آمایش سرزمین شرط عقل ؛ و آمایش سرزمین شرط بی عقلی

قصد ما بر این نیست که آمایش سرزمین در فرانسه را الگوئی برای سیاست ها و برنامه ریزی های ایران معرفی کنیم ؛ چرا که فرانسه سرزمینی دیگر ، تواتمندی هائی دیگر ، جامعه ای دیگر ، فرهنگ و مذهب و مرام و مسلکی دیگر است . بلکه معتقدیم که :
- علم ، جهانی است ؛ همه چیز را همگان دانند
- تجربیاتی که در سایر مناطق جهان با صرف سالها وقت و سرمایه ای هنگفت بدست آمده است و می تواند به رایگان برای ما مفید باشد نعمتی الهی است .
- اگر برخی از تجربیات خارجی ، از هرجا و هرمردمی در هرزمان ، برای ما مفید باشند چرا از آنان استفاده نکنیم و خود از صفر شروع کنیم ؟!. شرط عقل نیست .
- از صفر شروع کردن نه تنها وقت و هزینه ای در واقع اضافی را تحمیل می کند بلکه هرگز مسلٌم نیست که بعد از سالها وقت و میلیاردها هزینه و عقب ماندگیِ محتوم ، به نتیجه یرسد .
- وقتی « خلوص نیٌت »وجود داشته باشد ، و مقاصد در مسیر الی الله ، و در راه خیر خلق و رشد و توسعه مُلک و مملکت باشد هیچ خدمتگزاری تجربیات واقعی آمایش سرزمین در جهان  (1) را به بهانه ی « خود » وانمی گذارد ؛ تا عملا" سبب عقب ماندگی بیش از پیش تخصص آمایش سرزمین در کشور خود شود ؛ همچنان که لابد تا کنون شده است...
و این وضعیت ، یعنی ضعف مفرط آموزش و پژوهش آمایش در کشور ، نه شرط عقل است و نه از قصد خیر .

(1) و نه مثلا" اکاذیبی از فلان « ابر استکبار » در منتهی الیه غرب ، که خود فاقد سیاست توجٌه خاص یه روستاها و مناطق محروم ، و اصولا" فاقد رشته ی تحصیلی - تحقیقی آمایش سرزمین است !