معنای «لا إِكْراهَ فِي الدِّين»
خداوند متعال در سورۀ بقره میفرماید: «لا إِكْراهَ فِي الدِّين» و از طرف دیگر در داستان پيامبران در قرآن آمده است: «آن کسانی که به طریقی ایمان نیاوردند، به امر خداوند به هلاکت رسیدند.» بین این دو موضوع چه تفسیری وجود دارد؟
خداوند متعال در سورۀ بقره با جملۀ «لاإِكْرَاهَ فِيالدِّينِ» يک حقيقت را بيان میکند، به اين معنا که با زور و اجبار کسي را نميتوان ديندار کرد و در ادامۀ آيه میفرمايد: «قَدتَّبَيَّنَالرُّشْدُمِنَالْغَيِّ»؛ يعني راه هدايت از گمراهي، آشکار و روشن شده است و رستگاری و سعادت، از آنِ کسي است که راه هدايت را در پيش بگيرد و گمراهي و شقاوت، در اثر کفر و دوري از دين، نصيب بندگان خداوند خواهد شد.
اين يک واقعيّت مهّم است؛ امّا آن کساني که کافر شدند، علاوهبر شقاوت ابدي، اگر در مقابل پيامبران و دعوت آنان ايستادگي و لجاجت کنند و بر کفر خود بهصورت علني پافشاري داشته باشند، در همين دنيا هم به سزاي عمل خود میرسند و هلاک میشوند؛ یعنی خود را هلاک میکنند و در آخرت به جهنّم میروند، یعنی خود به جهنّمی که برافروختهاند، میروند.(ایت الله مظاهری دامت برکاته)
