در سال نهم هجرت بود كه رسول خدا صلى الله عليه وآله ابتدا ابوبكر را براى خواندن سوره برائت و اعلام بيزارى خدا و رسولش از مشركان، به مكه فرستاد؛ اما وقتى به نيمههاى راه رسيد، جبرئيل نازل شد و به پيامبر دستور داد كه اين سوره بايد توسط خود شما يا كسى كه از خود شما و همانند شما است خوانده شود.
پس از آن، پيامآور خدا اميرمؤمنان عليه السلام را به دنبال ابوبكر فرستاد تا آيات قرآن را از او بستاند، ابوبكر را برگرداند و خود آن را موسم حج در مكه بخواند.
ابوبكر كه از اين قضيه به شدت ناراحت شده بود، با چشمان گريان بازگشت و دليل آن را از پيامبر پرسيد، آن حضرت نيز فرمود كه خداوند دستور داده است كه اين مأموريت را يا خودت انجام بده يا شخصى همانند خودت.
أُمِرْتُ أَنْ لَا يُبَلِّغَهُ إِلَّا أَنَا، أَوْ رَجُلٌ مِنِّي.
و اين مسأله يكى از مسائلى بود كه حقد و كينه را نسبت به اميرمؤمنان عليه السلام شعلهور ساخت. آتش اين كينهها، پس از وفات رسول خدا (ص) سر برافراشت، خانه وحى را سوزاند و شخصى را كه نامه اعلام برائت را از ابوبكر گرفته بود، تا سالها بعد خانه نشين كرد.
اين فضيلت بىنظير از طرفى برترى مطلق اميرمؤمنان عليه السلام را بر خليفه اول ثابت مىكند؛ زيرا بر طبق اين روايت، اميرمؤمنان عليه السلام نزديكترين شخص به پيامبر خدا و مطيع كامل آن حضرت بوده است؛ چنانچه خداوند از زبان حضرت ابراهيم عليه السلام مىفرمايد:
فَمَنْ تَبِعَني فَإِنَّهُ مِنِّي. ابراهيم/36.
هر كس از من اطاعت كند؛ پس او از من است.