روزیست که هستی، تمامتِ خود را به غدیر بخشید.
سلام بر غدیر، سلام برباران غدیر،سلام بر سرنوشت رقم خورده تاریخ، سلام بر چشمه همیشه زلال، سلام بر مولا علی بن ابیطالب- علیه السلام- و چه بهتر است بگوییم:« سلام بر مولا امیرالمؤمنین- علیه السلام- » زیرا که لقب خاص اوست زیرا این لقب را خداوند تعالی به ایشان عطا فرمودند.سلام بر مولا، سرور، صاحب اختیار، چرا که پیامبر فرمودند:«من کنت مولا فهذا علی مولا» سلام بر چشمه همیشه زلال تاریخ، چشمه ای که از اشک زلال تر و از آیینه شفاف تر است. غدیر ای سرچشمه پاکی، غدیر ای حقیقت انکار ناپذیر، ای حقیقت جاودانه تاریخ، ای صراط مستقیم، مگر نه اینکه غدیر چراغ همیشه روشن است وهیچ وقت به تاریکی نمیگراید؛ پس چرا بعضی ها در تاریکی و ضلالت ماندند و جایی را ندیدند؟ شاید که چشمانشان طاقت نور را نداشت و شاید که خود چشمانشان را بستند و نخواستند که ببینند که صد البته اینگونه است. مگر نه اینکه غدیر حقیقت جاودانه تاریخ است وحقیقتی انکار ناپذیر؟ پس چرا منکر شدند و جمع منکران و انکار کنندگان به وجود آمد؟
مگر نه اینکه غدیر پیمان است و بیعت. پیمان و بیعتی که سعادت انسان در آن بوده و هست و سعادت زندگی انسانها در گرو آن بوده، پس چرا پیمان شکنان وجود داشته و دارند. غدیر ای پیمان نامة هنوز باز ، ما هم میخواهیم با مولایمان عهد و پیمان ببندیم ، ما هم می خواهیم بیعت کنیم ولی نمی خواهیم پیمان بشکنیم. پس مولا ما را هم قبول کن ما را هم از زمرة پیمان بستگان دار و از خدای تعالی به کرمت برای ما یاری جوی.
وحال هرکس میخواهد عهد و پیمان ببندد به قلبش بنگرد و زیر لب زمزمه کند:« السلام علیک یا مولانا یا امیرالمؤمنین ».
