نراقى در ستایش از خاک کربلا مى سراید:
گر فرات آبى نیارد گو میار
ور نبارد ابر آن جا گو مبار
تا قیامت ز اشک چشم دوستان
دجله ها باشد در این صحرا روان
ور نباشد مشگ و عنبر باک نیست
نافه خوشبوتر از این خاک نیست
بوى جان آید ز خاک کربلا
جان فداى خاک پاک کربلا
(مثنوى طاقدیس، ص 411)
