احاديث , سخنان تصادفي امام رضا (ع)

- ناگاه نوري را ديدم که شبيه فانوس بنادر نورافشاني مي‏کرد... - دوست من! اهل‏بيت بندرگاه گمراهان هستند. - فردا براي زيارت برادرش امام رضا (عليه‏السلام) به مشهد روانه خواهيم شد. - بگذار چند روزي را در ضيافت حضرت معصومه سپري کنيم، آنگاه بر خداوند توکل مي‏کنيم... رضوي در حالي که تحت تأثير گفته‏هاي اين مسافران قرار گرفته بود، به حرف‏هاي آنان گوش مي‏کرد و در حالي که ديدگانش آکنده از اشک شده بود، گفت: - برادرانم! من همان کسي هستم که چراغ گلدسته‏ها را روشن کردم... من خودم اين کار را نکردم... در عالم رؤيا زن جواني را همچون حوري ديدم که نور، وجودش را فراگرفته بود. مرا مورد خطاب قرار داد و گفت: - برخيز! و گلدسته‏ها را روشن کن! سه مرتبه اين سخن را تکرار کرد. مسافر با تعجب فرياد زد: - يعني گلدسته‏ها در چنين ساعتي روشن نمي‏شوند؟ رضوي پاسخ داد: - نه... ما پيش از نيمه شب چراغ گلدسته‏ها را خاموش مي‏کنيم و يک ساعت به طلوع خورشيد مانده، آن‏ها را دوباره روشن مي‏کنيم! اشک‏ها از روي عشق و محبت و خشوع بر گونه‏ها غلتيد... و سيد محمد رضوي جزئيات اين کرامت را ثبت کرد... در هر سال و هرگاه آن خاطره‏ي گرم و پرشور را به ياد مي‏آورد... محمد چراغ‏هاي گلدسته‏ها... را به آن مناسبت روشن مي‏کرد... در آن ساعات، در هر سال هنگامي که برف مي‏باريد... برف‏هاي پربارش بهمن ماه مسافران، مشاهده مي‏کنند که گلدسته‏ها همچون فانوس بندر نورافشاني مي‏کنند پايان 15 رمضان الکريم 1419 ه
پي نوشتها:
1- كريمه ي اهل بيت، ص 273
منبع: كتاب از مدينه تا خراسان