سالك بايد از جهت كيفيت تمام جدّ و كوشش اش در تطهير طعامش از حرام و شبهات بوده و از آجيل خورى و خوردن اشياء لذيذه، يك مقدار نفس را منع نمايد و در اين مسئله بهترش اين است كه لِلِّذَّة ( به منظور لذت بردن) نخورد بلكه لِلْقُوَّه (و به منظور نيرو گرفتن براى عبادت خداى تعالى بخورد) چنان كه در كَمْ و اندازه هم، ميزان اعلى همين است.
ولى ميزان وسطش اين است كه خود را به آجيل خورى عادت ندهد و از افراط و تفريط در صرف لُحُوم ( گوشت ها) اجتناب نمايد، كه افراطش موجب قساوت و تفريطش موجب شدت قوه غضبيه است.
آنچه ميزان عدالت است، اين است كه ترك را از سه روز نگذراند، و صرف را شبانه روزى دو دفعه نكند، بلكه گاهى هر دو را ترك كند.
و اما از جهت اندازه ى خوراك، ميزان وسطش اين است كه نه آن قدر نخورد كه از ضعف و گرسنگى خاطرش پريشان شود و نه آن قدر بخورد كه سنگينى طعام را بفهمد و ميزان اين را هم حكماى اخلاق چنين گفته اند كه بعد از اشتهاى كامل بخورد و قبل از سير شدن دست بكشد.
و اگر مبتدى در اول امر اين يك مقدار طرف سنگينى را تقديم نمايد، ظاهراً بهتر است لاسيما اگر روزه باشد.
