احاديث , سخنان تصادفي امام رضا (ع)

آهو از کجا فهميد
بايد از تو ياري خواست؟
از پناه تو بايد
سايه اي بهاري خواست؟

آهو از کجا فهميد
با تو ميشود آرام؟
با نگاه تو آهو
پيش پاي تو شد رام

تو به مهربان بودن
شهره در زمين بودي
مهربان فراوان بود
مهربان ترين بودي

ميدهي نجات از مرگ
آهوي فراري را
مي کني جدا از او
ترس و بيقراري را

شخصيتهاي بزرگ و رهبران جامع نگر، منحصر به يک عصر و نسل نيستند، آنان را نمي توان محدود به زمان خاصي کرد، چون شيوه آنها به گونه اي است که بشر را تربيت مي کند نه بشر در يک زماني خاص، بخصوص رهبراني که کمال و علوم و هر آنچه زيبنده آنند را از عالم قدس به امانت مي گيرند. ايشان نه تنها به مقام انسان کامل رسيده اند که خود مشعل دار هدايت اند و نورافشاني مي کنند. در مشرق ايران، ستاره اي چون فانوس در ظلمات زمان، به گم گشتگان حقيقت ره مي نماياند، آناني که اميدوار و سختکوش اند و جوياي الگو و مشعل دار هدايت نيز هنوز با همان صفا و عشق رئوف که از بوستان نبوي است، به دلها رضا و سکينه مي دهد. بوستاني که گلهايش پرپر و هر شاخه اي به کنجي به هجران رضا داد و اين گل قدسي که از مدينه بود به مشهد مقيم شد. گل قدس ما، سراسر درس صبوري است، نام زيبايش علي، ملقب به «رضا»؛ و چقدر اين کلمه به انسانهاي خسته و پر التهاب و درمانده، اميد و آرامش و نيرو مي دهد. چون خود الگوي رضا به قضاي الهي است. با اينکه سالها از زمان زيستن وي مي گذرد، اما هنوز نسل نو و جامعه جديد، پاي درسهايش زانوي ادب مي زند و الگو مي گيرد.

قال ابوالحسن الرضا(علیه¬السلام):
ً يَا ابْنَ شَبِيبٍ إِنْ سَرَّكَ أَنْ تَكُونَ مَعَنَا فِي الدَّرَجَاتِ الْعُلَى مِنَ الْجِنَانِ فَاحْزَنْ لِحُزْنِنَا وَ افْرَحْ لِفَرَحِنَا وَ عَلَيْكَ بِوَلَايَتِنَا فَلَوْ أَنَّ رَجُلًا أَحَبَّ حَجَراً لَحَشَرَهُ اللَّهُ مَعَهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ
ای پسر شبیب! اگر دوست داری در درجات عالی بهشت با ما اهل بیت (علیهم السلام) باشی پس در اندوه ما اندوهناک و در شادی ما شاد باش. پس بر تو باد به پذیرش ولایت ما اهل بیت پیامبر(علیهم السلام). زیرا اگر مردی به سنگی محبت بورزد خداوند روز قیامت او را با همان سنگ محشور کند.
اقبال الاعمال، ص 444

سلام بر تو ای ملکوت فروتن خداوند در سرزمین من ؛
سلام بر تو ای پاره ی پیکر پیامبر ؛
سلام بر تو ای سلطان سرزمین مهر ؛
سلام بر تو ای مولای مهربان و بیکران ؛
آقا جان !
نامت برای من همواره قرین خاطراتی است که از نور آکنده است .
رواق های دل گشای مزارت
و کاشی هایی که نور آفتاب جمالت در آن ستاره های درخشان تلالو می باشد
و سنگ هایی که پرسخن ترین سنگ های عالمند
و با تمام زائران تو راز می گویند
و حوض هایی که فواره های معرفت آدمیان در آن می جوشند
و گلدسته هایی که اشاره ی همیشه ی توست
به آسمان الهی ..... 

تربيت فرزندان يکي از امور ضروري و مورد نياز در زندگي انسان است که عالي ترين هدف پيامبران الهي و اساسي ترين پيام کتابهاي آسماني است. والدين نيز بايد به بزرگترين وظيفه خود که همان تربيت صحيح فرزندان است ارج نهاده، و براي انجام آن از روشها و فنون درست تربيت بهره ببرند تا بتوانند در انجام وظايف خود که همان تربيت و تحويل دادن فرزندان صالح به جامعه است، موفق باشند. بهترين زمان براي فراگيري تربيت و روش درست زيستن، دوران کودکي است. چون کودکان در اين دوره، قدرت يادگيري و تقليد بالايي، از رفتار و گفتار ديگران دارند. حضرت علي(ع) در اين رابطه فرمودند: «کسي که در کودکي چيزي نياموزد، در بزرگي نمي تواند بزرگي کند.» امام حسن مجتبي(ع) در مورد ضرورت توجه به حقوق معنوي فرزندان _ که بخشي از وظايف والدين است _ مي فرمايد: «تعجب مي کنم از فردي که در غذاي جسماني خود فکر مي کند- که سالم و بهداشتي باشد- اما در غذاي روح و جان خويش نمي انديشد، در نتيجه شکم خود را از غذاهاي زيان آور حفظ مي کند ولي سينه اش را در مقابل آنچه آن را پست مي گرداند، آزاد مي گذارد» ( الدعوات، قطب راوندي، ص 44 ) .
* مفهوم دو واژه «سيره» و «تربيت»

در فضاي ملکوتي حرم مطهر دسته دسته کبوترهاي عاشق را مي بينم که در هيأت زائري دلداده، دل به اين فضاي ملکوتي سپرده اند، اين جمع عظيم که در اجتماع خويش گروهي عاشق و دلداده را تشکيل مي دهند اگر اين جمعيت عظيم را پراکنده تصور کني آن وقت مي بيني که هر کدام از دياري آمده اند و اگر از هر کدام سؤال کني براي خود داستاني دارد داستاني دل انگيز که آخر آن به عشق و ارادت ختم مي شود و اگر ناخودآگاه به هر کدام نگاه کني مي بيني که چشم به گنبد و بارگاه سپرده و دل در راز و نياز با امام رئوف خود دارند...
به راستي که اينجا قطعه اي ازبهشت است و امام رضا(ع)، امام رحمت. چرا که در اين سرا همه و همه دل به رحمت حضرت رضا(ع) سپرده اند که اين از خاصيتهاي اين سراي آسماني است، چرا که هر کس با دل پر غم وارد اين بارگاه شود با دل شاد از آن بيرون مي رود و باز اگر دقت کني مي بيني که در اين همايش عظيم معنوي گروهي و تنها به راز و نياز مشغولند... مثل همين حالا که با گروه مسلمانان جنوب آفريقا که به زيارت آقا امام رضا(ع) مشرف شده اند همراه مي شوم. شيخ فضل ا... حائري به عنوان مدير و راهنماي گروه به آرامي دستم را مي گيرد و ذکر «لااله الا ا...» را تکرار مي کند ذکر «لااله الا ا...» که در وجودم رخنه مي کند آرام مي شوم، حاج آقا با چهره اي بشاش در گوشم زمزمه مي کند؛ ياد خدا دلها را آرام مي کند، خوشحال مي شوم که به فارسي صحبت مي کند شيخ به زائران و همراهانش اشاره مي کند و مي گويد: اينها از جنوب آفريقا به عشق زيارت به اينجا آمده اند و همه محب اهل البيت و تشنه معارف اسلامي هستند.
مي پرسم نياز زائران خارجي در حرم مطهر حضرت رضا(ع) چيست، مي گويد: آشنايي آنها با معارف ديني، امور باطني، معرفت نفس و امور خودشناسي؛ آنها به اين امور احتياج دارند تا با آشنايي به آن روحشان در اين سراي نوراني به پرواز درآيد و از لحظه هاي ناب ملکوتي بارگاه حضرت رضا(ع) بهره مند گردند، اين جوانها موج تازه اي هستند که بيشتر نياز به امور ديني و معارف اسلامي دارند و وقتي وارد اين سرا مي شوند دلهايشان آماده است که از عشق خدا و ائمه اطهار(ع) لبريز شوند...

سلام بر تو اي امام رئوف، اي دستگير درماندگان، واي پناه بي پناهان.
سلام بر تو اي سلطان قلبهاي بي قرار، و اي عالم آل محمد(ص) که علم از تو آوازه گرفت و عالمان محضرت را ستودند و معاندان تو را به رشک نگريستند.
سلام بر تو اي هشتمين کوکب فروزنده ولايت و امامت، اي خورشيد خراسان، و اي اقيانوس بيکران کرامت و رحمت.
سلام بر تو اي والا مقام والا تبار که در نسب و شرافت، خداوند تو را برتري بخشيده، و تو را آيينه عصمت و تمامي خوبيها قرار داده، تا بشر به پيروي از پيشوايي همچون تو در بيراهه هاي ظلمتکده زمين سرگردان و پريشان نشود و از پرتو پيروي از تو طريق رهايي و رستگاري را دريابد.
سلام بر تو اي ابوالحسن، اي علي بن موسي الرضا که درود خدا و فرشتگان و صالحان بر تو و خاندان پاکت باد !

آقا یادتونه وقتی رضامو تو دامنم گذاشتی، چی نذر کرده بودم؟ هر ساله با خودم آوردمش پابوس شما. عهد کرده بودیم، من با حاجی خدا بیامرز، بچه مون بشه خادم شما. سر هشت سال انتظارو دوا- درمون، مطمئن بودیم دست رد به سینه مون نمی زنی. نزدی. ما هم نذرمونو عملی کردیم. جنگ که شد، شونزده- هفده سالش بود که اسباب و زندگی مون رو جمع کردیم برا مشهد. اسم رضا رو نوشته بودیم واسه خادمی. اما دستور امام بود که جوونا برن جنگ. بعد از صلاح و مشورت، قرار شد رضا هر سال بیاد سر قرار؛ پابوس. جنازه ش که نیومد. حاجی هم دق کرد. از اون سال، آقا، خودم اومدم برا ادای دِین. اما آقاجون! این بار هم اومدم رضای منو بهم بدی. دیگه طاقت برام نمونده.

یکی- دو شب پیش، پیش از اذون صبحیه، رضام اومد به خوابم که امسال میاد سر قرار. آقا، اون وقتی گفته که میاد، میاد. حالا هم که پام رسید مشهد، همه جا پرچم زدن که قراره شهدای گمنام بیان پابوس شما. من مطمئنم رضای من هم باهاشونه. خودت آقا، بهم برش گردون.

به کی بگم؟ چجوری بگم که رضای من هم بین ایناست؟ دستم  از همه جا کوتاهه؛ عین همون سال ها. فرقش اینه که دیگه رمقی نمونده واسم.

خسته م آقا. اما.. اما.. اما دارم.. دارم بوی رضامو میشنفم. ایناهاشن. یا امام رضا، این همه رضا اومدن زیارت شما. این همه خادم که رفته بودن برا یاری شما. آقا، این رضای منه. این هم رضامه.. این هم.. این.. .

این داستانک، درد دل مادر یک شهید گمنام است که برای پیدا شدن جوانش به آقا توسل کرده است.

بسیار خواندنی است. التماس دعا!