بادرنجبویه

مليسا نام علمي بادرنجبويه است كه از واژه‌اي يوناني، به معناي زنبور گرفته شده است، اين گياه محبوب زنبور عسل، متجاوز از 2000 سال است كه در نواحي مديترانه مي‌رويد. بر اساس نوشته‌هاي پليني، گياه‌شناس رومي در قرن اول ميلادي: «زنبور عسل با اين گياه بيش از ساير گياهان به وجد و شور مي‌افتند .
وقتي زنبور مسافت زيادي از كندو دور مي‌شود، با عطر اين گياه راه بازگشت خود را پيدا مي‌كند». گفته مي‌شود كه زنبورهاي عسل هيچگاه باغي را كه بادرنجبويه در آن مي‌رويد ترك نمي‌كنند و كندوي معطر به بوي اين گياه، زنبورهاي جديدي را تشويق مي‌كند كه در آن كندو اقامت گزينند .
بادرنجبويه داروي مورد علاقه پزشك بزرگ ايراني، ابوعلي‌سينا بوده كه جهت تقويت قلب و انبساط روح تجويز مي‌كرده است. استفاده از اين گياه به عنوان يك داروي ضد افسردگي تا قرن هفدهم ادامه داشته. در اين زمان كولپپر، گياه پزشك بريتانيايي، اعلام مي‌دارد كه اين گياه تمام ناراحتي‌ها و افكار ناملايم را كه ناشي از بيماري ماليخوليايي و صفراي سياه مي‌باشد، از مغز بيرون مي‌كند .
آزمايش‌هاي جديد بر روي حيوانات آزمايشگاهي تاييد مي‌كند كه اثر آرام بخشي بادرنجبويه به اين علت است كه گياه همانند يك داروي مسكن بر روي دستگاه عصبي مركزي عمل مي‌نمايد. گياه پزشكان و عطاران، روغن بادرنجبويه را براي از بين بردن افسردگي، نگراني، بيقراري و سردردهاي عصبي تجويز مي‌كنند. چاي آن تعريق بدن را كه راه درمان سنتي سرماخوردگي‌هاي همراه با تب مي‌باشد، افزايش مي‌دهد؛ همچنين نوشيدن چاي بادرنجبويه بعد از غذا به هضم آن كمك مي‌نمايد. از آنجا كه روغن اين گياه كه عامل اصلي درماني گياه است، به سرعت تبخير مي‌شود، توصيه شده است كه از مصرف خشك شده‌ي گياه خودداري گردد و تازه‌ي آن استفاده شود .
در آشپزخانه برگ‌هاي اين گياه به شربت مزه‌ي ليمو مي دهد و ژله‌هاي ميوه‌اي خوش طعم مي‌سازند. در اسپانيا، برگ بادرنجبويه را به سس سالاد اضافه مي‌كنند و برگ تازه آن را با چاي معمولي مخلوط مي‌نمايند و يك نوشابه فرحبخش تهيه مي‌كنند .

 

زيستگاه طبيعي :
بادرنجبويه، گياه بومي اروپاي مركزي و جنوبي، شمال آفريقا و غرب آسيا مي‌باشد. اين گياه بعدها به مناطق معتدل شمالي برده شده است. بادرنجبويه، اغلب به صورت خودرو يافت مي‌شود. در جنوب انگلستان شرايط كشت و توسعه‌ي اين گياه فراهم است. خاك حاصلخيز و مرطوب و محل آفتابي، رشد بادرنجبويه را سرعت مي‌بخشد .

 

مشخصات ظاهري :
بادرنجبويه گياه بادوامي است كه شبيه بوته‌ي نعنا مي‌باشد و بوي بسيار مطبوعي دارد. ساقه‌هاي آن چهارگوش بوده و كمي كرك‌دار است و به بلندي سي تا هشتاد سانتي‌متر مي‌رسند. نوك ساقه در بالاي گياه. شاخه شاخه مي‌شود و انشعابها به جهات مختلف منحرف مي‌شود. برگ‌هاي زرد مايل به سبز آن به شكل بيضي و يا قلب هستند و لبه‌ي آنها دندانه دندانه است. وقتي برگها كوبيده مي‌شوند، بوي ليمو شيرين از آنها متصاعد مي‌گردد. از اواخر تابستان تا اواسط پاييز، سنبله‌ي گلهاي كوچك بادرنجبويه به رنگ زرد كه بعدا به صورتي كم رنگ يا سفيد تبديل مي‌شوند، ظاهر مي‌گردد . 

  خواص درمانی بادرنجبویه

نگاشته شده توسط   سه شنبه 10 اسفند 1389  ساعت 2:13 PM 
نظربدهيد 0