احاديث , سخنان تصادفي امام رضا (ع)

شعبان نگاهش را به دور دست گرفت.
اتوبوس ایستاده و مسافرها پراکنده شده‌اند.شعبان خودش را سراسیمه به انتهای گله رسانده و بره نذری را از چشم گذراند،دلش آرام گرفت.

شعبان24 سال دراین دشت دل داده بود به جاده و مسافرهاش به خوشی‌ها و غم‌هاش، هروقت غمی داشت، زائرای آقا که رد می‌شدند با خودش زمزمه می کرد انگار می خواست از این طریق پیغامش را به آقا امام رضا(علیه‌السلام) برساند.

کرامت امام رضا(ع)
 

سال 1312 ش. بود. ماه محرم به نیمه خود نزدیک می شد. از گرگان به مشهد آمده بودند. همسرش بیماری مالاریا داشت. به محض ورود، او را به مطب دکتر غنی سبزواری برد. چهل روز گذشت. هر نسخه ای که دکتر می نوشت، تهیه می کرد؛ اما بیماری زن شدت پیدا کرد. دیگر طاقت مرد تمام شده بود. یک روز در حضور همسرش به دکتر گفت:

مهمانى بر امام رضا علیه السلام وارد شد، حضرت نزد او نشسته بود و با وى صحبت مى کرد به گونه اى که بخشى از شب را با یکدیگر مى گذراندند، در این هنگام چراغ روشنائى داراى مشکل و خرابى شد. مهمان امام رضا علیه السلام که خرابى چراغ رامشاهده مى کرد دست برد تا آن را اصلاح کند. در این هنگام حضرت مانع کار او شد و خود ان را درست کرد و سپس فرمود. انا قوم لا مستخدم اضیافنا ما خاندانى هستیم که مهمانان خود را به خدمت نمى گیریم .

نام شفا یافته : رقیه. خ

 18 ساله از روستای گازار بیرجند

تنها بود. تنهای تنها.

خانواده‌اش عصر آنروز به خانه عمو رفته بودند تا در یک میهمانی خانوادگی شرکت کنند و او در خانه تنها مانده بود تا به درسهایش برسد. مادر وقت رفتن از وی پرسید بوده: آیا همراه آنان به خانه عمو خواهد آمد؟ و او در جواب پاسخ منفی داده و گفته بود:

-         فردا امتحان دارم، باید به درس‌هایم برسم.