[1]- تفسیر عیّاشی: ج 1، ص 16، بحارالانوار: ج 89، ص 96، ح 58. 
[2] - دعوات راوندی: ص 207، ح 563. 
[3] - بحارالانوار: ح 2، ص 90، ح 13، و53، ص 181، س 3، وج 75، ص 380، ح. 
[4]- بحارالانوار: ج 53، ص 178، ضمن ح 9. 
[5]- بحارالانوار: ج 53، ص 163، س 16، ضمن ح 4. 
[6]- بحارالانوار: ج 53، ص 179، ضمن ح 9. 
[7]- بحارالانوار: ج 53، ص 191، ضمن ح 19. 
[8]- بحارالانوار: ج 53، ص 193، ضمن ح 21. 
[9]- الدّرّه الباهره: ص 47، س 17، بحارالانوار: ج 56، ص 181، س 18. 
[10]- بحارالانوار: ج 53، ص 179، س 14، و ج 55، ص 41. 
[11]- إکمال الدّین: ج 2، ص 510، بحارالانوار: ج 53، ص 191. 
[12]- إکمال الدّین: ج 2، ص 484، بحارالانوار: ج 53، ص 180. 
[13]- احتجاج: ج 2، ص 497، بحارالانوار: ج 53، ص 175. 
[14] - مستدرک الوسائل: ج 2، ص 517، ح 2606. 
[15]- مستدرک ج 5، ص 247، ح 5795. 
[16]- غیبه طوسی: ص 177، وسائل الشّیعه: ج 28، ص 351، ح 39. 
[17]- بحارالانوار: ج 53، ص 165، س 8، ضمن ح 4. 
[18]- من لایحضره الفقیه: ج 2، ص 74، ح 317، وسائل الشّیعه: ج 10، ص 55، ح 12816. 
[19]- إکمال الدّین: ص 430، ح 5، وسائل الشّیعه: ج 12، ص 89، ح 15717. 
[20]- وسائل الشّیعه: ج 16، ص 242، ح 12، بحارالانوار: ج 53، ص 184، ح 13 و 14. 
[21]- بحارالانوار: ج 53، ص 176، س 5، ضمن ح 7، به نقل از احتجاج. 
[22]- وسائل الشّیعه: ج 21، ص 442، ح 27534. 
[23]- وسائل الشّیعه: ج 6، ص 490، ح 3، بحارالانوار: ج 53، ص 161، ضمن ح 3. 
[24]- الدّرّه الباهره: ص 48، س 3. 
[25]- بحارالانوار: ج 52، ص 51، س 4، به نقل از غیبه نعمانی. 
[26]- بحارالانوار: ج 53، ص 191، إکمال الدّین: ج 2، ص 511. 
[27]- بحارالانوار: ج 53، ص 182، ضمن ح 11. 
[28]- بحارالانوار: ج 53، ص 183، ضمن ح 11. 
[29]- بحارالانوار: ج 53، ص 161، ضمن ح 3. 
[30]- بحارالانوار: ج 56، ص 168، ضمن ح 4. 
[31]- بحارالانوار: ج 55، ص 16و ضمن ح 13، و ص 86، ص 60، ح 20. 
[32]- بحارالانوار: ج 52، ص 38، ضمن ح 28. 
[33]- بحارالانوار: ج 50، ص 227، ح 1، به نقل از احتجاج. 
[34]- بحارالانوار: ج 53، ص 191، س 5، ضمن ح 19. 
[35] - بحارالانوار: ج 53، ص 196، س 12، ضمن ح 21. 
[36]- بحارالانوار: ج 53، ص 181، س 21، ضمن ح 10. 
[37]- بحارالانوار: ج 53، ص 179، س 16، ضمن ح 9. 
[38]- بحارالانوار: ج 53، ص 181، س 1، ضمن ح 10. 
[39]- بحارالانوار: ج 53، ص 181، س 23، ضمن ح 10. 
[40]- إکمال الدّین شیخ صدوق: ص 443، ح 17، بحارالانوار: ج 52، ص 31، ضمن ح

دَفَعَ إلَیَّ دَفْتَراً فیهِ دُعاءُالْفَرَجِ وَ صَلاهٌ عَلَیْهِ، فَقالَ علیه السلام : فَبِهذا فَادْعُ.

یکی از مومنین به نام ابومحمّد، حسن بن وجناء گوید: زیر ناودان طلا در حرم خانه خدا بودم که حضرت ولیّ عصر امام زمان عجّل اللّه تعالی فرجه الشّریف را دیدم، دفتری را به من عنایت نمود که در آن دعای فرج و صلوات بر آن حضرت بود. سپس فرمود: به وسیله این نوشته ها بخوان و برای ظهور و فرج من دعا کن و بر من درود و تحیّت بفرست.

قالَ (علیه السلام) : اکْثِرُواالدُّعاءَ بِتَعْجیلِ الْفَرَجِ، فَإنَّ ذلِکَ فَرَجَکُمْ.

فرمود: برای تعجیل ظهور من - در هر موقعیّت مناسبی - بسیار دعا کنید که در آن فرج و حلّ مشکلات شما خواهد بود.

قالَ (علیه السلام) : امّا ظُهُورُ الْفَرَجِ فَإنَّهُ إلَی اللهِ، وَ کَذَبَ الْوَقّاتُونَ.

فرمود: زمان ظهور مربوط به اراده خداوند متعال می باشد و هرکس زمان آن را معیّن و معرّفی کند دروغ گفته است.

قالَ (علیه السلام) : وَاجْعَلُوا قَصْدَکُمْ إلَیْنا بِالْمَوَدَّهِ عَلَی السُّنَّهِ الْواضِحَهِ، فَقَدْ نَصَحْتُ لَکُمْ، وَ اللّهُ شاهِدٌ عَلَیَّ وَ عَلَیْکُمْ.

فرمود: هدف و قصد خویش را نسبت به محبّت و دوستی ما - اهل بیت عصمت و طهارت - بر مبنای عمل به سنّت و اجراء احکام الهی قرار دهید، پس همانا که موعظ ها و سفارشات لازم را نموده ام; و خداوند متعال نسبت به همه ما و شما گواه می باشد.

قالَ (علیه السلام) : وَ امّا وَجْهُ الاْنْتِفاعِ بی فی غَیْبَتی فَکَالاْنْتِفاعِ بِالشَّمْسِ إذا غَیَّبَها عَنِ الاْبْصارِ السَّحابُ.

فرمود: چگونگی بهره گیری و استفاده از من در دوران غیبت همانند انتفاع از خورشید است در آن موقعی که به وسیله ابرها از چشم افراد ناپدید شود.

قالَ (علیه السلام) : إذا اذِنَ اللهُ لَنا فِی الْقَوْلِ ظَهَرَ الْحَقُّ، وَ اضْمَحَلَّ الْباطِلُ، وَ انْحَسَرَ عَنْکُمْ.

فرمود: چنانچه خداوند متعال اجازه سخن و بیان حقایق را به ما بدهد، حقانیّت آشکار می گردد و باطل نابود می شود و خفقان و مشکلات برطرف خواهد شد.

قالَ (علیه السلام) : اما تَعْلَمُونَ انَّ الاْرْضَ لا تَخْلُو مِنْ حُجَّه إمّا ظاهِراً وَ إمّا مَغْمُوراً.

فرمود: آگاه و متوجه باشید که در هیچ حالتی، زمین خالی از حجّت خداوند نخواهد بود، یا به طور ظاهر و آشکار; و یا به طور مخفی و پنهان.

قالَ (علیه السلام) : إنَّهُ لَیْسَ بَیْنَ اللهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ بَیْنَ اَحَد قَرابَهٌ، وَ مَنْ انْکَرَنی فَلَیْسَ مِنّی، وَ سَبیلُهُ سَبیلُ ابْنِ نُوح.

فرمود: بین خداوند و هیچ یک از بندگانش، خویشاوندی وجود ندارد - و برای هرکس به اندازه اعمال و نیّات او پاداش داده می شود - هرکس مرا انکار نماید از (شیعیان و دوستان) ما نیست و سرنوشت او همچون فرزند حضرت نوح (علیه السلام) خواهد بود.

قالَ (علیه السلام) : إنَّ اللهَ قَنَعَنا بِعَوائِدِ إحْسانِهِ وَ فَوائِدِ اِمْتِنانِهِ.

فرمود: همانا خداوند متعال، ما اهل بیت را به وسیله احسان و نعمت هایش قانع و خودکفا گردانده است.