در کنار نگاه کلان و کلی، دقتهای جزیی و ریزبینیهای جدی در شکل مصرف هم نباید فراموش شود. مثلاً در مصرف شخصی غذا تا چه اندازه میتوان به خود اجازه خوردن و نوشیدن داد؟ البته فعلاً در مقام بحث درباره روایاتی که غذا خوردن را حتی تا جایی که انسان اشتها دارد، نوعی اسراف شمردهاند، نیستیم ولی در همین نگاه عادی و عرفی، ما در خورد و خوراک خودمان چهقدر از اسراف پرهیز داریم و به آیه قرآن که «بخورید و بیاشامید و اسراف نکنید که خداوند اسرافکاران را دوست نمیدارد.»
یکی از اصحاب امام صادق (ع) میگوید: خدمت حضرت رسیدیم، آن حضرت دستور داد مقداری خرما آورند. یکی از افراد پس از خوردن خرما، هستههای آن را دور میانداخت، حضرت دست او را گرفته فرمودند «این کار را نکن این تبذیر است.»۴ واضح است که در آن زمان هسته خرما در مصارف معدودی مانند تهیه نهال درخت خرما یا تهیه غذای برخی حیوانات به کار میرفت اما چندان مورد اهمیت نبود ولی حضرت به صراحت، دور ریختن آن را نمونه اسراف و تبذیر دانستند.
در روایتی دیگر حضرت میفرماید «کمترین اندازه اسراف دور ریختن تهمانده ظرف (آب یا غذا) همین مسأله شخصی و فردی، مرتکب اسراف میشویم؟
در روایتی دیگر حضرت میفرماید «کمترین اندازه اسراف دور ریختن تهمانده ظرف (آب یا غذا) همین مسأله شخصی و فردی، مرتکب اسراف میشویم؟
